ஜெயஸ்ரீ மாமி

ஜெயஸ்ரீ மாமி

அவனது நெஞ்சின் மீது ஜெயஸ்ரீ மாமியின் கொழுத்த முலைகள் இரண்டு அமுங்கிக்கொண்டிருந்தன. மிக நன்றாக இருந்தது அந்த உணர்ச்சி. அந்த இரண்டு முலைகளையும் பிடித்து ஒரு தடவை கசக்கி விட்டாலென்ன? ஆனால், அவன் அவளது குண்டியிலிருந்து கையை எடுத்து அதை அவளது முலையின் மீது வைப்பதற்கு முன்பே அவள் அவனை மீண்டும் தள்ளி விட்டு விட்டால்? வேண்டாம், எந்த ‘ரிஸ்க்’கும் எடுக்க வேண்டாம்! முலை தானே வேண்டும்! அதை வாய் வைத்து, அப்படியே அவளது புடவையோடு, ரவிக்கையோடு சேர்த்துக் கடித்துப் பார்க்கலாம். “ஆவ்!” ஜெயஸ்ரீ மாமி அலறினாள். கதிரவன் அவளது முலையைக் கடித்து விட்டிருந்தான். “விடுடா என்னை..விடுடா என்னை,” என்றபடி அவள் அவனை மீண்டும் தள்ள முயன்று கொண்டிருந்தபோதே, அவன் இன்னொரு முலையையும் கடித்தான். “சண்டாளா சண்டாளா!” என்று அவள் அவனது தலை மயிரைப் பிடித்து இழுத்தாள். அவளது வலது கால் மடங்கி அவனது உடல் அவளை மேலும் நெருக்க விடாமல் தள்ளியது. அவளது குண்டியைப் பற்றியிருந்த கதிரவனின் கைகள், அவளது பட்டுப்புடவையிலிருந்து சற்றே நழுவத் தொடங்கின. எந்த நேரமும் அவள் தன்னை மீண்டும் பிடித்துத் தள்ளி விடுவாள் என்று பயந்தபடியே, கதிரவன் தனது தளர்ந்து கொண்டிருந்த பிடியை இறுக்குவதற்காக அவளது இடுப்பின் மீது கைவைத்து இறுக்கமாகப் பிடித்தான். மிருதுவாக, ஜிலுஜிலுப்பாக இருந்த அவளது இடுப்பு சதையின் மிது அவனது உள்ளங்கை பட்டதும் ஜெயஸ்ரீ மாமியின் உதட்டிலிருந்து ஒரு சின்னஞ்சிறிய முனகல் வெளிப்பட்டது. ஒரு வினாடி அவளது கண்கள் மூடிக்கொள்வதைப் போல அவனுக்குத் தென்பட்டது. அத சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டவன், பட்டென்று தனது கைகளை எடுத்து அவளது முலைகளின் மீது வைத்து இறுக்கிப் பிடித்துக் கசக்கத் தொடங்கினான். “உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்! வேண்டாண்டா..விட்டுடுடா..வேண்டாண்டா,” என்றபடி ஜெயஸ்ரீ மாமை அவனைத் தள்ள மிகுந்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளது கைகளில் முன்பு தென்பட்ட அந்த வலு இப்போது சற்றே குறைந்திருந்தது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. “மாமி! மாமி! மாமி!” என்று வேறு என்ன சொல்வதென்று புரியாத கதிரவன் அவளது முலைகளை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து மாற்றி மாற்றிக் கசக்கிப் பிழியத் தொடங்கினான்.ஒவ்வொரு முறை கசக்கி விட்டபோதும் ஜெயஸ்ரீ மாமி ‘உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்!இஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்!ஓஹ்ஹ்ஹ்!’ என்று விதவிதமாக சவுண்டு கொடுத்தபடி இருந்தாள். அவள் பயந்து போய் போராடுவதை நிறுத்திவிட்டாளா அல்லது அவனைத் தள்ளி விடத் தக்க சந்தர்ப்பம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாளா என்பது கதிரவனுக்குப் புரியாததால், அவன் அவள் மீதிருந்த தனது பிடிப்பை இம்மியளவும் தளர விட்டு விடாமல், அவளது உடலைத் தனது இரண்டு கால்களுக்கும் நடுவே கொண்டு வந்து விட்டு, சுவரோடு சுவராக வைத்து அழுத்தினான். “கதிரவா…..!” ஜெயஸ்ரீ மாமி மடிசார் புடவையை நன்றாக சுற்றியபடி, இடுப்பில் இறுக்கமாக சொருகியிருந்தாள். அவளது புடவையின் தலைப்பை மட்டும் விலக்கிய கதிரவன், அவளது கொழுகொழு முலைகள் ரவிக்கைக்குள்ளே பிதுங்கியபடி இருந்ததைப் பார்த்து சப்புக்கொட்டினான். அவளது ரவிக்கையின் மீது அவளது இரண்டு காம்புகளும் புடைத்துக் கொண்டிருந்தன. அப்படியே தலை குனிந்த கதிரவன், அவளது காம்பினை ரவிக்கையோடு உறிஞ்சினான். “ஓஹ்ஹ்ஹ்ஹ்! கதிரவா! என்னடா பண்ணறே?” ஜெயஸ்ரீ மாமி புலம்பினாள். “தெரியலியா, உங்களை ‘ரேப்’ பண்ணிட்டிருக்கேன்,” என்று உறுமினான் கதிரவன். “ட்ரவுசரை அவிழ்க்காமலேயா?” என்று அவனது காதில் கிசுகிசுத்தாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. கதிரவன் திகைத்தான். ஒரு கணம் அவளது காம்பைத் தனது வாயிலிருந்து விடுவித்து விட்டு, நிமிர்ந்து பார்த்தபோது ஜெயஸ்ரீ மாமி புன்னகைத்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள். “மாமி!” “அசடு அசடு! நோக்கு பொம்மனாட்டியை எப்படி ‘என்ஜாய்’ பண்ணறதுன்னு கூட தெரியலை,” என்று அவனது கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டினாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “மாமி!” “என்னடா மாமி மாமின்னுண்டு? நோக்கு மாமி தானே வேணும்?” என்று கண் சிமிட்டினள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. கதிரவன் குழம்பினான். ‘இதில் ஏதாவது சூழ்ச்சி அடங்கியிருக்குமோ?’ “ஆமாம்! எனக்கு உங்களை ‘ரேப்’ பண்ணணும்,” என்றான் அவன். “அசடு! அசடு!!” என்று சிரித்தாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “எதுக்குடா ‘ரேப்’ பண்ணிண்டு? தானாக் கனியற பழத்தைத் தடியாலே யாராவது கனிய வைக்கப் பார்ப்பாளோ? நீ கேட்டா மாமி கொடுக்க மாட்டேனா?” “மாமி!” “படவா! மாமியை நிக்க வைச்சே ‘ரேப்’ பண்ணப்போறியா?” ஜெயஸ்ரீ மாமி சிரித்தாள். “எனக்குத் தெரியலே மாமி,” என்று உண்மையைப் போட்டு உடைத்தான் கதிரவன். “அப்படீன்னா என்னை விடு! என்னோட வா நீ,” என்றபடி அவனைப் பிடித்துத் தள்ளினாள். இந்த முறை கதிரவனின் பிடி தளர்ந்திருக்கவே, அவள் விடுபட்டாள். “மாமியாத்திலே பெட்ரூமிருக்கு! ஏ.சி.யிருக்கு! நல்ல டன்லப் மெத்தையிருக்கு! நன்னாக் குளுகுளுன்னு படுத்துண்டு மாமியோட சந்தோஷமா இருக்கலாமோன்னோ? வாடா கொழந்தை..நோக்கில்லாததா?” “என்னை மாட்டி விட்டுர மாட்டீங்க தானே?” இன்னும் சந்தேகம் தீராமல் கேட்டான் கதிரவன். “மாட்டவே மாட்டேண்டா,” என்று உறுதிபடக் கூறினாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “உள்ளே போய் இது ரெண்டையும் நான் பிடிச்சுப் பாக்கலாமில்லே?” என்று அவளது முலையைப் பிடித்தபடி கேட்டான் கதிரவன். “நோக்கில்லாததாடா? நீ நேக்குப் பிடிச்சி விடு; நான் நோக்குப் பிடிச்சு விடறேன்,” என்றாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “அப்ப சரி, வாங்க,” என்று அவளை இழுத்தான் கதிரவன். ஜெயஸ்ரீ சிரித்தபடியே அவனை அழைத்துக்கொண்டு போய் படுக்கையறைக்குள் கொண்டு சென்றாள். கதவை சாத்தித் தாளிட்டவள், ஏ.சி.யை முடுக்கி விட்டாள். பிறகு திருதிருவென்று முழித்தபடி நின்றிருந்த கதிரவனைப் பிடித்து கட்டிலில் உட்கார வைத்தாள். “குறுகுறுன்னு பார்க்கிறதைப் பாரு!” என்று சிரித்தபடி தான் கட்டிக்கொண்டிருந்த மடிசார் புடவையை அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள். அவன் அரண்டு போய் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்க, அவள் அரை நொடியிலே தனது உடலிலிருந்த அனைத்து ஆடைகளையும் கழட்டியபடி முழு நிர்வாணமாக நின்றாள். அவன் கண்கள் நிலைகுத்தி நின்றன. ஒரு பெண்ணை முழு நிர்வாணமாக அவன் பார்ப்பது அது தான் முதல் தடவை. அதுவும் எப்பேற்பட்ட பெண்? ஜெயஸ்ரீ மாமியைப் போன்ற பதவிசான குடும்பப்பெண். கதிரவனுக்கு மூச்சே நின்று விடும் போலிருந்தது. ரவிக்கைக்குள் இருந்தவரைக்கும் சற்றே இறுக்கமாகத் தெரிந்த அவளது பெருத்த முலைகள் இரண்டும் இப்போது தொளதொளவென்று அவளது தொப்புளுக்கு சற்றே மேல் வரைக்கும் தொங்கியபடி இருந்தது. அவளது இரண்டு முலைகளையும் பார்த்து கதிரவன் மிரண்டே போனான். செக்கச்செவேல் என்றிருந்த அவளது உடம்புக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாமல் அவளது முலைகளின் மேற்பகுதியில் கருகருவென்று இரண்டு அட்டைக்கறுப்பு வட்டங்களும், அதன் நடுவிலே புடைத்தபடி நின்றிருந்த இரண்டு பிரம்மாண்டமான காம்புகளையும் பார்த்து அவனுக்கு வெலவெலத்துப் போனது. அவனது கண்கள் சற்றே அவளது பெருத்த வயிறையும், இடுப்பில் தென்பட்ட இரண்டு மிகப்பெரிய மடிப்புகளையும், அவளது தொடைகளுக்கு நடுவே தெரிந்த அவளது கறுகறுவென்று அடர்த்தியாக மயிர் படர்ந்திருந்த கூதியையும் பார்த்ததும், கண்கள் அவனையுமறியாமல் மூடிக்கொண்டன. “என்னடா? இது ரெண்டையும் பிடிக்கணுமுன்னு சொன்னியோன்னோ? வாடா வந்து பிடிச்சுக்கோ!” என்று ஜெயஸ்ரீ மாமி தனது இரண்டு முலைகளையும் தூக்கித் தூக்கிக் குலுக்கிக் குலுக்கிக் காண்பித்தாள். “ஐயோ மாமி, என்னை விட்டுருங்க,” என்று பயந்தபடி எழுந்து கதவை நோக்கி ஓடிய கதிரவனை ஜெயஸ்ரீ மாமி கொக்கி போட்டுப் பிடித்தாள். “என்னடா இது? ஆசை ஆசையா வந்தே? இப்ப என்ன ஆச்சு நோக்கு?” “எனக்கு ஒண்ணும் வேண்டாம்; பயமாயிருக்கு. நான் வீட்டுக்குப் போறேன்,” என்று திமிறியபடி அவன் கதவைத் திறக்க முற்பட்டான். “இது ரொம்ப நன்னாருக்கே! நான் பாட்டுக்கு ‘தேமே’ன்னு திரிசதி படிச்சுண்டிருந்தேன். நீ வந்தே, முன்னாலேயும் பின்னாலேயும் கையைப் போட்டு பிசஞ்சு விட்டுட்டு, இப்ப பயமாயிருக்குன்னா என்னடா அர்த்தம்? வாடா!” ஜெயஸ்ரீ மாமி கதிரவனின் முகத்தைக் கைகளால் இறுகப் பிடித்தபடி அவனது உதட்டில் அழுந்தி ஒரு முத்தமிட்டாள். அத்தோடு விடாமல் அவனது உதடுகளை மெல்ல மெல்லக் கடித்து தனது வாய்க்குள்ளே இழுத்துக் கொண்டபடி, அதனை சவைத்து சவைத்து ருசிக்க ஆரம்பித்தாள். கதிரவன் இப்போது மாமியைத் தனது உடலிலிருந்து தள்ளுவதற்கு படாத பாடு பட்டபடி, தனது கைகளை அவளது முலைகளின் மீது வைத்து அழுத்தியபோது, அவனது உள்ளங்கைகளில் அவளது காம்புகள் பனிக்கட்டிகளைப் போல சில்லென்று பட்டன. ஒரு சில நிமிடங்கள் அவனது உதட்டை மென்று தீர்த்த ஜெயஸ்ரீ மாமி அவனை விடுவித்தபோது, கதிரவனின் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. “நன்னாயிருந்ததாடா மாமியோட கிஸ்?” என்று ஜெயஸ்ரீ மாமி அபிப்பிராயம் வேறு கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். “நாசாமாப்போச்சு! ஆளை விடுங்க மாமி,” என்று அவன் கதவைத் திறக்கவே குறியாக இருக்கவும், ஜெயஸ்ரீ மாமிக்கு வேறு ஒன்றும் தோன்றவில்லை. எனவே, அவள் படக்கென்று அவன் அணிந்து கொண்டிருந்த ட்ரவுசரின் எலாஸ்டிக்கைப் பிடித்து இழுத்து விட்டாள். அதை சற்றே கீழே இறக்கியவள், ஆசையோடு அவனது குண்டியைப் பிடித்து அமுக்கினாள். “நன்னாருக்குடா கதிரவா! ரொம்ப நன்னாயிருக்கு!” என்றபடி அவனைப் பின்னாலிருந்து கட்டியணைத்து வேண்டுமென்றே தனது முலைகளை அவனது முதுகின் மீது வைத்து நசுக்கினாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “ஐயோ மாமி என்னை விடுங்க,” என்று அலறினான் கதிரவன். “எதுக்கடா இப்படிக் கத்தறே? அக்கம் பக்கத்திலே இருக்கற மணுஷா என்ன நினைப்பா? நான் என்ன உன்னைக் கொலையா பண்ணப்போறேன்? வாடா,” என்றபடி அவளது கை நீண்டு சென்று அவனது சுண்ணியைப் பிடித்தது. “என்ன மாமி, அங்கெல்லாம் கை வைக்கறீங்க?” என்று கூச்சலிட்டான் கதிரவன். “நீ தானேடா ‘ரேப்’ பண்ணணுமுன்னு வந்தே? அதைப் பிடிக்காம உன்னோட மூக்கையா பிடிப்பா? வாடா..வந்து மாமியை ‘ரேப்’ பண்ணுடா,” என்றபடி அவனைத் திருப்பினாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “வேண்டாம் மாமி..என்னை விட்டிருங்க மாமி..இனிமே நான் இப்படியெல்லாம் பேச மாட்டேன் மாமி.,” என்று அவன் கதறிக்கொண்டே இருக்க, ஜெயஸ்ரீ மாமி அவனைத் இழுத்துக் கொண்டு போய் கட்டிலில் தள்ளினாள். “ஐயோ மாமி,” என்று அலற வாயெடுத்துவனின் வாயில் ஒரு முலையை வைத்துத் திணித்தாள். “சாப்பிடுடா..சாப்பிடு..நன்னா ஆசை தீர சாப்பிடு,” என்று ஒரு கையால் அவனது தலையைப் பிடித்தபடி அதனைத் தனது முலையின் மீது வைத்து அழுத்தினாள். கதிரவனுக்கு மூச்சு முட்டத் தொடங்கியது. அவனது கண்கள் பிதுங்கின. ஜெயஸ்ரீ மாமியோ இன்னோர் கையால் அவனது சுண்ணியைப் பிடித்தபடி குலுக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். அவளது கை படப்பட அவனது சுண்ணி அவனையுமறியாமல் வீங்கிக்கொண்டே போனது. சற்று முன்பு வரை எந்த முலைகளைப் பிடித்து அமுக்க வேண்டுமென்று ஆசையுடன் இருந்தானோ, அதே முலைகள் அவனது வாய்க்குள்ளே வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவனுக்கு அதன் மீதிருந்த சுவாரசியம் அவளை நிர்வாணமாகப் பார்த்த அந்த நிமிடமே போயிருந்தது. இது புரியாமல் ஜெயஸ்ரீ மாமி தனது முலையை அவனது வாய்க்குள்ளே வாஷிங் மெஷினில் துணியை வைத்து அடைப்பது போல அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். “உம்! சப்பு! சப்புடா! சப்புடா!!” என்றபடி அவனது தொடையை அழுத்திக் கிள்ளினாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “உம்ம்ம்! உம்ம்ம்!!” என்று வாய் முழுக்க முலை அடைத்திருக்க, வலியில் அலறக்கூட முடியாமல் அவளது முலையின் மீதே முனகினான் கதிரவன். அவள் மீண்டும் கிள்ளினாள். இந்த முறை அவள் கிள்ளிய கிள்ளலில் அவனது தொடையி கிள்ளலில் அவனது தொடையிலிருந்த சதையை கொத்தாக எடுத்து விடுவாள் போலிருக்கவே, கதிரவன் வேறு வழியில்லை என்பதை உணர்ந்தபடி வேண்டாவெறுப்பாக அவளது முலையை சப்பி சப்பி சாப்பிடத் தொடங்கினான். “அது தானே பார்த்தேன்,” என்று கண்களை மூடிக்கொண்டாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “மாமியை நன்னா சப்பணும் தெரிஞ்சுதா? நீ போறச்சே நோக்கு இன்னொரு தம்ளர் பானகம் தரேன்! இப்ப சமர்த்தா லட்சணமா மாமியை நன்னா சப்புடா கொழந்தை!” கதிரவன் கண்களை மூடியபடி அவளது முலையை சப்பிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜெயஸ்ரீ மாமி அவனது சுண்ணியைப் போட்டுக் குலுக்கு குலுக்கு என்று குலுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் குலுக்கிய குலுக்கலில் அவனது சுண்ணியில் ‘விண்ணென்று’ வலியேற்படத் தொடங்கியது. கூடவே அவனது இரண்டு கொட்டைகளும் இரண்டு சாத்துக்குடி அளவுக்கு வீங்கியிருந்தன. “சமத்துப் பையன்! சுட்டிப் பையன்!” என்று அவனைப் பாராட்டிய ஜெயஸ்ரீ மாமி, இப்போது ஒரு முலையை எடுத்து விட்டு அடுத்த முலையை வைத்துத் திணித்தாள். “சப்பு! சப்பு!! அதை சப்பின மாதிரியே இதையும் சப்பு,” என்று அவனது நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்தாள். அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்த அவனது கைகளை எடுத்துத் தன்னை சுற்றியபடி வளைய விட்டாள். இப்போது கதிரவனுக்கு அவ்வளவு சிரமமாக இருக்கவில்லை. அவனுக்கு மெல்ல மெல்ல மாமியின் முலையை சப்பிக்கொண்டிருப்பது பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. “எங்காத்து செல்லண்டா நீ! எங்காத்து கன்னுக்குட்டிடா நீ! முட்டி முட்டி என்னமா சப்பறேடா என் சமத்துக் குட்டி,” என்று ஜெயஸ்ரீ மாமி அவனைக் கொஞ்சிக்கொண்டே இருந்தாள். ஒரு வழியாக அவளது இரண்டு முலைகளையும் மாறி மாறி சப்பி முடித்தபோது, கதிரவனின் தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது. “மாமி உன்னோட குஞ்சோட சித்த நாழி விளையாடட்டுமாடா?” என்று கூறிய ஜெயஸ்ரீ மாமி, கதிரவனின் சுண்ணியை ஒரு மத்தைப் பிடிப்பதைப் போல இரண்டு உள்ளங்கைகளுக்கு நடுவே வைத்துக் கொண்டு மெல்ல மெல்லக் கடையத் தொடங்கினாள். “ஐயோ மாமி!” கதிரவன் கண்களை அகற்றியபடி அவள் தனது சுண்ணியைக் கடைவதைப் பார்த்து அதிர்ந்தான். “நன்னாயிருக்கும் பாரேன்! எங்காத்து மாமாக்கு நான் இப்படிப் பண்ணினா ரொம்பப் பிடிக்கும்! கடையைக் கடைய கெட்டித் தயிர் கொட்டோ கொட்டுன்னு கொட்டிடும் தெரியுமோ?” என்று அவள் வேகத்தை அதிகரித்துக் கொண்டே போக, கதிரவனின் சுண்ணி கதறுவது போலிருந்தது. “மாமி..மா..மாமி..மா..மா..மாமி!” என்று திக்குமுக்காடினான் கதிரவன். “என்னடா? பயமாயிருக்காடா? பயப்படாதே! அது ஒண்ணும் வெடிச்சுடாதுடா! நன்னாயிருக்கோன்னோ..மாமி உன்னோட குஞ்சைப் போட்டுக் கடையறது நன்னாயிருக்கோன்னோ? இப்பப் பாருடா, பீச்சியடிக்கப்போறதுடா…ஆள் ஒசரத்துக்குப் பீச்சியடிக்கப்போறதுடா பாரு! கூரை வரைக்கும் பீச்சியடிக்கப்போறது பாருடா!” “மாமீ….!” கதிரவன் அலறினான். அவள் சொல்லியது போல கூரை வரைக்கும் பீச்சியடிக்காதபோதும், நிச்சயம் ஒரு ஆள் உயரத்துக்கு அவனது சுண்ணியிலிருந்து பீச்சியடித்து, அவனது முகத்திலேயே அதன் ஓரிரு துளிகள் வந்து விழுந்தன. “ஆஹ்ஹ், அம்மா..அம்மா..ஐயோ..ஐயோ..,” என்று கதிரவன் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்குள் அவனது சுருண்டு விழுந்து கொண்டிருந்த சுண்ணியை ஜெயஸ்ரீ மாமி தனது வாய்க்குள்ளே வைத்து உறிஞ்சத் தொடங்கினாள். “மாமி..போதும் மாமி..போதும் மாமி!” என்று கதிரவன் இரைந்தாலும் கூட, அவனது சுண்ணியை அவளது சூடான வாய் உள்ளே இழுத்து இழுத்து உறிஞ்சுவதில் ஏற்பட்ட அலாதி சுகத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவளது வாய்க்குள்ளே அவனது சுண்ணி புத்துயிர் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது. இன்னும் எவ்வளவு நேரம் அவள் தனது சுண்ணியை உறிஞ்சிக் கொண்டிருப்பாளோ என்று அவன் எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவள் அதைப் படக்கென்று விடுவித்து விட்டு, அவனது உடலின் இரண்டு பக்கங்களிலும் தனது இரண்டு கால்களைப் போட்டுக் கொண்டு அவனது இடுப்பின் மீது ஏறி அமர்ந்தாள். “ஐயோ. மாமி நான் நசுங்கியே செத்துடுவேன்!” என்று அவன் அபயக்குரல் எழுப்பினான். “அதெல்லாம் ஒண்ணும் மாட்டே! எங்காத்து மாமா எத்தனை வருஷமாப் பண்ணிண்டிருக்கார்? அவர் என்ன செத்தா போயிட்டார்?” என்று கேட்டபடியே அவளது ஒரு கையால் அவனது சுண்ணியைப் பிடித்து அதன் நுனியைத் தனது கூதி உதடுகளுக்கு நடுவே வைத்துத் தேய்த்து விட்டுக்கொண்டாள் ஜெயஸ்ரீ மாமி. “ஆஹா, கதிரவா..உன்னோட குஞ்சு வெள்ளரிப்பிஞ்சு மாதிரி இருக்குடா! நேக்கு என்னமோ பண்ணறதுடா அதைத் தொட்டாலே!” என்றபடி அவள் தனது பெருத்த உடலை அவன் மீது அழுத்தியபடி இறங்கவும், கதிரவனின் கொட்டைகள் அவனது தொடைகளுக்கு நடுவிலே நசுங்கின. “மாமி, எனக்கு மூச்சு..மூச்சு முட்டுது மாமி..நீங்க கீழே..நான் மேலே..,” என்று கெஞ்சினான் கதிரவன். ஊஹ¥ம், அவள் கேட்பதாக இருந்தால் தானே! “நேக்கு இப்படிப் பண்ணினாத் தான் பிடிக்கும். துக்கித் தூக்கிக் குத்துடா..குத்து..குத்து..தூக்கிக் குத்து..இன்னும் தூக்கிக் குத்து,” என்றபடி அவள் அவன் மீது துள்ளத் தொடங்கினாள். அவளது முலைகள் துள்ளிக் குதிப்பதைப் பார்த்த கதிரவனுக்கு எங்கே அவை அறுந்து விழுந்து விடுமோ என்று பயமாயிருந்தது. ஜெயஸ்ரீ மாமியோ அவனது அவஸ்தையைப் பற்றியே கவலைப்படாமால், உதட்டைக்கடித்தபடி, தனது முலைகளைத் தானே கசக்கியபடி, அவன் மீது ஒரு புல்டோசரைப் போல ஏறியிறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். “மாமி..வலிக்குது மாமி..வலிக்குது மாமி,” என்று புலம்பினான் கதிரவன். “இதோ..இப்ப வலிக்காது பாரு,” என்றபடி அவள் குனிந்தாள். அவனது தோள்களை உரசியபடி தனது இரண்டு கைகளையும் ஊன்றிக்கொண்டாள். அவள் சொன்னது உண்மை தான், இப்போது அவளது உடலின் பாரம் அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை. போதாக்குறைக்கு அவளது புடைத்த காம்புகள் அவனது நெஞ்சின் கீழ்ப்பகுதியிலே உரசிக்கொண்டிருந்தன. கதிரவனுக்கு சுகமாக இருந்தது. “ஆஹ்..ஆஹா..ஆஹா!” “நன்னாயிருக்கோன்னோ?” “நல்லாயிருக்கு..நல்லாயிருக்கு!” “அப்படியே இடுப்பை இன்னும் மேலே தூக்கித் தூக்கிக் குத்துடா,” என்றபடி ஜெயஸ்ரீ மாமி தனது வேகத்தை அதிகரித்தாள். “மாம்ம்மி.ம்ம்மாம்ம்ம்மி..ம்ம்ம்மாம்ம்மீயி,” என்று கதிரவன் புலம்பினான். அவனது சுண்ணி இப்போது ஜெயஸ்ரீ மாமியின் கூதிக்குள்ளே முழுமையாக, வெண்ணைக்குள் போவதைப் போல மிக எளிதாகவும்,சுகமாகவும் போய் வந்து கொண்டிருந்தது. அதே சமயம் அதன் தண்டில் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்த இறுக்கத்தையும், அதன் நுனியில் தென்பட்ட ஒரு எரிச்சலையும் அவன் உணர்ந்து கொண்டு தானிருந்தான். அவனுக்கு லேசாக பயம் ஏற்பட்டது. ‘செத்துப்போய் விடுவோமோ?’ “ரொம்ப நெருங்கிட்டேடா! இன்னும் கொஞ்சம் குத்து..இன்னும் கொஞ்சம்..இன்னும்!” “மாமி..மாமி..மாமி…” கதிரவனின் சுண்ணியைப் பிடித்து யாரோ திருகி விடுவது போல அவனுக்கு ஒரு மெல்லிய வலியேற்பட்டது. என்ன ஏது என்று அவன் புரிந்து கொள்வதற்குள், அவனது சுண்ணியிலிருந்து மேல் நோக்கிப் பீச்சியடித்த வெள்ளம் ஜெயஸ்ரீ மாமியின் கூதியை நிரப்பியது. “ஆஹா..பண்ணிட்டேடா பண்ணிட்டேடா! மாமியை ‘ரேப்’ பண்ணிட்டேடா!” ஜெயஸ்ரீ ஆனந்தக்கூத்தாடினாள். கதிரவனின் சுண்ணி மீண்டும் ‘கிடுகிடு’வென்று சுருங்கிக்கொண்டேயிருக்க, ஜெயஸ்ரீ மாமி மட்டும் நிறுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. இன்னும் எதற்கு இவள் இப்படித் துள்ளிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று கதிரவன் குழம்பியபடியே, அவளை சோர்ந்து போன கண்களுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஓரிரு கணங்களில் அதற்கான விடை கிடைத்தது. ஜெயஸ்ரீ மாமி அலறினாள். “ஈய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்! போச்சு! போச்சு!! எல்லாமே போச்சு!” கதிரவனின் சுண்ணி வென்னீரில் குளித்தது. ஜெயஸ்ரீ அவன் மீது விழுந்தாள். கதிரவனுக்கும் அவளைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமென்று தோன்றியது. கட்டிப்ப்பிடித்துக் கொண்டான். அப்படியே இருவரும் சில நிமிடங்கள் படுத்திருந்தனர். ******************************************************************************************************* “இப்பெல்லாம் ஜெயஸ்ரீ மாமி நம்ம விஷயத்திலே தலையிடறதேயில்லடா! கதிரண்ணன் தான் ஏதாவது பண்ணியிருப்பார்னு நினைக்கிறேன்,” என்றான் கிச்சா. “என்னடா கதிர்? மாமியை என்னடா பண்ணினே?” ராபர்ட் ஆர்வத்தோடு கேட்டான். “டேய், சின்னப்பசங்க பேசற பேச்சாடா இது?” என்று அதட்டினான் கதிரவன். ‘இவன் எப்போது பெரிய மனிதன் ஆனான்?’ என்று அவனது நண்பர்கள் தலையைப் பித்துக் கொள்ளத் தொடங்கினர்

அப்பாவின் சின்னவீடு

அப்பாவின் சின்னவீடு

சென்னைக்கு நான் வந்து சேர்ந்தபோது மணி 8 ஐ தாண்டி இருந்தது. ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ‘திருவான்மியுர் போப்பா’ என்று சொல்லி ஏறி அமர்ந்து நான் வந்த வேலையைப்பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் கோவையில் ஒரு வசதியான குடும்பத்து பையன். எனக்கு இப்போது 24 வயதாகிறது. சரி நான் ஏன் சென்னை வந்தேன் என்று சொல்லவே இல்லை அல்லவா? சொல்கிறேன். என் அப்பா ஒரு மாதத்திற்க்கு முன் இறந்து விட்டார். என் அம்மாவும் மற்ற சொந்தங்களும் என் தந்தை சேர்த்துவைத்த சொத்தை நாந்தான் காப்பாற்ற வேண்டுமென்று அறிவுறை மேல் அறிவுறையாக கூறி வருகிறார்கள். வக்கிலைப்பார்த்து அப்பா சொத்து மற்றும் உயில் விவரங்களை கேட்டபோது அப்பா ஒரு கணிசமான தொகையை சென்னையை சேர்ந்த விஜயா என்ற பெண்மணி பெயரில் எழுதி வைத்திருந்தது தெரிந்தது. வக்கில் சொன்னதன் பேரில் அந்த பெண் என் தந்தையின் சின்னவீடு என்றும் தெரிந்தது. எனக்கு என் அப்பா பேரில் முதன்முறையாக கோபம் வந்தது. என்றாலும் வக்கிலின் அறிவுரையின் பேரில் என் தந்தை அந்த பெண்ணிற்கு கொடுக்க வேண்டிய சொத்தை சேர்ப்பிப்பதற்காகவே இப்போது சென்னை வந்துள்ளேன். ‘சார்.நீங்க சொன்ன இடம் வந்திருச்சி’. பணம் செட்டில் பண்ணிவிட்டு அந்த வீட்டைப்பார்த்தேன். நல்ல Posh ஆன ஏரியாவில் தோட்டத்துடன் அமைந்த வீடு. அழைப்பு மணியை அமுக்கிவிட்டு கதவு திறக்கப்படுவதற்காக காத்திருந்தேன். கதவு திறந்தது. கதவைத்திறந்த பெண்னைப்பார்த்ததும் சிறிது நேரம் நான் யார், எங்கே இருக்கிறேன், எதற்காக வந்தேன் என்பது எனக்கு மறந்து போனது. சந்தன நிறம். அதற்கு ஏற்றாற் போல் கரும் சிவப்பு நிறத்தில் சேலையும் ரவிக்கையும் அணிந்திருந்தாள். வயது 30க்கு மேல் மதிக்க முடியாது. செப்புச்சிலை போல உடல்வாகு. மதர்த்த மார்புகள். இடுப்புப்பகுதியில் சேலை மூடாமல் அவளது மெல்லிய சந்தன இடுப்பு கண்களுக்கு விருந்தளித்தது. ஆனந்தம் சீரியலில் வரும் சுகன்யாவை ஒத்து இருந்தாள். ‘யார் நீங்க. என்ன வேணும் உங்களுக்கு ?’ என்றாள். நான் இன்னாருடைய மகன் என்றும் விஜயா என்பவரை பார்க்க வந்திருக்கிறேன் என்றும் விஜயா இருக்கிறார்களா என்றும் தட்டுத்தடுமாறி ஒருவழியாக சொல்லி முடித்தேன். அவள் புன்னகைத்தபடி ‘நாந்தான் விஜயா. நீங்க அவர் மகனா நீங்க. உங்களைப்பத்தி நெறையா சொல்லுவாரு அவரு. உள்ள வாங்க’ என்றபடி உள்ளே சென்றாள். ‘இவளா..என் தந்தையின் சின்னவீடு’ என்று மெல்லிய அதிர்ச்சி எனக்குள் பரவியது. அப்படியே ‘கொடுத்து வச்ச ஆளு’ என்று என் தந்தை மேல் பொறாமையும் வந்தது. ஆனாலும் என் கண்கள் அவளையே மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு முன்னால் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள். சற்றளவே முதுகை மூடி இருந்த ரவிக்கை அவளது முதுகழகை பறை சாற்றிக்கொண்டிருந்த்தது. அதற்கு கீழே கண்களுக்கு காட்சி அளித்த மெல்லிய இடையும் அதற்கும் கீழே திமிறிக்கொண்டிருக்கும் ப்ருஷ்டங்களும் எனக்குள்ளே ஏதேதோ மாற்றங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு இருந்தன. என்னை சோபாவில் அமரவைத்து ‘என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள்’ என்றாள். ‘அதெல்லாம் ஒன்றும் வேண்டாம். நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் உங்ககிட்ட சொல்லணும் முதல்ல’ என்றபடி, அப்பாவின் மரணத்தைப்பற்றி சொன்னேன். அவ்வளவுதான். அப்படியே மயங்கி சாய்ந்தாள். எனக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. மயங்கி கிடக்கும் அவளைப்பார்த்தேன். முந்தானை சிறிது விலகி கொழுத்த மார்புகளை எனக்கு காட்டியபடி மல்லாந்து விழுந்து கிடந்தாள். நான் சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்டு என் கையில் இருந்த water bottle-ஐ திறந்து அவள் முகத்தில் தண்ணீரை தெளித்தேன். மலங்க மலங்க விழித்தபடி எழுந்தவள், ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தாள். மெதுவாக அவளை சமாதானப்படுத்தி முடிக்க எனக்கு ஒரு மணி நேரம் ஆனது. பின்பு அவளிடம் உயில் விஷயத்தை சொன்னபோது, ‘அவரே இல்ல. அவர் சொத்து மட்டும் எனக்கு ஏதுக்கு? நீங்களே அந்த சொத்தை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்றாள். முதன்முறையாக எனக்கு அவள் மேல் அன்பு சுரந்த்தது. சின்னவீடாக இருந்தாலும், சொத்து வேண்டாம் என்று அவள் சொன்னது, அவள் மீதும் என் தந்தை மீதும் மரியாதை ஏற்பட்டது. ஆனாலும், சொத்து பத்திரத்தை சாமி படம் முன் வைத்துவிட்டு, ‘நான் வந்த வேளை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். நான் புறப்படுகிறேன்’ என்றேன். சட்டென்று கண்களைத்துடைத்து கொண்டு அவள் ‘இருங்க..இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு போகலாம்’ என்றபடி அவசரம் அவசரமாக எழுந்தாள். சாப்பாடு பரிமாறிக்கொண்டே அவள் ‘அவர் போனதுக்கப்பறம் எனக்குன்னு யாருமே இல்ல. நீங்க இருந்து ஆறுதல் சொல்லுவீங்கன்னு பாத்தா நீங்களும் போறேன்ணு சொல்லுறீங்க’ என்று கண்ணீர் மல்க பேசினாள். என் மனம் கரைந்து ‘அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. நான் எப்பவுமே உங்களுக்காக இருக்கேன். என் அப்பா பொருப்பில் இருந்து நான் உங்களை பார்த்துக்கிறேன்.’ என்றேன். நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன் என்று புரியவில்லை. எனக்கு அவள் மேல் மோகம் இல்லை என்றால் அது பொய். ஆனால், எப்படி அவளை அடைவது. என் தந்தை உறவாடிய உடலல்லவா இது. எனக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடியது. சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு, ஒரு பத்து நிமிடம் வெளியே வந்தேன். சிகரெட் பிடித்தபடி யோசித்தேன். முடிவில் காமமே வென்றது. எப்படியாவது விஜயாவை அனுபவித்து விட வேண்டும் என்று வீட்டுக்குள் சென்றேன். ‘நான் ஒரு 2 நாள் இங்க இருக்கலாம் என்று பார்க்கிறேன். உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆட்சேபணை இல்லையே’ என்று அவளிடம் கேட்டேன். ‘இது உங்க வீடு..நீங்க எவ்வளவு நாள் வேணுமோ அவ்வளவு நாள் தங்கிக்கோங்க’ என்றாள். எனக்கு படுக்கை ஏற்பாடு செய்தாள். நானும் பயணக்களைப்பில் உறங்கினேன். சட்டென்று விழிப்பு வந்தது. அழும் குரல். கண்ணைக்கசக்கியபடி ஹாலுக்கு வந்த போது விஜயா அழுதுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அவளருகே அமர்ந்து ‘நடந்தது நடந்து விட்டது. இனிமேல் அதைப்பற்றி அழுது என்ன பிரயோசனம்?’ என்று அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றேன். அவள் அழுகையை நிறுத்தவில்லை. அவள் தலையில் கை வைத்து ‘நான் இருக்கிறேன்னு சொன்னேனில்ல. என் மேல நம்பிக்கை இல்லயா’ என்று சொன்னவுடன், சட்டென்று எழுந்து என்னை கட்டிப்பிடித்துகொண்டு முத்தமழை பொழிந்தாள். எனக்கோ இன்ப அதிர்ச்சி !!! அவள் அங்கங்கள் என் உடம்புடன் பிணைந்து கொண்டிருக்கிறது. அவள் விசும்பல்கள் என் காதில் சூடாக எதிரொலிக்கிறது. என் கைகளால் விஜயாவின் உடம்பை தடவியபடி, அவள் காது மடல்களில் முத்தத்தை பதித்தேன். என்னை மேலும் இறுக்கி கட்டிக்கொண்டாள். அவளது மிருதுவான முலைகள் என் மார்புகளில் பதிந்து கிடந்தன. என் விரல்களால் அவள் பின்கழுத்துப்பகுதியில் கோலம் போட்டபடி அவள் முதுகுப்பகுதியில் என் கையை படரவிட்டேன். விசும்பல்கள் இப்போது முனகல்கள் ஆனது. சற்றே என்னை விட்டு அவளைப்பிரித்து அவள் முகம் பார்த்தேன். அவளது ரோஜா இதழ்களில் என் விரல்களால் தடவினேன். மெல்லிய முத்தமொன்றை பதித்து ‘நாந்தான் இனி உங்களுக்கு எல்லாம்’ என்றேன். அவளை என்னருகில் இழுத்து அவள் இதழ்களில் முத்தம் பதித்தேன். அவளும் தன் உதடுகளால் என் முத்ததிற்கு பதில் தந்தாள். இதழ்களில் ஆரம்பித்து எங்கள் இருவரின் நாக்குகள் சந்திக்கொள்ளும்வரை 5 நிமிடங்களுக்கும் மேல் முத்தம் நீடித்தது. என் கைகளோ விஜயாவின் முதுகு, பின் இடுப்பு மற்றும் அவளது பருத்த குண்டிகளின் மேல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. என் உதடுகள் அவள் உதடுகளில் இருந்து விலகி அவள் கன்னங்கள் வழியாக கழுத்துப்பகுதியை சுவைத்து கொண்டிருந்தன. நான் என்னுடய கைகளால் அவளது முந்தானையை சரித்தேன். blouse’னால் மூடிய அவளது கனத்த முலைகள் என் கண்களை குத்தி கிழித்து விடும்படி கும்மென்று நிமிர்ந்து நின்று கொண்டு என் காமத்தீயை கொழுந்து விட்டு எரிய வைத்துக்கொண்டிருந்தன. ஜாக்கெட்டுடன் அவளது முலைகளை பிசைந்தேன். விஜயா கண்களை மூடி முனகியபடி என் செயல்களுக்கு அனுமதி அளித்துக்கொண்டிருந்தாள். என் கைகளுக்கு அடங்காமல் அவளது முலைகள் திமிறிக்கொண்டிருந்தன.அவளது முலைக்கனிகளை சுவைத்துவிடும் ஆசையில் ஜாக்கெட் இருப்பதையும் றந்து அவளது கனிகளை என் வாயால் கவ்வினேன். என் தலையை இருக்கமாக பற்றியபடி விஜயா முனகிக்கொண்டிருந்தாள். ஜாக்கெட்டின் பட்டன்களை விடுவித்து அவளது ஜாக்கெட்டை உருவினேன். கருப்பு ப்ரா அவளது கொங்கைகளை முழுவதும் மறைக்க முடியாமல் அவளது சந்தன நிற முலைகளின் முக்கால் பாகத்தை என் கண்களுக்கு விருந்தளித்தது. ப்ராவுடன் சேர்த்து அவள் முலைகளை பிசைந்தபடி அவளது உதடுகளில் என் உதடுகளால் முத்தங்களை பதித்தேன். அவள் என் முத்ததிற்கு ஈடுகொடுத்தபடியே என்னுடய லுங்கியை அவிழ்த்து விட்டு, என் தடியின் சீற்றத்தை தாங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்த ஜட்டியையும் அவிழ்த்துவிட்டாள். நானும் இந்த நேரத்தில் அவளது ப்ராவை அவிழ்த்து விட்டேன். ப்ராவினால் அடக்கப்பட்டிருந்த அவள் தேன் கனிகள் ஒரு சிரு குலுங்கலுடன் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டிருந்தன. சற்றும் சரியாமல் நிமிர்ந்து குன்றுகள் போல் இருந்த அந்த முலைகளௌ பார்த்தவுடன் ஏற்கனவே சீற்றத்தில் இருந்த என் தம்பி மேலும் சீறினான். விஜயா தன் கைகளினால் என் தம்பியை தடவியபடியே முனகல்களை வெளிப்படுத்திய வண்ண்ம் இருந்தாள். என் விரல்கள் அவளது சதைத்திரட்சியான முலைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன. என் இரு கைகளாலும் முடிந்தவரை அவளது முலைகளை அடக்கமுடிந்து தோற்றேன். கரும்சிவப்பு நிற முலைக்காம்புகள் விரைத்து நின்று என்னை விருந்துக்கு அழைத்தன. அவற்றைப்பிடித்து நிரடியபடியே என் வாயால் ஒரு முலையை கவ்வி சப்ப ஆரம்பித்தேன். அவள் முனகல்கள் இப்பொழுது சற்று பலமாக வர ஆரம்பித்தது. நான் ஒரு வாயினல் ஒரு முலையை சுவைத்து கொண்டே ஒரு கையால் மற்றொரு முலையை பிசைந்து கொண்டிருந்தேன். அவளது கைகளோ, எனது தடியை தடவி விட்டபடியே இருந்தன. அவளது பிஞ்சு விரல்களின் ஸ்பரிசத்தை தாங்கமுடியாமல் என் தடி சீறிக்கொண்டிருந்தது. என்னுடைய மற்றொரு கையினால் அவளது புடவையை அவளது காலுக்கு மேல் உயர்த்தினேன். ஒரு கையினால் அவள் முலையையும் மற்றொரு கையினால் அவளது வாழைத்தொடையையும் தடவியபடி அவளது முலைகளை சுவைத்து கொண்டிருந்தேன். அவளோ என்னுடைய தடியை விட்டுவிடாமல் தடவிக்கொண்டிருந்தாள். தொடைகளை தடவிய கையை சற்று மேல நகர்த்தி அவளது தேனடையை தடவினேன். முடிகள் அடர்ந்து இருந்த அவளது மதன பீட வாசலில் என் விரல்கள் சற்று விளையாடின. என் விரல்கள் ஈரம் படர்வதை உணர்ந்தண. விஜயா ஒரு கையினால் என் தண்டை பிடித்தபடியே இன்னொரு கையால் என் தலையை அவளது முலையுடன் சேர்த்து அமுக்கிக்கொண்டாள். அவள் புண்டையை ஆராய என்னுடைய விரல்களில் ஒன்றை உள்ளே விட்டேன். மதன நீரால் ஈரமாகி இருந்த அவளது சொர்க்கவாசல் அப்படியே என் விரலை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டது. ‘ஹ்ம்ம்ம்ம்…ஆஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்’ என்ற பலமான முனகல்கள் விஜயாவின் வாயில் இருந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. என் விரல்களை இன்னும் ஆழமாக உள்ளே செலுத்தி விரலாலேயே ஓக்க ஆரம்பித்தேன். அவளும் தன்னுடைய இடுப்பை ஆட்டியபடி என் விரல்கள் தடையின்றி இயங்க வழிகொடுத்தாள். இந்த நிலையிலும் நான் அவள் முலைகளை சப்புவதை நிருத்தவில்லை. சப்பியபடியே அவள் புண்டைக்கும் என் விரலை விட்டு ஓத்துக்கொண்டொருந்தேன். அவளும் என்னுடைய கோலை அவளது கையிலிருந்து விடுவிக்கவில்லை. இந்த நிலையிலேயே ஒரு 10 நிமிடங்கள் கழிந்தன. அறையெங்கும் ‘ஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ்…அம்மாஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ்….ம்ம்ம்ம்ஹ்ஹ்ஹ்… ஓஓஓஹ்ஹ்ஹ்ஹ்’ என்ற முனகல் சத்தங்களே நிறைந்திருந்தன. அவள் புண்டையில் இருந்து வடிந்த நீர் என்னுடைய மொத்த கையையும் ஈரமக்கியதுடன் இல்லாமல் சோஃபாவையும் ஈரமாக்கியிருந்தது. சட்டென்று என்னை விலக்கிய அவள், சோஃபாவில் காலை விரித்துப்படுத்துக்கொண்டு என்னை இழுத்து தன் மேல் பரப்பிக்கொண்டாள். என்னுடைய தண்டை தன் கைகளால் பிடித்து தன்னுடைய புண்டைக்குள் திணித்தாள். எனக்கு அவள் அவசரம் வியப்பை அளித்தது. இருந்தாலும் அவள் என்னப்படி அவள் மேல் படர்ந்து அவள் புண்டைக்குள் என்னுடைய தடித்த பிஸ்டனை சொருகினேன். ஏற்கனவே என்னுடைய விரல் விளையாட்டால் ஈரமாகி இருந்ததால் வழுக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றான் என் தம்பி. முதலில் மெதுவாக இயங்க ஆரம்பித்தேன். அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு ‘ஆஆ….ம்ம்ம்ம்…..ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்..’ என்று பலவாறாக குரல்களை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகத்தை கூட்டினேன். வேகத்திற்கு ஏற்ப முனகல்களும் அதிகமாயின. தன்னுடைய குண்டிகளை என்னுடைய இடிகளுக்கு ஏற்ப தூக்கி தூக்கி காட்டி எனக்கு ஒத்துழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். நானும் என்னுடைய தாக்குதலை நிருத்தாமல் அவள் முலைகளை கடித்தும், பிசைந்தும் வேகம் வேகமாக குத்திக்கொண்டிருந்த்தேன். அவள் கால்களை நன்றாக விரித்து என்னுடய பூலுக்கு தன்னுடைய புண்டை மொத்தத்தையும் அர்ப்பணித்தாள். ‘ம்ம்ம்ம்ம்….ஆஆஆஹ்ஹ்ஹ்…அப்படித்தான்….அப்படித ்தான்…செல்லம்…என் கண்ணா….ஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்…..ம்ம்ம்ம்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்’ அவள் முனகல்கள் என்னுள் வெறியை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தன. நிறுத்தாமல் வேகத்தை கூட்டிக்கொண்டே இருந்தேன். சலப் சலப் என்ற சத்தம் ஒவ்வொறு முறை என் தண்டு அவளது புண்டையை தாக்க்கும் போதும் எழுந்தது. இப்படியே ஒரு 15 நிமிடம் non-stop ஆக தாக்குதல் நடத்திய பிறகு என்னை இருக்க அணைத்தபடி அவள் உடம்பெல்லாம் நடுங்கியபடி ‘ஓஓஓ………என் கண்ணாஆஆஆ…….’ என்றபடி தன் உச்சத்தை அடைந்தாள். சரியாக அதே சமயத்தில் என்னுடைய தண்டும் தன்னுடைய உச்சத்தை நெருங்கியது. அவளை இருக்கி அணைத்தபடி என்னுடைய குத்துக்களை வேகமாக்கியபடி ….. ‘ சித்தீ……….சித்தீ…..விஜயா சித்தீ…….’ என்றபடி என் பூலில் இருந்து கஞ்சியை பீய்ச்சி அடித்தேன். 4/5 முறை சர்..சர்..என்றபடி தண்ணீரை வாரி இறைத்தபின்னரே என் தம்பி அடங்கினான். அப்படியே இருவரும் அணைத்தபடியே மயக்கத்தில் சற்று நேரம் கிடந்தோ

மாலதியின் காமப் பசி

மாலதியின் காமப் பசி…
நண்பரின் பிள்ளையின் பிறந்த நாள் பார்ட்டிக்குப் போகிறோம். மாமா வேலை அதிகமிருப்பதால் வீட்டுக்கு வர எட்டு மணியாகும் தான் வரவில்லையென்று சொன்னார். நீ வரப் போகிறாயா என்று கேட்டாள். ஒரு நிமிடம் யோசித்த மாலதி தனக்குக் களைப்பாக இருக்கு வரவில்லை என்றாள். வராவிட்டால் பரவாயில்லை ஆனால் தூங்கினது போதும் இரவு தூக்கம் வராது என்று சொல்லி விட்டு அத்தை போய் விட்டாள். மாலதி எழுந்து தூக்கம் கலைய குளித்து விட்டு வந்தாள். அத்தை, சுரேஷ், ரமேஷ் மூவரும் புறப்பட்டு போகத் தயாராக இருந்தார்கள். மாமா வரும் வரை கவன மாலதிக்கு அத்தை வீட்டை அடைந்ததும் நிம்மதியாக இருந்தது. ஆறு மாதங்களாக வீட்டில் அடங்கிக் கிடந்தவளுக்குக் கிடைத்திருக்கும் பத்து நாள் சுதந்திரம். இந்தச் சுதந்திரத்தை கட்டாயம் பாவிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் எடுத்திருந்தாள். மாலதிக்கு இப்போ வயது இருபத்தி ஐந்து. அவளுக்கு கல்யாணமாகி ஒன்பது மாதங்களாகிறது. கல்யாணமாகி மூன்றே மாதங்களில் அவளது கணவன் ஒரு ஸ்காலர்ஷிப் கிடைத்து அமெரிக்காவுக்கு ஒரு வருடம் மேல் படிப்புக்காகப் போய் விட்டான். அவளைக் கூட்டிப் போக முடியவில்லை. சும்மா இருந்தவளுக்கு மூன்று மாதம் காம சுகத்தைக் காட்டிவிட்டுப் போனதால் அவளுக்கு கடந்த ஆறு மாதமாக ஒரே காமப் பசி. ஒவ்வொரு நாளும் போகப் போக அவளுடைய விரக தாபம் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது. வீட்டில் அப்பாவும் அம்மாவும் மிகவும் பழமைவாதிகள் அவளால் வெளியில் எங்கும் போய் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இப்படி இருந்தவளுக்கு போன வாரம் அத்தை வந்து சும்மா தானே வீட்டில் இருக்கிறாய் ஒரு மாறுதலுக்கு எங்களுடன் வந்து தங்கி விட்டுப் போவன் என்று கேட்டது கடவுள் தன் வேண்டுதலுக்கு அத்தை வடிவில் வரமளித்ததாகவே கருதினாள். அத்தை நளினி, அப்பாவின் உடன் பிறந்த தங்கை என்ற படியால் அவள் சென்னைக்கு ஒரு பத்து நாட்கள் போக மறுப்புத் தெரிவிக்காமல் அனுமதி கொடுத்தார். இன்று காலையில் தான் சென்னையை வந்தடைந்தாள். அத்தை நளினிக்கு வயது நாற்பது இருக்கும். அவளுடைய கணவன் சந்திரமோகனுக்கு அத்தையை விட ஒரு மூன்று வயது கூட இருக்கும். அவரை இவள் மோகன் மாமா என்று தான் அழைப்பாள். அத்தைக்கு இரண்டு பையன்கள் மூத்தவன் சுரேஷிற்கு இருபது வயது, இளையவன் ரமேஷிற்குபதினெட்டு. பயணம் செய்த களைப்பினால் அன்று மாலை படுத்துத் தூங்கி விட்டாள். ஒரு ஆறு மணி போல் அத்தை தட்டி எழுப்பினாள். நாங்கள் ஒரு மாக இரு என்று சொல்லி விட்டு வெளிக் கதவைச் சாத்தி விட்டு வெளியே போனாள் அத்தை. மாலதி அத்தையுடன் போக மறுத்ததன் காரணம் களைப்பில்லை. அவளுக்கு இன்று மோகன் மாமாவைடம் தன் பசியைத் தீர்க்க ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கலாம் என்ற ஒரு நப்பாசைதான். மோகனுக்கு வயது நாற்பதைத் தாண்டி விட்டாலும் இன்னும் இளமையான தோற்றத்துடனேயே இருந்தான். அவன் மீது மாலதிக்கு நீண்ட நாளாகவே ஒரு ஆசை. ஆனாலும் அத்தை புருஷன் என்றபடியாலும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்காததாலும் அவள் ஆசையைத் தீர்க்க முடியவில்லை. இப்போ ஆறு மாதமாக விரதம் இருந்தவள் போல் காமப்பசியில் இருப்பவளுக்கு உறவு முறை ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. மாமாவை எப்படி மடக்கலாம் என்றே மாலதியின் மனம் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. சேலையை அணிந்து கொண்டு சோபாவில் சாய்ந்து கொண்டு டெலிவிஷன் பார்க்கத் தொடங்கினாள். மாமா கதவில் திறப்பைப் போடும் சத்தம் கேட்டது. தனது சேலையைக் கொஞ்சம் உயர்த்தி விட்டு முந்தானையையும் சரிய விட்ட படி சோபாவில் அவன் வருவதைக் கவனிக்காதவள் சரிந்து படுத்தபடி டெலிவிஷனைப் பார்த்த படி அவள் இருந்த கோலம் மோகனை உலுப்பி விட்டது. அவன் இவளும் சேர்ந்து போயிருப்பாள் என்று தான் நினைத்தான். ஆனால் இவள் இப்படித் தனியாக கவர்ச்சிக் கோலம் காட்டிக் கொண்டு கிடப்பாள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனது கண்களுக்கு அவளது கால்களும் தொடையில் சிறிதளவும் அவள் உயர்த்தி வைத்திருந்த சேலையினூடாகத் தெரிந்தது. அந்தக் கால்களையும் தொடையையும் பார்த்தால் எந்தக் கிழவனுக்கும் ஒரு உணர்ச்சி தூண்டும். அதைவிட முந்தானை சரிந்து அவளது முலையழகும் அவளது பிளவுசுக்கும் சேலைக்கும் நடுவே காட்சியளித்த இடுப்பழகும் சேர்ந்து மோகனுக்கு மோகம் ஊடி விட்டது. இவள் எனக்கு மருமகள் முறை இப்படி நினைக்கக் கூடாது என்று நினைத்தான் மோகன். “என்ன மாலதி நீ அத்தையுடன் போகவில்லையா” என்று மோகனின் கேள்விக்குப் பிறகுதான் அவன் வந்ததைக் கவனித்தவள் போல் எழுந்த மாலதி முந்தானை மொத்தமாகக் கீழே விழ மோகனுக்கு அவளது முலைகளின் அழகைக் காட்டி விட்டு முந்தானையை எடுத்துச் சரி செய்து கொண்டாள். மோகன் அறைக்குள் சென்று ஒரு ஷவரும் எடுத்து விட்டு லுங்கியும் ஷேர்ட்டும் அணிந்து கொண்டு வந்தான். “மாமா, காப்பி போட்டுத் தரவா” என்று மாலதி கேட்க அவனும் சம்மதித்தான். காப்பிக் கப்புடன் வந்தவள் அவனிடம் காப்பியைக் கொடுத்து விட்டு அவன் பக்கத்திலேயே அமர்ந்தாள். அவளது நெருக்கமும், இவ்வளவு நேரமும் அவள் காட்டிய காட்சியும் மோகனின் சுண்ணிக்கு விறைப்பைக் கொடுத்தன. மாமாவின் லுங்கி சிறிது உயர்வதைக் கவனித்த மாலதி இன்று எனக்குப் பசி தீரும் என்று சந்தோஷப் பட்டாள். மோகன் காப்பி சாப்பிடு முடிய கப்பை எடுத்துக் கொண்டு போக வெளிக்கிட்டவள் எதிலோ தடக்கி விழுந்தவள் போல் மோகனின் மடியின் மேல் விழுந்தாள். மோகன் இதை எதிர்பாராவிட்டாலும் அவளது ஸ்பரிசம் அவனது சுண்ணியை முழுதாக விறைக்கப் பண்ணி விட்டது. அதனுடைய நிலை அவன் மடியில் இருந்த அவளது தொடைக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. “சாரி மாமா என்று எழுந்தவள், மாமா இது என்ன உங்கள் லுங்கி இப்படி எழுந்து நிற்கிறதே” என்று கேட்க மோகன் வெட்கத்தில் தலை குனிந்தான். “மாமா உங்களுக்கு உணர்ச்சியைத் தூண்டி விட்டேனா” என்று பச்சையாக அவள் கேட்ட அடுத்த கேள்வியில்தான் மோகனுக்குப் புரிந்தது இவள் இவ்வளவு நேரமும் செய்தது தன்னை மடக்க ஆடிய நாடகம் என்று. இதற்கு மேல் பொறுப்பது ஆண்மைக்கே அழகல்ல என்று தீர்மானித்த மோகன் அவளை இழுத்து முத்தமிட்டேன். அவனது இதழ்களின் ஸ்பரிசம் மாலதிக்குத் தேன் போல் இனித்தது. அவளும் அவனை அணைத்து மோகத்துடன் முத்தமிட்டாள். அவளது ஒரு கை அவனது சுண்ணியை லுங்கிக்கு மேலால் பிடித்துக் கசக்கியது. மோகனின் நிலை பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. மோகன் எழுந்து அவளைக் கைகளால் தூக்கிக் கொண்டு படுக்கை அறைக்குப் போனான். படுக்கையில் அவளைப் போட அவனது லுங்கியும் கழன்று விழுந்தது. விறைப்பாக நின்ற சுண்ணியைப் பார்த்து மாலதி திருப்திப் பட்டாள். என்ர புருஷனுடையதை விட நல்ல பெரிசாக இருக்கு என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டாள். தனது ஷர்ட்டையும் கழற்றி வீசி விட்டு அம்மணமாகக் காட்சியளித்தான் மோகன். அவளது சேலையை பாவாடையோடு சேர்த்து இடுப்பு வரை உயர்த்தினான். அவனுக்கு அப்போது தான் தெரிந்தது அவள் ஜட்டி அணியாமல் இருக்கிறாள் என்று. இவள் பெரிய கில்லாடிதான் இன்று இது நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்துதான் எல்லாம் செய்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொண்டு அவள் மேல் ஏறிப் படுத்தான். அவனது சுண்ணி அவளது புண்டையை உரசிக் கொண்டு இருந்தது. அவனது தொடைகள் அவளது தொடைகளை அழுத்தியபடி உரசி இன்பம் பெற்றன. அவனது கரங்கள் அவளது முலைகளை பிளவுசுடன் சேர்த்து கசக்கிப் பிழிந்தன. அவனது நாக்கு அவளது தொண்டை எங்கே இருக்கிறது என்று ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தது. மாலதிக்கு இன்பம் பொங்க அவளது கைகள் மோகனின் குண்டி தசைகளைப் பிசைந்த படி இருந்தன. இப்படியே உரசினால் சரிவராது எனக்குள் விடு என்று புண்டை அவளுக்கு கூறியது. தன் கைகளினாள் அவனது சுண்ணியைப் பிடித்து தன் புண்டைக்குள் திணித்தாள். ஆகா என்னே இன்பம் இது இல்லாமல்தானே ஆறு மாதங்களாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தேன் என்று இன்பத்தில் உளட்டினாள். மோகனுக்கும் அவளது ஈரமான துவாரத்திற்குள் போன சுண்ணி சும்மா இருந்தால் போதாது குத்து என்று சொல்வது போலிருந்தது. மோகனின் இடை இயங்கத் தொடங்கியது. அவள் புண்டையில் இன்ப நீர் வெள்ளம் போல் சுரக்கத் தொடங்கியது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் அனுபவிப்பதால் அவளுக்கு அவன் செய்வது மிகவும் இன்பத்தைக் கொடுத்தது. இன்பத்தில் முனகினாள். அவனது தோளில் கடித்தாள். மோகனும் வேகத்தைக் கூட்டித் தூக்கித் தூக்கிக் குத்தினான். அவளது கால்கள் அவனது இடையச் சுற்றிப் பிடித்தன. மோகனது விதைகள் அவளது பிட்டத் தசையில் மோத மோத அவன் குத்தினான். சிறிது நேரத்தில் அவனது சுண்ணியின் வெள்ளை நிறத் திரவம் அவளது புண்டைக்குள் சீறிப் பாய்ந்தது. மாலதியும் அதே நேரத்தில் அவளது உச்சத்தை அடைந்ததால் பெரிதாகச் சத்தம் போட்டுக் கத்தினாள். இருவரும் ஒரு பத்து நிமிடம் அப்படியே அதே பொசிஷனில் இருந்திருப்பார்கள். கீழே கதவு திறந்து சத்தம் கேட்டது. மோகன் எழுந்து தன் லுங்கியையும் ஷர்ட்டையும் அவசரமாக தேடி எடுத்து அணிய மாலதி தன் சேலையை சரி செய்து முந்தானையை ஒழுங்காகப் போட்டாள். அன்று இரவு படுக்கைக்குப் போகும் போது மாலதியின் முகத்தில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. படுக்கையில் கிடந்து யோசித்தாள். என் உடுப்புக் கூட முழுதாகக் கழட்டவில்லை ஆனாலும் எனக்கு இன்று கிடைத்த சுகமே போதும். மாமாவின் சுண்ணியை ஒரு நாளைக்கு வடிவாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்று நினைத்த படியே தூங்கி விட்டாள். காலையில் எழும்போதே மாலதிக்கு நேற்று இரவு மோகனுடன் அனுபவித்த சுகம் தான் ஞாபகம் வந்தது. இன்று என்னமோ நேற்றைய விட காம உணர்ச்சி கொஞ்சம் அதிகம் இருப்பதாகவே உணர்ந்தாள். அட சீ ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு ஒரு நாள் அனுபவித்தால் இந்தப் பசி கொஞ்சம் தணியும் என்று எதிர்பார்த்தால் இது இன்னும் கூடி அல்லவா இருக்கிறது என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள். காலையில் மாமா சாப்பிடப் போகும்போது இவள் காதில் கிசுகிசுத்தார் “மாலதி, இன்று ஒரு சந்தர்ப்பமும் கிடைக்காது. நாளைக்குப் பகல் ஒரு திட்டம் போட்டிருக்கிறேன். இரவு வந்து சொல்கிறேன்”. மோகன் மாமா நல்லாத்தான் என் வலையில் விழுந்து விட்டார் என்று தனக்குள் நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டாள் மாலதி. ஒன்பது மணியளவில் மோகன் வேலைக்கு கிளம்பி விட்டான். அவனுடன் சேர்ந்து அத்தையின் மூத்த மகன் சுரேஷ்உம் தன்னைக் காலேஜில் ட்ராப் பண்ணும் படி கேட்டுப் போய்விட்டான். அத்தை வீட்டுக்குப் பகலில் சமையலுக்கும் வீட்டு வேலைகள் செய்வதற்கும் ஒரு பெண் வேலைக்கு வருவாள். அவளும் அத்தையும் சமையலறையில் எதோ செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அத்தையின் இளைய மகன் மொட்டை மாடியிலிருந்து காற்று வாங்கிக் கொண்டு படிக்கப் போவதாகக் கூறி விட்டு மொட்டை மாடிக்குப் போய் விட்டான். மாலதி தன் ஆடைகளத் துவைத்துக் கொண்டு காயப் போடுவதற்காக மொட்டை மாடிக்குப் போனாள். மேலே ஏறி வந்தவள் ரமேஷ் படிப்பதற்காக இருந்த மேசையில் புத்தகம் விரித்தபடியிருந்தது ஆனால் ரமேஷைக் காணவில்லை. மொட்டை மாடியின் விழிம்பில் நின்று கொண்டு எங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மாலதி சத்தம் செய்யாமல் மெதுவாகப் போய் அவன் என்ன பார்க்கிறான் என்று அவன் பின்னால் நின்று எட்டிப் பார்த்தாள். அங்கே அவள் கண்ட காட்சி வியப்பைத் தந்தது. ரமேஷ் நின்ற இடத்திலிருந்து பக்கத்து வீட்டுக் குளியலறை நல்ல தெளிவாகத் தெரிந்தது. அங்கே பக்கத்து வீட்டுப் பெண் குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். திறந்திருந்த வின்டோவினூடாக அவள் குளிக்கும் அழகைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறான் ரமேஷ். இப்ப புரிந்தது இவன் ஏன் மொட்டை மாடியிலிருந்து படிக்கிறான் என்று. மெதுவாக அவன் தோளில் கை வைத்தாள் மாலதி. ரமேஷ் திகைத்துப் போனான். இவளிடம் மாட்டி விட்டோமே அம்மா அப்பாவிடம் சொன்னாளென்றால் என் கதி என்னவாகும் என்ற பயம் அவன் மனத்தில் எழுந்தது. “மாலதி அக்கா” அவள் மாமா மகளாக இருந்தாலும் அவள் வயதுக்கு மூத்தவள் என்ற படியால் அத்தை பையன்கள் இருவரும் அவளை அக்கா என்று மரியாதையோடு அழைப்பது தான் வழக்கம். “அப்பா அம்மாவிடம் என்னைக் காட்டிக் கொடுத்து விடாதீங்கோ, இனிமேல் நான் இப்படிச் செய்ய மாட்டேன்” என்று கெஞ்சினான். இவ்வளவு நேரமும் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால் அவனது சுண்ணி லுங்கியைத் தள்ளிக் கொண்டு நின்றது. அதைக் கவனித்த மாலதி. “நான் சொல்ல மாட்டேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவனது சுண்ணியை லுங்கியுடன் சேர்த்துப் பிடித்தாள் “என்னடா இது வாழைக் காய் மாதிரி வளர்ந்திருக்கு உன்ர சுண்ணி” என்று அவள் சொல்ல. பெண்ணின் கையே படாத அந்த சுண்ணிக்கு இவ்வளவு நேரமும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து விறைத்திருந்த அது அவள் கை பட்டதும் சீறிப் பாய்ந்து அவனது லுங்கியை நனைத்தது. ரமேஷிற்கு அவமானமாகப் போய் விட்டது. மாலதி சிரித்துக் கொண்டே தன் தோய்த்த ஆடைகளைக் கொடியில் போட்டாள். மத்தியான உணவு முடிந்த பின் வேலைக்காரப் பெண் போய் விட்டாள். அத்தை மாலதியிடம் “மாலதி நான் ஒருக்கா வெளியில் போக வேண்டும் வரப் போகிறாயா” என்று கேட்டாள். மாலதிக்கு ரமேஷ் வீட்டில் தனியாக இருப்பான் என்ற எண்ணம் வந்ததும், “இல்லை அத்தை டெலிவிஷனில் நல்ல புரோக்ராம் போகுது வீட்டிலேயே இருக்கிறேன்” என்று சொல்லி மறுத்தாள். அத்தை போன உடனேயே, மாலதி ரமேஷைத் தன் அறைக்கு வரும்படி பணித்தாள். ரமேஷ் காலையில் நடந்த சம்பவத்தை நினைத்து வெட்கப் பட்டுக் கொண்டு என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்று பயந்து கொண்டே வந்தான். “ரமேஷ், நீ அப்படி என்னதான் அந்தப் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் குளிக்கும் போது பார்த்தாய்” என்று கேட்டாள். இந்தக் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று திக்குமுக்காடிய ரமேஷ் “ஒன்றுமில்லை அக்கா ஏதோ பெண்களை ஆடை இல்லாமல் பார்க்க வேண்டுமென்று ஒரு ஆசை, வயதுக் கோளாறு என்று நினைக்கிறேன்” என்று தடுமாறிக் கொண்டே சொன்னான். “நானும் ஒரு பெண்தானே என்னையும் ஆடை இல்லாமல் பார்க்க வேணுமென்று தோணலையா” என்ற கேள்வி அவனுக்கு அதிர்ச்சியையே தந்தது. ரமேஷ் மாலதியைக் காணும்போதெல்லாம் அவள் ஆடையில்லாமல் அம்மணமாக நின்றால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை பண்ணியது உண்மை ஆனால் என் கற்பனையை இவள் எப்படிக் கண்டு பிடித்தாள் என்று ஒரே வியப்பும் அதே நேரத்தில் நான் எனக்குத் தெரியாமலே இவளிடம் ஏதாவது பிடி கொடுத்து விட்டோமோ என்று ஒரு பயமும் கலந்த உணர்ச்சியில் தவித்தான். “என்னடா கேள்விக்குப் பதிலையே காணோம்” என்று மீண்டும் மாலதி கேட்கத் தான் அவன் இந்த உலகத்துக்கே திரும்பி வந்தான். அவன் முழிக்கும் முழியைப் பார்த்தே மாலதி புரிந்து கொண்டாள் இவன் தன்னை எங்கோ ஆடை மாற்றும் போது பார்த்திருக்கிறான் அல்லது தன்னை அம்மணமாகக் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்கிறான் என்று. அவனது பயத்தைப் போக்கும் முயற்சியாக மாலதி அவனிடம் சொன்னாள். “ரமேஷ் உன்ர வயசில நீ பெண்களைப் பார்க்கிறதும் கற்பனை பண்ணுறதும் சகஜம். ஒன்றும் புதிதான விஷயமில்லை. நீ ஏன் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணை ஒளிந்து நின்று பார்க்கிறாய் என்ர உடுப்பைக் கழட்டு நல்ல தெளிவாகப் பயமில்லாமல் பக்கத்தில் நின்றே பார்த்து உன் ஆசையைப் போக்கலாம்”. ரமேஷ் இவள் உண்மையாகத் தான் சொல்கிறாளா அல்லது நான் கனவு காண்கிறேனா என்று ஒரே குழப்பம். அவள் அவனது கையைப் பிடித்து அவளது முந்தானையின் நுனியக் கொடுத்தாள். ரமேஷிற்கு கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. முந்தானையை உருவி அவளது சேலையைக் கழட்டினான். மாலதியின் அழகு அவனை என்னவோ செய்தது. இதுவரை ஒரு பெண்ணையும் அவன் இவ்வளவு அண்மையில் பார்த்ததில்லை. பாவாடையும் ஜாக்கட்டும் மட்டும் அணிந்து அவள் அவனுக்கருகில் நிற்க அவளது முலைகளின் முழுக் கவர்ச்சியையும் அவனால் பார்க்கக் கூடியதாக இருந்தது. “என்னடா பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறாய், அத்தை வருமுன் என்னை அம்மணமாகப் பார்க்கும் நோக்கமுண்டா” என்ற மாலதியின் கேள்விக்கு “அம்மா வர குறைந்தது நாலு மணி நேரமாவது ஆகும்” என்று பதிலளித்தபடியே அவளது ஜாக்கட்டின் கொக்கிகளை விடுவிக்கத் தொடங்கினான். ஜாக்கட் கழன்று கீழே விழுந்தது. அவள் பின் புறமாகத் திரும்பி நின்று அவனுக்கு பிராவின் கொக்கியைக் கழட்ட வசதி செய்தாள். பிராவும் விடுதலை அடைந்தது. அவள் மீண்டும் திரும்பி அவனை நோக்கியபடி நின்றாள். அவளது முலைகளை நிர்வாணமாகப் பார்த்த ரமேஷிற்கு அதைக் கசக்கிப் பிழிய வேண்டும் போலிருந்தது. அவனது கைகள் அவளது முலையை நோக்கிப் போக மாலதியின் கரங்கள் தடுத்தன. அவளுக்கு அவனைக் கொஞ்சம் ஏங்க விட்டுத் தவிப்பதைப் பார்பதில் ஒரு இன்பம் அந்த இன்பத்தை அனுபவிக்காமல் விட அவள் தயாரில்லை. “ரமேஷ் நீ என்னை அம்மணமாகப் பார்க்கலாம் என்று தான் சொன்னேன். தொடலாம் என்று சொல்லவில்லை” என்று மிரட்டினான். ரமேஷ் பாவம் ஏக்கத்தால் துடித்துக் கொண்டே அவளது பாவாடை நாடாவை உருவினான். பாவாடை தானாகக் கிழே இழுந்தது. அவளது வாழைத் தண்டுத் தொடைகள் என்னைத் தடவு என்று அழைத்தன. ரமேஷின் கரங்களும் அதைத் தடவத் துடித்தன. ஆனால் மாலதிக்குப் பயந்து கொண்டு அவளைப் பார்க்க அனுமதித்ததே பெரும் பாக்கியம் பேராசைப் படக் கூடாது என்று மனதையும் கைகளையும் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டான். ஜட்டியைப் பிடித்துக் கிழே இழுத்துக் கழட்டினான். அந்தச் சாக்கில் அவனது கைகள் அவளது தொடைகளைத் தடவிக் கொண்டே இறங்கின. ரமேஷின் கண்களுக்கு முழு நிர்வாணமாக ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்த சந்தோஷம் ஒரு பக்கம் ஆனால் அவள் தன்னைத் தொட விடுகிறாளில்லையே என்ற ஏக்கம் ஒரு பக்கமாக இருந்தது. அவளது வாழைத் தண்டுத் தொடைகளின் முடிவில் சிறிதாக வெட்டப்ப்பட்ட முடியுடன் காட்சியளித்த அவளது புண்டையைக் கண்டதிலேயே முழு இன்பம் அனுபவித்தது போலிருந்தது. அவள் கீழே கிடந்த ஆடைகளை எடுத்துக் கதிரையில் போடப் போகும்போது அவளது குண்டி அழகைக் கண்டு சொக்கிப் போனான். என்ன அழகான இரு தசைக் கோளங்கள். அவள் நடக்கும் போது அவற்றின் அசைவு ஒரு நாட்டியம் போலிருந்தது. மாலதி சொன்னாள். சரி உன் ஆடைகளை அவிழ்த்துப் போடு. ரமேஷ் வலு வேகமாகத் தன் ஆடைகளைக் களைந்தான். அவனது சுண்ணி நன்றாகத் தடித்து விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டு அவனது இடையிலிருந்து ஒரு எட்டு அங்குலமாவது நீளத்துக்கு வளர்ந்து இருந்தது. அப்பனை விட மகனுக்குச் சுண்ணி நல்ல தடிப்பவும் நீளமாவும் இருக்கு என்று மனதுக்குள் மாலதி நினைத்துக் கொண்டாள். இந்த சுண்ணி ஒரு பெண் சுகத்தை இது வரை அனுபவிக்கவில்லை. எனக்குத்தான் இது முதல் பரிமாற்றம் செய்யப் போகிறது என்ற நினைப்பு அவளுக்கு ஒரு கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது. ரமேஷ் பதினெட்டு வயது வாலிபனுக்கேற்ப நல்ல வாட்ட சாட்டமான ஆம்பிளையாகவே இருந்தான். நல்ல உருண்ட தொடைகள். விரிந்த மார்பு. அரும்பு மீசையுடன் அவனது குழந்தைதனம் முழுதாக நீங்காத தோற்றம். உருண்டு திரண்டு வளர்ந்திருந்த பின்புற குண்டி எல்லாவற்றையும் பார்க்க மாலதியின் புண்டையில் நீர் ஊறத் தொடங்கி விட்டது. இவனை ஏங்க விட்டது காணும், இனியும் அவனைத் தொடாவிட்டால் அவனை விட எனக்குத் தான் ஏக்கம் அதிகமாகிவிடும் என்று நினைத்த மாலதி. அவனை இழுத்து அணைத்து முத்தமிட்டாள். அவளது ஈரமான செவ்விதழ்களின் சுவை ரமேஷிற்கு அமுதம் சாப்பிட்டது போலிருந்தது. பார்க்க மட்டும் தான் அனுமதி என்று சொன்னவள் இப்ப தானாகவே தொடுகிறாள சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடக் கூடாது என்று அவனும் அவளை இறுக அணைத்தான். அவனது சுண்ணி அவள் வயிற்றுப் புறத்திலிருந்து புண்டை வரை அவளது தோல் ஸ்பரிசத்தை அனுபவித்தது. அவனது கைகள் அவளது பின் குண்டிகளிரண்டையும் பிசைந்து இன்பம் கண்டன. இதழமிர்தம் குடித்து விட்டு, மாலதி அவனைக் கட்டிலில் சாய்த்தாள். காலையில் கை பட்டவுடனேயே கக்கிய இவனது சுண்ணி இப்பவும் வேகமாகத்தான் கக்கும். இதை முதலில் சப்பி அனுபவித்து விட்டு நீண்ட நேரத்துக்கு என் பெண்மையின் பசி போக்க வேலை செய்ய விட வேண்டுமென்று தீர்மானித்தாள். அவனது சுண்ணியின் முன் தோலை உரித்துச் ஊம்பத் தொடங்கினாள். சுண்ணியிலிருந்த முன் கசிவு அவளது வாயில் வளுவளுப்பாக இருந்தது. ரமேஷின் நிலையைச் சொல்லத் தேவையில்லை. அவணது நாக்கின் வருடல் அவனது சுண்ணியிலிருந்து உடலெங்கும் உள்ள நரம்புகளைத் தாக்கியது. மாலதி எதிர் பார்த்த படி அவனால் ஒரு சில நிமிடம் கூட அந்த இன்பத்தைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. அவளது வாய்க்குள் அவனது விந்துக்கள் பாய்ந்தன. அவளுக்கும் அது தேவைப் பட்டது. நன்றாக நக்கி முழுவதையும் சாப்பிட்டாள். அவனருகில் படுத்தாள். அவன் இன்ப மயக்கத்தில் இருந்தான். “ரமேஷ், இனி உனக்கு என்ன விருப்பமோ அதைச் செய்யலாம் என்று மல்லாக்கப் படுத்தாள். ரமேஷ் துள்ளி எழுந்து அவள் மேல் படுத்துக் கொண்டு அவளை முத்தமிடத் தொடங்கினான். அவனது முத்த மழையில் நனைந்து அவள் திக்கு முக்காடிப் போனாள். முதல் தரமென்றலும் இந்த மாதிரி முத்தமிடுகிறானே என்று யோசித்தாள். அவன் அவளது முகத்திலிருந்து இறங்கி முலையன்றினை வாயில் எடுத்து பால் குடிக்கத் தொடங்கினான். அவனது ஒரு கரம் அவளது புண்டையின் ஸ்பரிசத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கியது. மாலதிக்கு நன்றாகச் சூடேறத் தொடங்கி விட்டது. அவனது முதுகில் நகங்களால் விறாண்டினாள். இரு முலைகளையும் மாறி மாறிச் சுவைத்தவன் இன்னும் கொஞ்சம் கீழே இறங்கி வந்து அவளது தொப்புளில் நாக்கினால் பம்பரம் விட்டான். அவளுக்கு கூச்சமாகவும் இருந்தது இன்பமாகவும் இருந்தது. “ஒருத்தியையும் தொட்டதில்லை என்றாய் எங்க இந்தக் கலை எல்லாம் படித்தாய்” என்று மாலதி கேட்டே விட்டாள். “மாலதி அக்கா, இது வரை எனக்கிருந்தது வெறும் புத்தகத்தில் படித்த அறிவு தான். எல்லாவற்றையும் இன்று தான் பிராக்டிசலாச் செய்து அனுபவிக்கிறேன்” என்று பதில் சொல்லி விட்டு அவனது பெண்மையின் மேட்டில் முத்தமிடத்தொடங்கினான். மாலதியின் கால்கள் அகண்டு அவனது வாயினை வரவேற்றன. புண்டையின் ஈரமும் மணமும் அவனுக்குச் சுகத்தை அளித்தன. இயற்கையாக வீசும் புண்டையின் வாசம் அவனது மூக்கிற்கு சுகந்தமாக இருந்தது. அவன் அவளது புண்டையின் இதழ்களை விரித்துப் பார்த்து ரசித்தான். நாக்கினால் மெதுவாகத் தடவினான். மாலதி இடையைத் துக்க்கிக் கொடுத்தாள். அவளது உணர்ச்சி மொட்டில் அவனது நாக்குத் தன் விளையாட்டைக் காட்ட மாலதியினால் அந்த இன்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் சத்தம் போட்டு முனகினாள். அவனது நாக்கு அவளது புண்டைக்குள்ளே புகுந்து விளையாடியது. “ரமேஷ் வாயால் செய்தது போதும் உன்ர சாமானை அதுக்குள்ள விடடா” என்று மாலதி மன்றாடினாள். ரமேஷ்உம் எழுந்து அவள் மேல் படுத்துக் கொண்டு மீண்டும் உயிர் பெற்று விறைப்பாக இருந்த தனது சுண்ணியை உள்ளே செலுத்தினான். அவனது சுண்ணிக்கு முதன் முதலாகக் கிடைக்கும் சுகம். ஆஹா இதுவல்லவோ சொர்க்கம் என்று அவளது காதுக்குள் கிசுகிசுத்தான். “தூக்கிக் குத்துடா” என்று மாலதி அவனது குண்டியைப் பிடித்து இழுத்துக் குத்தும் படி செய்தாள். மாலதி படும் பாட்டைப் பார்க்க ரமேஷிற்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நேற்று வரை இவளை ஒரு சாதரணமான குடும்பப் பெண் என்று தானே நினைத்திருந்தேன். இப்போ என் கண்களுக்குத் தெரிவது காம வெறி பிடித்த பெண் எவ்வளவு மாற்றம். ரமேஷின் இடுப்பு மேலும் கீழும் போகத் தொடங்கியது. மாலதியின் முனகலும் கூடியது. இடைக்கிடை அவனை முத்தமிட்டாள். அவனது பிட்டத் தசைகளைப் பிசைந்தாள். முதுகில் விறாண்டினாள். இப்படியாக அவளுக்கு அவன் நீண்ட நேரமாகப் ஓல் ஓத்து அவளது பசிக்கு நல்ல சாப்பாடு போட்டுக் கொண்டிருந்தான். காலையில் ஒரு தடவையும் அவளது வாய்க்குள் ஒரு தடவையும் விந்து கக்கியதால் அவனது சுண்ணி இம்முறை நீண்ட நேரம் தாக்குப் பிடித்தது. நீண்ட நேரத்தின் பின் அவனது இடுப்புக்கே களைப்பு வரும் தறுவாயில் மாலதியின் புண்டைக்கு அவனது சுண்ணி நீர்பாய்ச்சியது. அவனது உடல் அறையில் ஏ.சி. இருந்தும் வேர்த்தது. அவ்வளவு கடும் உழைப்பை அது செய்திருந்தது. மாலதிக்கு அறுசுவையுடன் உணவருந்திய திருப்தியும் கிடைத்தது. இருவரும் அப்படியே கொஞ்ச நேரம் கிடந்து விட்டு எழுந்து அடைகளை அணிந்து கொள்ள வாசல் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

find

μiIo¯Ã¢¨Á¯ñ¼¡?
(þó¾¸ðΨâøμAy±ñÚÌÈ¢ôÀ¢ÎÅиÉÅý/Á¨ÉÅ¢
«øÄ¡¾ §ÅÚ ´ÕÅÕ¼ý Å¢ÕõÀ¢ μo¾¢ÕìÌõ ¸üÀ¢Äó¾
¬ñÁüÚõ¦Àñ¨½Ôõ¾¡ý.)
μAy
1. Å¢Àâ, Å¢Àâ¼õ §À¡ÀÅý. þÅ÷¸û ºÓ¸ò¾¢ø
¦¸ð¼¦ÀÂ÷Å¡íÌÅÐÁðÎÁøÄ ²öðŠ§¿¡¨ÂÔõÅ¢¨Ä
¦¸¡ÎòÐÅ¡í¸Å¡öÒ¯ûÇÐ.
2. º¢ýÉ Å£¼¡¸ þÕôÀÅû, º¢ýÉ Å£Î ¨Åò¾¢ÕôÀÅý,
«Îò¾Åý ¦À¡ñ¼¡ðʼõ (§ÅÚ ¦Àñ¸Ç¢¼õ) ¦¾¡¼÷Ò
¨Åò¾¢ÕôÀÅý.ÒÕºý«øÄ¡¾ÅÛìÌÒñ¨¼Å¢Ã¢ôÀÅû.
3. μA‘Éμo¾ÄÄ¢ø®ÎÀÎÀÅ÷¸ÙõμA€¸û¾¡ý
4. ÀÄ¡ÉÒò¾¸õ¦¾¡Æ¢Ä¢øþÕôÀÅ÷¸û.
μAy ¾ý ¿ñ¨Á¨Â / ¯¼¨Ä ¦¸ÎìÌõ ¸¡Ã¢Âò¨¾
¦ºöž¡ø «Åý ´Øì¸õ ¦¸ð¼Åý ±ñÚ ¦º¡øÄÄ¡¦Á
¾Å¢Ã ÌüÈÅ¡Ç¢ ±ñÚ ¦º¡øÄܼ¡Ð. «Å÷¸¨Ç ºð¼õ
¾ñÊì¸Ä¡Á¡Ü¼¡¾±ýÀÐÀüȢ±ñ¸ÕòÐ
ºð¼õ ÌüÈÅ¡Ç¢¸¨Ç ¾¡ý ¾ñÊì¸ §ÅñÎõ, ´Øì¸õ
¦¸ð¼Å¨É ¸ñÊì¸Ä¡õ, ¾¢Õò¾ ÓüÀ¼Ä¡õ ¬É¡ø
«Å÷¸¨Çºð¼õ¾ñÊì¸Ü¼¡Ð±ñÀбý¸ÕòÐ.
¸üÀÆ¢ò¾¡øÌüÈõ
μO ¦Àñ¨½ ÀÄÅó¾Á¡¸§Å¡ , Á¢Ãðʧ¡, ²Á¡üÈ¢§Â¡
¸üÀÆ¢ò¾¡ø «ó¾ ¦Àñ¨½ Á½¾ÄÅ¢Öõ, ¯¼ÄÅ¢Öõ
¸Î¨Á¡¸À¡¾¢ìÌõ,«ÐÁðÎÁ¢ø¨ÄºÓ¸ò¾¢ø«ÅÇìÌ
þÕìÌõ«ó¾‰¨¾À¡¾¢ìÌõ,«Åû¾ü¦¸¡¨Äܼ¦ºöÂ
¨ÅòÐÅ¢Îõ. «Åû ÌÎõÀò¨¾Ôõ, ÅÕí¸¡Ä
ºó¾¾¢Â¢É¨ÃÔõܼ¸Î¨Á¡¸À¡¾¢ìÌõ.
«¾É¡ø¾¡ý ¸üÀÆ¢ò¾Å¨É ºÓ¸õ þ¸Øõ, ºð¼õ
¸Î¨Á¡¸ ¾ñÊìÌõ. ¸üÀÆ¢ò¾Å¨É à츢ø §À¡ð¼¡ø
ܼ ¿øÄо¡ý, þ¾¢ø ¡ÕìÌõ ¸ÕòÐ §ÅÚÀ¡Î þÕì¸
ÓÊ¡Ð.
¸üÀ¢Äó¾Å¨ÉŢš¸ÃòÐÀýÛõ¯Ã¢¨Á
Å¢ÕõÀ¢ ¸üÀ¢Äó¾Å§É¡Î Á¨ÉŢ¡¸ Å¡úó¾¡ø ¾ñ
±¾¢÷¸¡Äò¨¾Ôõ ¾ý ÌÆ󨾸Ǣý ±¾¢÷¸¡Äò¨¾Ôõ
À¡¾¢ìÌõ.«¾É¡ø¸üÀ¢Äó¾¸ÉŨÉÁ¨ÉÅ¢Ôõ,¸üÀ¢Äó¾
Á¨ÉÅ¢¨Â ¸ÉÅÛõ Ţš¸ÃòÐ ¦ºö¸¢È¡÷¸û.
¸üÀ¢ÄôÀ¾üìÌ ´ÕÅÛìÌ ¯Ã¢¨Á þÕôÀÐ §À¡ø,
¸üÀ¢Äó¾Å¨É Ţš¸ÃòÐ ¦ºöÅò÷ì̯â¨ÁþÕ츢ÈÐ.
þó¾ºð¼õþÕôÀ¾¢ø¡ÕìÌõ¸ÕòЧÅÚÀ¡Êø¨Ä.þÐ
À¡Ãð¼À¼§Åñʺð¼õ.
μA¨ÉºÓ¸õ´ÐìÌÅп¢Â¡Á¡?
¸üÀ¢Äó¾Å¨É ´Øì¸ ¦¿È¢ ¾ÅÈ¢ÂÅ÷¸¡Ç¸¦Å
º¢ò¾¢Ã¢ì¸ÀðÎ «ÅÁ¡ÉÁ¡¸ ¸Õ¾ÀðÎ ºÓ¸ò¾¡ø ´Ðì¸
Àθ¢È¡÷¸û.
¸üÀ¢Äó¾Å¨É §Å¨Ä¢ĢÕóÐ ¿£ìÌÅÐ, Å¡¼¨¸
Å£ðÊÄ¢Õó¾¡ø, ţ𨼠ŢðÎ ¸¡Ä¢ ÀýÛÅÐ, ºÓ¸ò¾¢ø
¿¨¼Ó¨Ã¢øþÕìÌõ´ñÚ.μA¨É Å£ðÊø Å¡¼¨¸ìÌ
¨Åò¾¢Õó¾¡ø¿õÅ£ðΦÀñ¸ÙìÌÀ¢ÃÉÅóÐÅ¢Îõ
(¿ÁìÌõ ¦¸ð¼ ¦ÀÂ÷ ÅóРŢÎõ) ±ñÚ ±ñÉ¢ Å£ð¨¼
Å¢ðÎ ¸¡Ä¢ ÀýÛÅРţðÎ ¯Ã¢¨Á¡Çâý ¯Ã¢¨Á
±ñÀ¨¾Ôõ ²üÚ즸¡ûÇ¡õ. μA¨É §Å¨ÄìÌ
¨Åò¾¢Õó¾¡ø ¯¼ý §Å¨Ä ¦ºöÔõ ¦Àñ¸ÙìÌ
À¢ÃÉÅóÐÅ¢Îõ±ñÚ±ñÉ¢ §Å¨Ä¨Â Å¢ðθ¡Ä¢
ÀýÛÅÐӾġĢ¢ý¯Ã¢¨Á±ñÀ¨¾Ôõ²üÚ즸¡ûÇ¡õ.
ºÓ¸õ À¡ÃõÀâÂÁ¡¸ Á¾ «ÊôÀ¨¼Â¢ø Å󾾡ø,
μA¨É «Å÷¸û «ÅÁ¾¢ôÀ¨¾ ²üÚ즸¡ûÇÄ¡õ.
¡Õ측¸Å¡ÅÐ μA§É¡Î ¿ðÀ¢À¢Õó¾¡ø «Å÷¸û
Å¡ú¨¸Ôõ À¡¾¢ì¸ ÀÎõ. «¾É¡ø μA¨É ¸ñÎ ÀÂóÐ,
«Å¨É´ÐìÌŨ¾Ôõ²üÚ즸¡ûÇÄ¡õ.
¬¨¸Â¡øμA¨ÉºÓ¸õ´ÐìÌÅÐμAC~iiI¿¢Â¡õ¾¡ý.
¬É¡øμA¨Éºð¼õ¾ñÊì¸Ä¡Á¡?
μA¨Éºð¼õ¾ñÊôÀп¢Â¡Á¡?
±Ð¯ñ¨Á¢ø¾ñÊì¸À¼§ÅñÊÂÌüÈõ
«Îò¾Åý ¯Â¢ÕìÌ, ¯¼¨ÁìÌ, ¯Ã¢¨ÁìÌ Â¡÷
þ¨¼äḠþÕ츢ȡ÷¸§Ç¡ «Å÷¸û ÌüÈõ ¦ºöÀÅ÷¸û.
«Å÷¸¨Çºð¼õ¾ñÊ츧ÅñÎõ.
².¸¡
1. ¾¢ÕÎÀÅý/¦¸¡û¨Ç«ÊôÀÅý./¦¸¡¨Ä¦ºöÀÅý.
2. ¸ÄÅÃò¨¾àñÎÀÅý/¸ÄÅÃõ¦ºöÀÅý.
3. ¸üÀÆ¢ôÀÅý/¦Àñ¸Ç¢¼õ¾ÅÈ¡¸¿¼ôÀÅý.
4. ¾£Å¢ÃÅ¡¾¢/§¾ºÅ¢§Ã¡¾¦ºÂø¸û¦ºöÀÅý
5. À½§Á¡ºÊ¦ºöÀÅý
þýÛõÀÄ
¬É¡øμA€¸ûºÓ¸ò¾¢ý À¡÷¨Å¢ø ¾ÅÚ ¦ºöÀÅ÷¸Ç¡¸
þÕì¸Ä¡õ, «Îò¾Åý ¯Â¢ÕìÌ, ¯¼¨ÁìÌ, ¯Ã¢¨ÁìÌ
«Å÷¸ûþ¨¼äá¸þø¨Ä, À¢ÈÌ«Å÷¸¨Ç²ñºð¼õ
¾ñÊì¸ §ÅñÎõ. ¬Ûõ ¦ÀñÛõ Å¢ÕõÀ¢ μiIo
¯Ã¢¨Áܼºð¼ò¾¢øþøÄ¡ÁøþÕôÀо¡ý¦¸¡Î¨Á.
Å¢ÕõÀ¢ μiIo μA€¸¨Ç ÁÉ¢¾É¢ý ¯Ã¢¨Á¨Â ¸¡ôÀ¡üÈ
þÕìÌõ ºð¼õ ¾ñÊôÀо¡ý Á¡¸¡ ¦¸¡Î¨Á¡ÉÐ. Á¢¸
§¸ÅÄÁ¡ÉÐ.
Å¢ÀÃõÀüÈ¢ºð¼õ±ñɦº¡ø¸¢ÈÐ?
Å¢ÀÃò ¦¾¡Æ¢ø ¦ºöÅÐ ÌüÈõ. Å¢Àâ¨Â μoAD
ÌüÈõ.Å¢À澡ƢìÌõ¯¼ó¨¾Â¡¸ þÕôÀÐõ (þ¨¼
¾Ã¸÷¸û)ÌüÈõ.
«¾¡ÅРŢÀâ ±ñÚ ¦¾Ã¢Â¡Áø Å£ðÊø Å¡¼¨¸ìÌ
¨Åò¾¢Õó¾¡Öõ Å£ðÎ ¯Ã¢¨Á¡ÇÕìÌ ºð¼ º¢ì¸ø ÅÃ
Å¡öÀ¢Õ츢ÈÐ. «ùÅÇ× ²ñ Å¢Àâ ±ñÚ ¦¾Ã¢Â¡Áø
§Å¨Ä¢ø ¨Åò¾¢Õó¾¡Öõ ӾġĢìÌ ºð¼ º¢ì¸ø ÅÃ
Å¡öÀ¢Õ츢ÈÐ. Å¢Àâ ÀÂÉõ ¦ºö¾ ¬ð§¼¡ «øÄÐ
¼¡ìº¢μdIE€Ü¼¨¸Ð ¦ºö À¼Ä¡õ,Å¡¸Éõ ÀÈ¢Ó¾ø
¦ºö À¼Ä¡õ. Å¢Àâ ¾í¸¢Â Ä¡ˆ º£ø ܼ ¨Åì¸
À¼Ä¡õ. Å¢Àâ ÌÎõÀò¾¡÷ ÁüÚõ ¿ñÀ÷¸û
Å¢ÀÃòÐìÌ ¦¾¡¼÷À¢øÄ¡¾ §À¡Ðõ «Å÷¸ÙìÌ ºð¼
º¢ì¸øÅÃÅ¡öÀ¢Õ츢ÈÐ.
¬¨¸Â¡ø Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø ®ÎÀÎÅ÷¸¨Ç ºÓ¸õ
´ÐìÌž¢ø¿¢Â¡ÁþÕ츢ÈÐ.¬É¡øºð¼õ¾ñÊ츢ÈÐ.
þÐ ¿¢Â¡Á¡? þó¾ §¸ûÅ¢¨Â ´ù¦Å¡Õ ÌÊÁÛõ ¾ý
Áɺ¡ðº¢Óý¿¢üò¾¢§¸ðÎÀ¡Õí¸û
Å¢Àâ¸û ´Øì¸õ ¦¸ð¼Å÷¸Ç¡¸ þÕì¸Ä¡õ, ¬É¡ø
ºð¼õ¾ñÊì¸ÀÎõ«Ç×ì̺ӸŢ§Ã¡¾¢¸û«øÄ.
¿¡ðÊý ÌÊÁ¸ÛìÌ «¨ÉÅ÷ìÌõ ÍñÉ¢ «øÄÐ
Òñ¨¼ÔñÎ.
¿¡ðÎÁì¸Ç¢ýÍñ½¢/Òñ¨¼«Å÷¸Ù¨¼ÂÐ,«¨¾
±ôÀÊ ¨Åò¾¢Õì¸ §ÅñÎõ ±ñÀÐ «Å÷¸Ù¨¼Â
¯Ã¢¨Á¡¸þÕ츧ÅñÎõ.
¬ñ ¾ý Íñ½¢ ±ó¾ó¾ Òñ¨¼¨Â μi¸ §ÅñÎõ
±ñÀÐ «Åý ÓÊ× ¦ºö §ÅñÎõ. ¸üÀÆ¢ò¾¡ø ¾¡ý
ÌüȧÁ ¾Å¢Ã, «Åý Íñ½¢ Å¢Àâ¢ý Òñ¨¼¨Â
μo¾¡øºð¼ÀÊÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
´Õ ¦Àñ ¾ý Òñ¨¼¨Â ±ó¾ó¾ Íñ½¢ μi¸
§ÅñÎõ ±ñÀÐ «Åû ÓÊ× ¦ºö §ÅñÎõ. «Åû
¾¢Õ¼§Å¡, ¦¸¡û¨ÇÂÊ츧š þø¨Ä. ¾¡Ûõ ¾ý
ÌÆ󨾸û ºó§¾¡ºÁ¡¸ Å¡Æ Å¢ÕõÒÅРŢÀâ¢ý
¯Ã¢¨Á. «¾üìÌ «Åû ¸¡Í §ÅñÎõ ±ýÀ¾¡÷측¸ ¾ý
Òñ¨¼¨Â ¾¡ý Ţâ츢ȡû. «Åû Òñ¨¼¨Â ¸¡Í측¸
ŢâôÀÐ ºð¼ÀÊ ÌüÈõ ±ýÚ ¦º¡øÅÐ «¿¢Â¡Âõ.
«¿¡¸Ã¢¸Á¡É ºð¼õ. ¯Â¢÷ Å¡Æ Ü¼ ¯Ã¢¨Á¨Â ÀÈ¢ìÌõ
ºð¼õ.
ÀÄ Íñ½¢¸û ¾õ Òñ¨¼¨Â μoA¨¾, Å¢Àâ¢ý
Á½õ Å¢ÕõÀ¡Áø þÕì¸Ä¡õ, ¬É¡ø «Åû «¨¾
²üÚ즸¡û¸¢È¡û,þбó¾Å¢¾ò¾¢ÖõÀÄÅó¾Á¡¸Ð.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õÀüȢºð¼õ
Àġɸ¡ðº¢±ñÀбÐ
Òñ¨¼,ÍýÉ¢,ÝòÐ,Á¡÷À¸õ,¸¡ðÎÅÐ,μiIo¸¡ðº¢¨Â
¸¡ðÎÅÐ, §ÅÚŨ¸Â¡É¸¡ÁÄ¢¨Ä¸¨Ç¸¡ðÎÅÐ ÀÄ¡É
¸¡ðº¢Â¡Ìõ. «º¢í¸Á¡É §À¡Š ¸¡ðÊÉ¡Öõ ÀÄ¡É
¸¡ðº¢Â¡Ìõ.
Àġɸ¨¾±ñÀбÐ
ÍñÉ¢ Òñ¨¼ μo¾ø, °õÒ §À¡ýÈ ¾¸¡¾ Å¡÷ò¨¾¸û
¦¸¡ñÎ ±ØÐõ ¸¨¾¸û, μoA¨¾ Å¢Çì¸Á¡¸ ±ØÐõ
¸¨¾¸û,¾¸¡¾¯È× (Incest,HomoSex,Rape)ôüÈ¢±ØÐõ
¸¨¾¸ûÀġɸ¨¾¸û¬Ìõ.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸í¸û±ñÀбÐ
ÀÄ¡É ¸¨¾¸û, ¸ÕòÐì¸û ÁüÚõ ¸¡ðº¢¸û ¦¸¡ñ¼
Òò¾¸õÀÄ¡ÉÒò¾¸õ¬Ìõ.þк¢Ê¡¸Ü¼þÕì¸Ä¡õ.
ÀÄ¡É Òò¾¸í¸¨Ç / º¢Ê ¾¡Â¡Ã¢ôÀÐ , Å¢üÀÐ ÁüÚõ
ÀÊôÀпõ¿¡ðÊøºð¼ÀÊÌüÈÁ¡Ìõ.
±Ð¯ñ¨Á¢øÌüÈõ
´ÕÅ÷¾ýÛ¨¼ÂÒñ¨¼,ÍýÉ¢,ÝòÐ ,Á¡÷À¸õ«øÄÐ
Àġɸ¡ðº¢¦À¡Ðþ¼ò¾¢ø¸¡ðÊÉ¡ø«Ðºð¼ÀÊÌüÈõ
(¸¡ÃÉõ ºð¼ ´ØíÌ À¢Èîº¨É ²üÀÎõ).þó¾ ºð¼ò¨¾
²üÚ즸¡ûÇ¡Äõ. ÀÄ¡É ¸¨¾¸¨Ç ºò¾Á¡¸ ¦À¡Ð
þ¼ò¾¢ø ÀÊò¾¡ø «Ð×õ ÌüÈõ. þ¨¾Ôõ
²üÚ즸¡ûÇ¡Äõ. ÀÄ¡É ¸¡ðº¢¨Â ÊŢ¢ø ´Ç¢ÀÃôÀ¢É¡ø
«Ð×õÌüÈõ.þ¨¾Ôõ²üÚ즸¡ûÇ¡Äõ.
Å¢ÕõÀ¡¾ ´ÕÅâ¼õ §À¡ö ¾ýÛ¨¼Â Òñ¨¼, ÍýÉ¢,
ÝòÐ , Á¡÷À¸õ «øÄÐ ÀÄ¡É ¸¡ðº¢ ¸¡ðÊÉ¡ø «øÄÐ
«Å÷¸ÙìÌ ÀÄ¡É ¸¨¾¸¨Ç ÀÊòÐ ¸¡ðÊÉ¡ø «Ð
ÌüÈõ.þ¨¾Ôõ²üÚ즸¡ûÇ¡Äõ.
Å¢ÕõÀ¡¾ÅÉ¢¼õ ÅÖì¸ð¼Â¡Á¡¸ ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û
ÁüÚõ º¢Êì¸¨Ç ¦¸¡ÎôÀÐ, º¢ÚÅ÷¸ÙìÌ ¬¨º ¸¡ðÊ
Å¢üÀÐ, «¨ÉÅ÷ ¸ÅÉò¨¾ ¸ÅÕõÀÊ ¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸
¸¡ðÎÅÐ(Display).þо¡ý¯ý¨Á¢øÌüÈõ.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸í¸ûÌüÈÁ¡?
¬É¡øÒò¾¸ò¾¢ø«îº¢¼ôÀΦÁýÚ¦¾Ã¢ó§¾ ´ÕÅ÷
¾ýÛ¨¼Â Òñ¨¼, ÍýÉ¢, ÝòÐ , Á¡÷À¸õ ¸¡ðÊ
§À¡ð§¼¡×ìÌ §À¡‰ ¾ó¾¡ø «øÄРŢʧ¡ŢüìÌ
¿Êò¾¡ø/ ÀÄ¡É ¸¡ðº¢Â¢ø ¿Êò¾¡ø «¨¾ ºð¼õ ÌüÈõ
±ñÚ ¦º¡ø¸¢ÈÐ. þÐ ±ôÀÊ ÌüÈÁ¡Ìõ. «Ð ºð¼ÀÊ
ÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
´ÕÅÕ¨¼Â Íñ½¢/ Òñ¨¼ «ÅÕ¨¼ÂÐ, «¨¾
±ôÀÊ ¨Åò¾¢Õì¸ §ÅñÎõ ±ñÀÐ «ÅÕ¸Ù¨¼Â
¯Ã¢¨Á¡¸ þÕì¸ §ÅñÎõ. «¾¡ÅÐ «Åý Íñ½¢¨Â
/Òñ¨¼¨Â À¡ì¸ Å¢ÕõÒõ ¡ÕìÌ ¸¡ð¼Ä¡õ ±ñÀÐ
«Å÷¸û ÓÊ× ¦ºö §ÅñÎõ. ´ÕÅ÷ Òò¾¸ò¾¢ø
«îº¢¼ôÀΦÁýÚ ¦¾Ã¢ó§¾ §À¡ð§¼¡×ìÌ ¾ý
Íñ½¢¨Â§Â¡ Òñ¨¼¨Â§Â¡ Å¢ÕõÀ¢ ¸¡ðÊÉ¡ø «Ð
«Å÷¸û ¯Ã¢¨Á. «Ð §À¡Ä¾¡ý μiIo ¸¡ðº¢¨Â
Òò¾¸ò¾¢ø«îº¢¼ôÀΦÁýÚ¦¾Ã¢ó§¾ ¬ñ¦ÀñÅ¢ÕõÀ¢
À¼¦ÁÎ츫ÛÁ¾¢ò¾¡ø«Ð«Å÷¸û¯Ã¢¨Á.«Ðºð¼ÀÊ
ÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
Àġɸ¨¾¸ûÒò¾¸ò¾¢ø«îº¢¼ôÀΦÁýÚ¦¾Ã¢ó§¾
±ØÐÅбØò¾¡Çâý¯Ã¢¨Á(FreedomofExpression).«Å÷
Áɾ¢üÌû §¾¡ñÚŨ¾ ±ØÐÅÐ «Å÷¸û ¯Ã¢¨Á. «Ð
ºð¼ÀÊÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
¡¨Ã¡РÀÄÅó¾ÀÎò¾¢§Â¡, Á¢Ãðʧ¡, ²Á¡üÈ¢§Â¡
À¼¦ÁÎòÐ «¨¾ Òò¾¸ò¾¢ø «îº¢ð¼¡ø¾¡ý «Ð
ÌüÈÁ¡Ìõ. ¬É¡ø ÀÄ¡É ¸¡ðº¢Â¢ø ¿ÊôÀÅ÷¸ÙìÌ
¦¾Ã¢ó§¾¾¡ýÒò¾¸ò¾¢ø«îº¢¼ôÀÎÅ¡¾¡ø«Ð«òÐÁ£Ãø
¬¸¡Ð.«Ð ±ôÀÊÌüÈÁ¡Ìõ.«Ð ºð¼ÀÊÌüÈõ ±ýÚ
¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û ÁüÚõ º¢Êì¸¨Ç Å¢üÀÐ ±ó¾
Å¢¾ò¾¢Öõ¾ôÀ¢ø¨Ä,¦ÀñÅ¢ÕõÀ¢Òñ¨¼¨Â¸¡ðθ¢È¡û,
«¨¾ ´ÕÅý Òò¾¸Á¡¸ ¦ÅǢ¢ð¼¡ý,«¨¾ ¿¡õ Å¢ÕõÀ¢
Å¡í¸¢ÀÊ츬¨ºÀθ¢§È¡õ.þó¾Òò¾¸ò¨¾Å¢üÈ¡ø«Ð
±ôÀÊ ÌüÈÁ¡Ìõ. «Ð ºð¼ÀÊ ÌüÈõ ±ýÚ ¦º¡øÅÐ
«¿¢Â¡Âõ.
ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û Å¡í¸¢ ÀÊôÀÅý «Îò¾Åý
¯Â¢ÕìÌ, ¯¼¨ÁìÌ, ¯Ã¢¨ÁìÌ «Å÷¸û þ¨¼äá¸
þø¨Ä. «Åý ÌüÈšǢ¡¸ Á¡ð¼¡ý. ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û
Å¡í¸¢ÀÊôÀкð¼ÀÊÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
μA‘Éμo¾ø(HomoSex)ÀüÈ¢ºð¼õ±ñɦº¡ø¸¢ÈÐ?
μA‘É μo¾ø ¿¢¨Ã ¿¡ðÊø ºð¼ÀÊ ÌüÈÁ¡Ìõ.
¬É¡øÁ£ñÎõ¦º¡ø¸¢§Ãý.
´ÕÅÛìÌ μi¸ ¬¨º ÅóРŢð¼Ð, Å¢Àâ¨Â
μo¾¡ø ²öðŠ §¿¡ö ÅÕõ ±ñÚ ÀÂóÐ «ÅÇ¢¼õ §À¡¸
ÀÂÀθ¢È¡ý.§ÅÚ¦Àñ¨ÉμoD«ÅûÅ¡ú¨¸Â¢ø²¾¡ÅÐ
Å¢Àâ¾õ ²üÀðΠŢ¼ìܼ¡Ð ±ñÈ ¿ø¦Äñ½ò¾¢ø
¡¨ÃÔõ μi¸¡Áø Å¢ðΠŢð¼¡ý. «Ð §À¡¸ «ÅÛìÌ
¦Àñ¨½ μi¸ Å¡öôÒ ¸¢¨¼ì¸Å¢ø¨Ä. «¾¡É¡ø, «Åý
μA‘Éμo¾ÄÄ¢ø®ÎÀθ¢È¡ý.þÐÌüÈÁ¡?
´ÕÅÛ¨¼Â Íñ½¢ «ÅÛ¨¼ÂÐ, «ó¾ Íñ½¢¨Â
±ôÀʨÅò¾¢Õ츧ÅñÎõ±ñÀЫÅÛ¨¼Â¯Ã¢¨Á¡¸
þÕì¸ §ÅñÎõ.«¾¡ÅЫÅýÍñ½¢ Òñ¨¼¨Âμi¸
§ÅñÎÁ¡«øÄÐÍñÉ¢¨Âμi¸§ÅñÎÁ¡±ñÀЫÅý
ÓÊ× ¦ºö §ÅñÎõ.þÅ÷¸û ÁüÈÅ÷¸Ç¢ý¯Ã¢¨Á¢§Ä¡,
¯¼¨Á¢§Ä¡ ±ó¾ þ¨¼äÕõ ¦ºöÂÅ¢ø¨Ä. ¸üÀÆ¢ò¾¡ø
¾¡ý ÌüȧÁ ¾Å¢Ã, «Åý Íñ½¢ þý¦É¡Õ ÍñÉ¢¨Â
μo¾¡øºð¼ÀÊÌüÈõ±ýÚ¦º¡øÅЫ¿¢Â¡Âõ.
«Ã¢ô¦ÀÎò¾¡ø ¿¡õ ¨¸ §À¡¼Ü¼ ܼ¡Ð ±ñÚ Ü¼
ºð¼õÅÃÄ¡õ.
þñÚ §Áü¸ò¾¢Â ¿¡Î¸Ç¢ø μiIo ¯Ã¢¨Á¸û
þÕ츢ÈÐ. ²ñ «Å÷¸û ºÓ¾Â¡ò¾¡ø ܼ
«í¸¢Ã¢ì¸ÀðÎÅ¢ðÎÐ. μA¨É ¡Õõ Ţš¸ÃòÐ
ÀýÛž¢ø¨Ä. μA¨É §Å¨Ä Å¢ðÎ ¿£ìÌÅÐø¨Ä. μAy
±ñÈ ¸¡ÃÉò¾¡ø, ¡¨ÃÔõ ţ𨼠ŢðÎ ¸¡Ä¢ Àñ½
ÓÊ¡Ð. Å¢ÀÃò¾¢÷ìÌõ ¾¨¼Â¢ø¨Ä. ÀÄ¡É
Ţ¡ÀÃò¾¢üìÌõ¾¨¼Â¢ø¨Ä.
¬É¡ø¿õ¿¡Î§À¡øÀÄ¿¡Î¸Ç¢ûþýÛõºð¼ôÀÊ
μiIo ¯Ã¢¨Á¸û þø¨Ä. ¯ñ¨ÁÂ¡É ÀÄ ÌüÈí¸û
¦ºöÀŨÉÀ¢ÊòоñÊôÀ¾÷째¬ûÀÄõ Àò¾¡¾§À¡Ð
¡¨ÃÔõ À¡¾¢ì¸¡¾ μA€¸¨Ç À¢ÊòÐ ¾ñÊôÀ¡÷¸û. μO
ÁÉ¢¾É¢ý«ÊôÀ¨¼¯Ã¢¨Á¡Éþó¾¯Ã¢¨Á¸û¦¾¡¼÷óÐ
ÁÚì¸ ÀðÎ즸¡ñ§¼ §À¡É¡ø, º¢È¢Ð º¢È¢¾¡¸ §¾ºôÀüÚ
§¾öóРŢÎõ. þÐ ¾¡ý ¯ý¨Á. þÐ ¬ñ ¦Àñ
þÕÅÕìÌõ¦À¡ÕóÐõ.
º¢¸Ãð À¢Êò¾ø, ÁÐÀ¡Éõ «Õó¾¢É¡ø ¸ñÊôÀ¡¸
¯¼ÖìÌõ¯Â¢ÕìÌõ¦¸Î¾ø.«¾üì̺ð¼ò¾¢ø¯Ã¢¨Á
¯ñÎ. ¬É¡ø Å¢ÀÃò¾¢ø ¯¼ÖìÌõ ¯Â¢ÕìÌõ
¦¸Î¾ø Åà šöÒ¾¡ý ¯ñÎ («¨¾Ôõ ÅáÁø ¾Îì¸
ÓÊÔõ).¬É¡ø«¾üì̺ð¼ò¾¢ø¯Ã¢¨Áþø¨Ä.
μo¾ø¯Ã¢¨ÁþøÄ¡¾¾¡ø²üÀÎõ¿ð¼õ
Å¢ÀÃõ¦¾¡Æ¢øÌüȦÁýÀ¾¡ø
«Ã¢¦ÀξÅý «¨ÉÅÕìÌõ μi¸ ¦Àñ¸û ¿õ
ºÓ¸ò¾¢ø«ùÅÇ×ÍÄÀÁ¡¸¸¢¨¼ì¸¡Ð.¿¢¨È§À÷ÁüÈ
¦Àñ¸Ç¢ý Å¡ú¨¸Â¢ø Å¢¨Ç¡¼Ü¼¡Ð ±ñÚ ¿øÄ
±ñ½õ ¯ûÇÅ÷¸û . «Å÷¸û «Ã¢ô¨À «¼ì¸
ÓÊ¡Ţð¼¡øÅ¢Àâ¨Â¾¡¦É¿¡ÎÅ¡÷¸û.§¾¨Å±ñÚ
þÕôÀ¾¡ø±ôÀÊÔõÅ¢À澡Ƣø¿¼ó§¾¬¸§ÅñÎõ.
Å¢Àà ¦¾¡Æ¢ø ºð¼ÀÊ ÌüȦÁýÀ¾¡ø
Å¢Àº¡Ã¢¸ÙìÌ Â¡Õõ ţΠš¼¨¸ìÌ ¾ÃÁ¡ð¼¡÷¸û.
Å¢Àº¡Ã¢¸ÙìÌ ¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸ Å¢ÇõÀÃõ ¦ºöÐ ¦¾¡Æ¢ø
¦ºöÂÓÊ¡Ð.
þ¾É¡ø ²¨Æ¸ÙìÌ §º¨Å ¦ºöÔõ º¢Ä Å¢Àâ¸û
¦¾ÕÅ¢ø ¿¢ñÚ Å¢ÀÃò¾¢üìÌ «¨ÆìÌõ «ÅÄ ¿¢¨Ä
²üÀðΠŢθ¢ÈÐ. ²¨Æ ¦¾¡Æ¢Ç¡÷¸û ¦¾ÕÅ¢¦Ä¦Â
Å¢Àâ¨Â μoD À½õ ¦¸¡ÎòРŢÎÅ¡÷¸û. þÅ÷¸û
ºð¼ò¾¢üìÌÀÂÀ¼Á¡ð¼¡÷¸û. þÅ÷¸¨Çºð¼õ±ò¾¨É
Ó¨È ¾ñÊò¾¡Öõ þÅ÷¸û ¦¾¡¼÷óÐ þ§¾ ¦ºÂÄ¢ø
®ÎÀÎÅ¡÷¸û. þÅ÷¸ÙìÌ §ÅÚ ÅƢ¢ø¨Ä. þÅ÷¸ÙìÌ
«Õ¸¢ø ź¢ôÀÅ÷¸ÙìÌ ºí¸¼Á¡É Ýø¿¢¨Ä¢ø
Å¡ú¸¢È¡÷¸û.
Áò¾¢Â ¾Ã Áì¸û ÀÄ÷ ¦¾ÕÅ¢ø Å¢Àâ¨Â μi¸
Á¡ð¼¡÷¸û, ¦¾ÕÅ¢ø ¿¢ñÚ «¨ÆìÌõ Å¢À⢼õ
§À¡¸Á¡ð¼¡÷¸û. þ¾É¡ø Áò¾¢Â ¾Ã Áì¸ÙìÌ §º¨Å
¦ºöÔõ º¢Ä Å¢Àâ¸û ¿¢¨Ä¾¡ý À¡Åõ, Ҧáì¸÷¸û
§ÅñÎõ,«øÄÐÅ¢ÀÃŢξ¢Â¢øþÕ츧ÅñÎõ.
Å¢Àà Ţξ¢ ¿¼òÐÀÅ÷¸ÙìÌ, Á¡ð¼¡Áø þÕì¸
«Ãº¢Âø ¦ºøÅ¡ìÌ §ÅñÎõ , ÀÄ«¾¢¸¡Ã¢¸ÙìÌ Á¡Óø
¾Ã §ÅñÎõ, Á¡À¢Â¡ì¸Ç¢ý À¡Ð¸¡ôÒ §ÅñÎõ,
Á¡ðÊ즸¡ñ¼¡ø º¢¨È¢ĢÕóÐ ¦ÅÇ¢¦Â Åà §ÅñÎõ.
þ¾ü¦¸øÄ¡õ ¿¢¨Ã ¦ºÄÅ¢¼ §ÅñÊ þÕ츢ÈÐ.
«Å÷¸ÇÐ Å¡Ê쨸¡Ç÷¸ÙìÌ ¸¡ŠÄ¢Â¡É Ä¡ˆ¦ºÄ×õ þÕìÌõ. «Ð §À¡¸ Ţξ¢ ¿¼ò¾ ¬Ìõ ¦ºÄ×,
Ҧáì¸÷ ¦ºÄ×, ¦Àñ¸¨Ç «¨ÆòÐ Åà ¬Ìõ ¬ð§¼¡
¦ºÄ×. þò¾¨ÉÔõ ÅÆì¸ò¾¢üìÌ Á¡È¡¸ «¾¢¸Á¡¸
þÕìÌõ. ²¦ÉñÈ¡ø þ¾¢ø ®ÎÀÎõ Ҧáì¸÷, Ä¡ˆ¡Ã÷,
¬ð§¼¡¸¡Ã÷ «¨ÉÅÕìÌõ Á¡Óø ¦ºÄ× ¯ûÇÐ. «Ð
§À¡¸Ã¢Š±ñÚ¦º¡øÄ¢¸¡Í«¾¢¸Á¡¸¸ÈóÐÅ¢ÎÅ¡÷¸û.
ºð¼Å¢§Ã¡¾¦ÁñÚ¬¸¢Å¢ð¼ÐþÉ¢±ôÀÊÔõ Á¡Óø
¦ºÄ× ¬¸ò¾¡ý ¦ºöÔõ ±ñÚ Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø
þÕôÀÅ÷¸û §ÁÖõ ºð¼ Å¢§Ã¡¾ ¸¡Ã¢Âí¸Ç¢û
®ÎÀθ¢È¡÷¸û.
Å¢Àâ º¢ÚÅ÷¸û ¾ý¨É μi¸ «ÛÁ¾¢ì¸¢È¡û.
¸¡ñ¼õ §À¡ÎŨ¾ «Åû ÅÄ¢ÔÕòО¢ø¨Ä. ¦ÅÇ¢ä÷
Å¡Ê쨸¡Çâ¼õ À½õ ¾¢ÕÊ Å¢ÎÅ¡÷¸û.«øÄЫÊòÐ
À½õ À¢Îí¸¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û. º¢Ä þ¼í¸Ç¢ø ¦ÅÇ¢ä÷
Å¡Ê쨸¡ǨëÅÁ¡É ÀÊò¾¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û. μiIo §À¡Ð
À¼¦ÁÎòÐ «¨¾ ¸¡ðÊ Å¡ú¿¡û ÓØÅÐõ À½õ
À¢ÎíÌÅ¡÷¸û. Å¡Ê쨸¡Çâ¼õ §À¡¨¾ ¦À¡Õû Å¢üÚ,
«Å÷¸¨Ç«Ê¨Á¡츢Ţθ¢È¡÷¸û.
Å¢Àþø÷¸û¦Àñ¸¨ÇÀ¢ÊôÀ¾üìÌÀÄ ¾ÅÈ¡É
¸¡Ã¢Âí¸¨Ç ¦ºö¸¢È¡÷¸û. §Å¨Ä Å¡í¸¢ ¾ÕÅÐÁ¡¸×õ
º¢É¢Á¡Å¢ø ¿Êì¸ ¨ÅôÀÐÁ¡¸×õ ¦Àñ¸¨Ç ²Á¡üÈ¢
«¨ÆòÐÅóÐÅ¢À澡ƢĢø ÀÄÅó¾ÀÎò¾¢®ÎÀÎò¾¢
Å¢ÎÅ¡÷¸û. Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø þÕóÐ Á¡ðÊÉ¡Öõ
±ôÀÊÔõ þÉ¢ ±ôÀÊ ¦Àñ¸¨Ç À¢Êò¾¡ø ±ñÉ ±ñÈ
±ñ½õÅóÐŢθ¢ÈÐ.«É¡¨¾ º¢ÚÁ¢¸û,²¨Æ ¦Àñ¸û,
Å¢¾¨Å¸û, ¸½ÅÉ¡ø ¨¸Å¢¼ôÀð¼Å÷¸û §À¡ñÈ ÀÄ
À¢ÃÉ¢ø þÕìÌõ ¦Àñ¸¨Ç , §À¡¨¾ìÌ
«Ê¨Á¡츢§Â¡ ¸¼ò¾¢§Â¡ ÅóРŢÀà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø
ÀÄÅó¾ ÀÎò¾¢ ®ÎÀÎò¾¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û. «Æ¸¡É Å¡Ä¢À÷¸¨Ç
¨ÅòÐþÇõ ¦Àñ¸¨Ç ¸¡¾ø ŨÄ¢ø ŢƨÅòÐ À¢ÈÌ
Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø ÀÄÅó¾ ÀÎò¾¢ ®ÎÀÎò¾¢ Å¢ÎÅ¡÷¸û.
²ñ ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ ¦Àñ¸Ç¢ý «õÁÉò¨¾ À¼¦ÁÎòÐ
Á¢ÃðÊÅ¢À澡ƢĢø®ÎÀÎò¾¢Å¢ÎÅ¡÷¸û.
Å¢ÀÃõ¦ºöÅкð¼Å¢§Ã¡¾õ±ýÀ¾¡ø,«Ð¿¼ôÀÐ
«Ãº¡í¸ò¾¢ý ¸ðÎÀ¡ðÊø þøÄ¡Áø §À¡öÅ¢ð¼Ð. þ¾ý
Å¢¨Ç× ²öðŠ §¿¡¨Â «Ãº¡í¸ò¾¡ø ¸ðÎ ÀÎò¾
ÓÊÂÅ¢ø¨Ä, ²öðŠ §¿¡ö ÀüÈ¢ ŢƢôÒÉ÷× ²üÀÎò¾
ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.²öðŠ§¿¡öþÕìÌõÅ¢Àâ¨ÂÔõ,²öðŠ§¿¡ö þøÄ¡¾ Å¢Àâ¨ÂÔõ, þ½õ ¸ñÎ À¢Ã¢ì¸
ÓÊÂø¨Ä. «Ð §À¡Ä ²öðŠ §¿¡ö þÕìÌõ
Å¡Ê쨸¡¨ÃÔõ,²öðŠ§¿¡öþøÄ¡¾Å¡Ê쨸¡¨ÃÔõ,
þ½õ¸ñÎÀ¢Ã¢ì¸ÓÊÂø¨Ä.þ¾ýÅ¢¨Ç×,¸ðÎÀ¡ÊøÄ¡
Å¢ÀÃò¾¢ýãÄõ²öðŠ§¿¡öÀÃŢ즸¡ñ§¼§À¡¸¢ÈÐ.
Å¢ÀÃò¨¾ ºð¼ò¾¡ø ¾Îì¸ ÓÊ¡Ð, Å¢ÀÃõ
¦ºöÅÐ ºð¼Å¢§Ã¡¾õ ±ñÀ¾¡ø ¾¡ý «¾ý Å¢¨Ä
«¾¢¸Á¡¸¢ Å¢ð¼Ð. «¾¢¸Á¡É Å¢¨Ä, ÀÄ À¢Ãɸû
¸¡ÃÉÁ¡¸ ÀÄ÷ Å¢À⢼õ ¦ºøÄ ÀÂÀθ¢È¡÷¸û.
þ¾É¡ø Å¢Àà ¦¾¡Æ¢ÖìÌ §À¡ðÊ (Competetion)
ÅÕž¢ø¨Ä,«¾É¡ø«¾ýÅ¢¨ÄÜÊ즸¡ñ§¼§À¡Ìõ.
«ÐÁðÎÁøÄ,Å¢Àº¡Ã¢¨ÂμoDÁ¡ðʦ¸¡ñ¼¡ø,¸õÀ¢
±ñ½§ÅñÎõ±ñÚÀÂóÐÀÄ÷Å¢À⢼õ§À¡¸¡Áø
þÕóРŢʸ¢È¡÷¸û. Å¢ÕõÀ¢ Òñ¨¼¨Â ŢâìÌõ
Å¢Àâ¨Â μoA¾üìÌõ ¾ñ¼¨É, Å¢ÕõÀ¡¾ Òñ¨¼¨Â
μoA¾üìÌõ¾ñ¼¨É,þ¾É¡ø±ôÀÊμo¾¡ø¾¡ý±ñ½
±ñȱñ½õÅóÐŢθ¢ÈÐ.
Å¢¨Ç× ¸¡¾ø ±ñÈ §À¡÷¨Å¨Â ÀÂýÀÎò¾¢, «ôÀ¡Å¢
¦Àñ¸¨Ç²Á¡üȢšú¨¸Â¢øÅ¢¨Ç¡ÊŢθ¢È¡÷¸û.º¢Ä÷
¦Àñ¸Ç¢¼õ ¾ÅÈ¡¸ ¿¼ì¸¢È¡÷¸û. º¢Ä÷ º¢ÚÁ¢¸¨Ç μoD
Ţθ¢È¡÷¸û. º¢Ä÷ ²¨Æ ¦Àñ¸Ç¢ý ÅÕ¨Á¨Â ÀÂýÀÎò¾¢
´ì¸¢È¡÷¸û. º¢Ä÷ À¡Ð¸¡ôÀ¢øÄ¡¾ «ôÀ¡Å¢ ¦Àñ¸¨Ç
Á¢ÃðÊ μi¸¢È¡÷¸û. º¢Ä÷ «ôÀ¡Å¢ ¦Àñ¸¨Ç §À¡¨¾
¦À¡Õû ¾óÐ ÁÂ츢 μi¸¢È¡÷¸û. ²ñ ̨Èó¾ º¢Ä÷
¦¸¡ÎáÁ¡¸¸üÀÆ¢òÐ͸õ¸¡É¿¢¨É츢ȡ÷¸û.
þÐ §À¡ñÈ «ÅÄí¸û ±øÄ¡õ Å¢ÀÃõ ºð¼
Å¢§Ã¡¾õ±ñÀ¾¡ø¾¡ý«¾¢Á¡¸¿¼ì¸¢ÈÐ.Å¢ÀÃõºð¼
Å¢§Ã¡Á¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡øþЧÀ¡ñÈ«ÅÄí¸û¿¼ôÀÐ
̨ÈÔõ.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸ò¦¾¡Æ¢øÌüȦÁýÀ¾¡ø
Å¢Àâ¨Â§À¡¸ÀÂÀÎÀÅ÷¸ûÀÄ¡ÉÒò¾¸ò¨¾¾¡ý
¿¡ÎÅ¡÷¸û.«Ã¢¦ÀξÅý§¾¨Å±ñÚþÕôÀ¾¡ø±ôÀÊÔõ
ÀÄ¡ÉÒò¾¸ò¦¾¡Æ¢ø¿¼ó§¾¬¸§ÅñÎõ.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õÁüÚõº¢Ê¦¾¡Æ¢ø¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸¦ºöÂ
ÓÊ¡Ð, Ҧáì¸÷¸û ãÄÁ¡¸ ÀÄ¡É ¿Ê¨¸¨Ç À¢Êì¸
§ÅñÎõ. ¾¢ÕðÎ ¾ÉÁ¡¸ ±Îì¸ §ÅñÎõ ±ñÀ¾¡ø
¸¡ŠÊÄ¢Â¡É Ä¡ˆ §À¡¼ §ÅñÎõ.
§À¡ð§¼¡¸¢Ã¡ôÀ÷¸ÙìÌ, «îº¸ò¾¢ø §Å¨Ä
¦ºöÀÅ÷¸ÙìÌ ¿¢¨Ã ÜÄ¢ ¦¸¡Îì¸ §ÅñÎõ. º¢Ê
¾Â¡Ã¢ôÀÅ÷¸û, ±ÊðÊí ¦ºöÀÅ÷¸û «¨ÉÅÕìÌõ
ÅÆì¸ò¾¢ìÌÁ¡È¡¸ÜÄ¢¾Ã§ÅñÎõ.
¾¢ÕðξÉÁ¡¸×õ «ÅºÃÁ¡¸×õ ¾Â¡Ã¢ì¸ ÀΞ¡ø,
¾ÃÓõþÕôÀ¾¢ø¨Ä.Òò¾¸¸¡¸ò¾¢ý¾ÃÓõ«îº¢ý¾ÃÓõ,
À¼í¸Ç¢ ¨ÄðÊí ¾ÃÓõ ºÃ¢Â¢ø¨Ä, «Íò¾Á¡É
Ä¡ˆ¸Ç¢øÀ¼õ±Îì¸Àθ¢ÈÐ.À£î,À¡÷ì§À¡ñȫƸ¡É
þ¼í¸Ç¢ø ±Îì¸ ÀÎõ À¼í¸û «¾¢¸Á¡¸ ÅÕž¢ø¨Ä.
«Æ¸¡É þÇõ ¦Àñ¸Ç¢ý «õÁÉõ ¸¡ðº¢¸û «¾¢¸Á¡¸
ÅÕž¢ø¨Ä. «º¢í¸Á¡ Òñ¨¼¸§Ç ÅÕ¸¢ÈÐ. ¿ÊôÀ¢Öõ
¾ÃÁ¢ø¨Ä.¸¡ðº¢¸Ç¢ø«ùÅÇÅ¡¸Í¨Åþø¨Ä.
«Ð ÁðÎÁ¢ø¨Ä, ÀÄ¡É Òò¾¸ò¨¾Ôõ º¢ÊÔõ
Å¢üôÀÅ÷¸ÙìÌõ ºð¼ ¦¾¡ø¨Ä þÕ츢ÈÐ, þ¾ü¦¸Ä¡õ
¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸ ²¦ƒýÎ ¿¢ÂÁ¢òРŢüÀ¨É ¦ºö ÓÊ¡Ð.
«Å÷¸Ùõ ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ Å¢ü¸ §ÅñÎõ, ¾¢ÕðξÉÁ¡¸
Á¡÷¦¸ðÊí¦ºö§ÅñÎõ,
þÅ÷¸û Á¡ð¼¡Áø þÕì¸ «Ãº¢Âø ¦ºøÅ¡ìÌ
§ÅñÎõ , ÀÄ «¾¢¸¡Ã¢¸ÙìÌ Á¡Óø ¾Ã §ÅñÎõ,
Á¡À¢Â¡ì¸Ç¢ý À¡Ð¸¡ôÒ §ÅñÎõ Á¡ðÊ즸¡ñ¼¡ø
º¢¨È¢ĢÕóÐ ¦ÅÇ¢¦Â Åà §ÅñÎõ. þ¾ü¦¸øÄ¡õ ¿¢¨ÃÂ
¦ºÄÅ¢¼ §ÅñÊ þÕ츢ÈÐ. þ¾É¡ø ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û
ÁüÚõ º¢Êì¸û Å¢¨Ä «¾¢¸Á¡¸¢Åð¼Ð. ¸¢¨¼ÀÐõ
«Ã¢¾¡¸¢Å¢ð¼Ð.
«È¢¦ÀÎò¾Å÷¸ÙìÌ ´§Ã Á¡¾¢Ã¢ μo ¸¨¾¸¨Ç
¦¸¡Îì¸ ÓÊ¡Ð. ±ôÀÊÔõ Á¡ðÊÉ¡ø ÌüȦÁýÀ¾¡ø
þÅ÷¸û ±¨¾ §ÅñÎÁ¡É¡Öõ ¦ºöÅ¡÷¸û. ¬¨¸Â¡ø
«õÁ¡ Á¸ý μiIo ¸¨¾¸û, ¸üÀÆ¢ì¸ àñÎõ ¸¨¾¸û,
º¢ÚÅøû μoAD, º¢ÚÁ¢¸¨Ç μoAD, Á¢Õ¸í¸¨Ç μoAD
§À¡ñÈ §¸ÅÄÁ¡É ¸Õòи¨Ç ±ØÐÅ¡÷¸û. ²Á¡üÈ¢
μoA¨¾ ¬¾Ã¢òÐ ¸¨¾ ±ØÐÅ¡÷¸û. ÍñÉ¢ «Æ¨Å
«¾¢¸ÀÎòО¡¸ ÅÕõ ¦À¡ö¡É,¬Àò¾¡É, ºð¼ò¾¢üìÌ
ÒÈõÀ¡ÉÁÕóи¨ÇÅ¢ÇõÀÃõ¦ºö¸¢È¡÷¸û.
«È¢¦ÀÎò¾Å÷¸ÙìÌ ´§Ã Á¡¾¢Ã¢ μo À¼í¸¨Ç
¦¸¡Îì¸ ÓÊ¡Ð. ±ôÀÊÔõ Á¡ðÊÉ¡ø ÌüȦÁýÀ¾¡ø
þÅ÷¸û ±ôÀÊ §ÅñÎÁ¡ÉÖõ ±ÎôÀ¡÷¸û. ¦Àñ ¿¡¨Â
μoA¾¸×õ, Á¡ðÊ ÍñÉ¢¨Â °õÒž¡¸×õ ±ÎôÀ¡÷¸û.
þÂü¨¸ìÌ Á¡È¡É ¸¡ðº¢¸¨Ç ¸¡ðÎÅ¡÷¸û. º¡ÃÉÁ¡É
ÁÉ¢¾É¡ø¦ºöÂÓÊ¡¾§À¡ŠÇ¢ø (WithHelpofGraphics
or other techniqs) ¸¡ðÊ ÌÆôÀ¢Å¢ÎÅ¡÷¸û. μo º¢Ê츨Ç
Á¨ÉÅ¢Ô¼ý À¡÷ì¸ ÓÊ¡¾Ç×ìÌ §¸ÅÄÁ¡¸
±Î츢ȡ÷¸û.μoº¢Ê츨ǫ¾¢¸Á¡¸À¡÷òкĢò¾Å÷¸û
ܼ Ó¸õ ÍÆ¢ìÌõ «Æ×ìÌ ¦Àñ¸¨Ç §¸ÅÄÀÎò¾¢
«ÕÅÕôÀ¡¸ ±Î츢ȡ÷¸û. (².¸¡ ¦Àñ¸Ç¢ý Ó¸ò¾¢ø
š¢ø´ñÛìÌ /ÁÄõ°òÐÅЧÀ¡ñȸ¡ðº¢¸û). ²ñ
º¢Ä º¢Ê¢ø ¿¡ð¨¼Ôõ Á¾ò¨¾Ôõ ܼ
§¸ÅÄôÀÎòÐÅ¡÷¸û. (².¸¡ μiIo §À¡ÐÓŠ£õ Òñ¨¼,
†óÐ Òñ¨¼, º£É¡ Òñ¨¼ ±ñÚ ¦Àñ¸¨Ç
«¨ÆôÀ¡÷¸û.)
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õº¢Ê¦¾¡Æ¢¨Äºð¼ò¾¡ø¾Îì¸ÓÊ¡Ð,
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õº¢Ê¦¾¡Æ¢ø¦ºöÅкð¼Å¢§Ã¡¾õ±ñÀ¾¡ø
¾¡ý«¾ý Å¢¨Ä«¾¢¸Á¡¸¢ Å¢ð¼Ð.«¾¢¸Á¡É Å¢¨Ä, ÀÄ
À¢Ãɸû ¸¡ÃÉÁ¡¸ ÀÄ÷ ¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸ ÀÄ¡É Òò¾¸õ
ÁüÚõ º¢Ê Å¡íÌž¢ø¨Ä. þ¾É¡ø ÀÄ¡É Òò¾¸õ ÁüÚõ
º¢Ê¦¾¡Æ¢Öì̧À¡ðÊ (Competetion)ÅÕž¢ø¨Ä,«¾É¡ø
«¾ýÅ¢¨ÄÜÊ즸¡ñ§¼§À¡Ìõ.
«Ð ÁðÎÁøÄ, ÀÄ¡É À¼õ À¡÷òÐ Á¡ðʦ¸¡ñ¼¡ø,
¾ñÊì¸ ÀΧšõ ±ñÚ ÀÂóÐ ÀÄ÷ Òò¾¸õ ÁüÚõ º¢Ê
Å¡í¸¡Áø þÕ츢ñÈÉ÷. ¬É¡ø «Å÷¸Ç¡ø «Ã¢ô¨À
«¼ì¸ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.þ¾ý Å¢¨Ç× ¿¢ƒ Òñ¨¼¨Â À¡÷ì¸
ÓÂ÷ ¦ºö¸¢È¡÷¸û. Å£ðÊø ÌÇ¢ìÌõ §Å¨Ä측â,
«ò¨¾, º¢ò¾¢ Òñ¨¼¸¨Ç ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ À¡÷ì¸ÓÂ÷
¦ºö¸¢È¡÷¸û. ²ñ «õÁ¡, «ì¸¡ Òñ¨¼¸¨ÇÔõ Å¢ðÎ
¨ÅôÀ¾¢ø¨Ä. º¢Ä÷ÐíÌõ §À¡Ð §º¨Ä¨Âà츢 À¡÷ì¸
ܼ ÀÂÀΞ¢ø¨Ä. ÀÄ þ¼í¸Ç¢ø ÅÉ¢¸ ¸ðʼí¸Ç¢ø
(Complex)¦Àñ¸û¼¡öÄð¸Ç¢ø²ðÊÀ¡÷¸¢È¡÷¸û.
þ¾ý Å¢¨Ç× º¢Ä ºÁÂí¸Ç¢ø ¦Àñ¸Ç¢¼õ ¾ÅÈ¡¸
¿¼ôÀÐ,¸üÀÆ¢ôÒ§À¡ñÈÌüÈí¸Ç¢ø®ÎÀ¼¨Å츢ÈÐ.
쁀¯ñ¨Á±ñ½¦ÅýÈ¡øº¢É¢Á¡¿Ê¨¸¸û,μo
§ÅÈ¢¨ÂàñÊŢθ¢È¡÷¸û,¬É¡øÀġɿʨ¸¸û,μo
§ÅÈ¢¨Â¾É¢òÐŢθ¢È¡÷¸û.
þý¼÷¦¿ðÊøÀÄ¡ÉÅ¢ºÂõÌüȦÁýÀ¾¡ø
ÀÄ¡ÉÒò¾¸í¸ûÁüÚõº¢Ê¢ýþý§É¡ÚÅÊÅõ¾¡ý
þý¼÷¦¿ð, þÐ ÀÊò¾ ź¾¢ À¨¼ò¾Å÷¸û ÁðÎõ ÀÂý
ÀÎòÐõ ´Õ°¼¸õ.¬É¡ø þ¾¢ø ÀÄ¡É ®¦Áöø, ÀÄ¡É
º¡ðÊí μo ÌÕôÒ¸û, §À¡ñÈ ÀÄ Üξø Å¢ºÂí¸Ùõ
¯ñÎ.þý¼÷¦¿ðÊø ÀġɺÁ¡îº¡Ãõ À¡÷ÀÅÛõ ÀÄ¡É
±Øò¾ÇÉ¡¸Ç¡õ. ÀÄ¡É ¿Ê¨¸¸û þøÄ¡¾ ÀÄ ¦Àñ¸û
ܼ þý¼÷¦¿ðÊø ¾í¸û Òñ¨¼¨Â ¸¡ð¼
Å¢ÕõÒ¸¢È¡÷¸û. þíÌ ÀÄ ¿¡ðÎ ¦Àñ¸Ç¢ý Òñ¨¼
¸¢¨¼ìÌõ. ´ÕÅâý «Åâý ¦º¡ó¾ ¸õäð¼Ã¢ø ÀÄ¡É
¦Åô¨ºð À¡÷ÀÐ ¿õ ¿¡ðÊø ºð¼ÀÊ ÌüÈõ ¸¢¨¼Â¡Ð.
ÀġɾɢÌÕôÒ¸û(PrivateGroups)¿¼òÐÅпõ¿¡ðÊø
ºð¼ÀÊ ÌüÈõ ¸¢¨¼Â¡Ð. «¾É¡ø þý¼÷¦¿ðÊø
ÀÄ¡ÉÅ¢ºÂõÀ¡ôÒÄ÷¬¸¢Å¢ð¼Ð.
þý¼÷¦¿ðÊø (website þø) ÀÄ¡É À¼õ / ¸¨¾
¸Õòиû §À¡ÎÅÐ ¾ü§À¡Ð ºð¼ Å¢§Ã¡¾õ. ÀÄ¡É
¦Åô¨ºð ¿¼òÐÅÐ ¸Îõ ÌüÈõ. ÀÄ¡É ¦Åô¨ºð
«ÛÁ¾¢ìÌõ¦Åô¦º÷Å÷¿¼òÐÅÐõ¸ÎõÌüÈõ.Browsing
¦ºý¼Ã¢ø ÀÄ¡É ¦Åô¨ºð À¡÷ÀÐõ (À¡÷ì¸ «ÛÁ¾¢ôÀÐ)
¾ü§À¡Ð ºð¼ Å¢§Ã¡¾õ. þ¾É¡ø ²¨Æ¸ÙìÌ
þý¼÷¦¿ðÊø(websiteþø)ÀÄ¡ÉÀ¼õÀ¡÷Àб𼡸ɢ
¬¸¢Å¢ð¼Ð.
¬É¡ø ¿õÁ °Õ ¦Àñ¸Ç¢ñ Òñ¨¼¸¨Ç ¦¿ðÊø
À¡÷ì¸ Â¡Õì̾¡ý ¬¨º þÕ측Ð. þ¾ý §¾¨Å
«¾¢¸Á¡¸¯ûÇÐ.þ¾É¡ø,þý¼÷¦¿ðÊø (websiteþø)
ÀÄ¡É À¼õ / ¸¨¾ ¸Õòи¨Ç ÅáÁø ¾Îì¸ ÓÊ¡Ð.
²¦ÉýÈ¡øþ¨Å¦ÅÇ¢¿¡ðÎ (websiteþø)þÕ츢ÈýÈÉ.
¦ÅÇ¢¿¡ðΦÅô¦º÷Å÷¸û¸Ç¢ø¦¾¡¼í̸¢È¡÷¸û.¬É¡ø
¿õÁ °Õ ¦Àñ¸Ç¢ñ Òñ¨¼¸¨Ç ¨ÅòÐ ÀÄ
¦ÅÇ¢¿¡ð¼Å÷¸û ¦Åô¨ºð ¿Îòи¢È¡÷¸û. ¦ÅÇ¢¿¡ðÎ
¦Åô¦º÷Å÷¸û / ¦Åô¨ºð ¿¼òÐÅ÷¸û ¿¢¨ÈÂ
º¡õÀ¡¾¢ì¸¢È¡÷¸û.«Ð ÁðÎÁøÄ«Õ¨ÁÂ¡É ¸¡ðº¢¸¨Ç
¸¡É¿õ¿¡ð¼Å÷¸û¦Åô¨ºð¸¡Ã÷¸ÙìÌÀ½õì¦ÃÊð
¸¡÷ðãÄõ«ÛôÒ¸¢È¡÷¸û.þ¾É¡ø²Ã¡ÇÉÁ¡É¿õ¿¡ðÎ
À½õ «¿¢Â¡Á¡¸ ¦ÅÇ¢¿¡Î¸ÙìÌ ¦ºø¸¢ÈÐ. þ¾É¡ø
¦¿ðÊøÀÄ¡ÉÅ¢ºÂõ¸¡ŠÄ¢Â¡¸¢Å¢ð¼Ð.
²ÃÇÁ¡¸ À½õ ÒÄíÌõþó¾«Õ¨Á¡ÉŢ¡ÀÃò¨¾
¿õ ¿¡Î À£ò¾ ºð¼ò¾¡ø þÆóРŢð¼Ð. þñ¼÷¦¿ðÊý
ÅÇ÷º¢¨ÂÔǫ̃ÈÅ¡¸þÕôÀ¾¢üÌþÐ×õ쁀¸¡ÃÉõ.
ÀÄ¡ÉŢ¡ÀÃõÌüȦÁýÀ¾¡ø
쁀 ¯ñ¨Á ±ñ½¦ÅýÈ¡ø , þý¨È ¦Àñ¸Ç¢ý
¬¨¼, º¢É¢Á¡ì¸Ç¢ø ¸¡ðÎõ «¨Ą̃à ¬¨¼ / μo¾ø
¸¡ðº¢ ´ÕÅÉ¢ý ¸¡Á ¬¨º¨Â àñÊ Å¢Î¸¢ÈÐ («Ð
ÌüÈÁ¢ø¨Ä¡õ). ¬½¡ø Å¢ÀâÔõ, ÀÄ¡É ¿Ê¨¸Ùõ,
¸¡Á¬¨º¨Â¾É¢òШÅ츢ȡû.(«ÐÌüÈÁ¡õ)
þó¾ ¦¾¡Æ¢ø ÌüȦÁýÀ¾¡ø ÀÄ¡É Å¢ºÂõ ÀÄÕìÌ
«ùÅÇ× ÍÄÀÁ¡¸ ¸¢¨¼ôÀ¾¢ø¨Ä.þ¾É¡ø ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢ø
¸¡ŠÄ¢Â¡¸¢Å¢ð¼É.
ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢ø ¦ºöÅÐ ºð¼Å¢§Ã¡¾õ ±ñÀÐ ÀÄ
¦Àñ¸Ç¢ý Å¡ú¨¸¨Â À⾡À ¿¢¨ÄìÌ ¦¸¡ñÎ ¦ºñÚ
Å¢ð¼Ð.þó¾ ¦¾¡Æ¢ø ¦ÅÚõ À½õ ¦¸¡Æ¢ìÌõ ¦¾¡Æ¢ÄøÄ,
þÐ ÀĨà šƨÅìÌõ ¦¾¡Æ¢ø.«¿¢Â¡Á¡¸´Õ Á¢¸¦ÀÕõ
§Å¨Ä Å¡öôÒ ¦¾¡Æ¢ø ¿Íì¸ Àθ¢ÈÐ. Á¢¸ô¦ÀÕõ
ƒò¦¾¡¨¸ ¦¸¡ñ¼ ¿¡Î ¿õ ¿¡Î. «¨ÉÅ÷ìÌõ §Å¨Ä
¦¸¡Îì¸ÓÊ¡Ð.
«Ð ÁðÎÁ¡ Å¢ÀÃõ ÁüÚõ ÀÄ¡É Å÷ò¾¸õ ãÄõ
¦ÅǢ¢ø §¸¡Êì¸Éì¸¡É ¸ÕôÒ À½õ ¸É츢ø Å¡ÃÁø
ÒÄí̸¢ñÈÉ.
Àġɦ¾¡Æ¢øãÄÁ¡¸«Ãͧº¨ÅÅâ,Å¢üÀ¨ÉÅâ,
ÅÕÁ¡ÉÅâ¦ÀÈ¡Äõ.þ¾É¡ø §ÁÖõ¿¡ðÊý¦À¡ÕÇ¡¾Ãõ
«¾¢Ã¢ìÌõ. ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢ø Åâ ÅÕÁ¡Éò¨¾Ôõ ¿¡ÎþÆóÐ
§ÅÚ ÀÄ Åâ¸¨Ç Áì¸û ¾¨Ä¢ø ÍÁò¾¢ì¦¸¡ñ¦¼
§À¡¸¢ÈÐ.
Áì¸Ç¢ý «Åº¢Â §¾¨ÅÂ¡É ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢¨ÄÔõ
´Æ¢ì¸×õ þó¾ μA€¸¨Ç ¾ñÊìÌõ §Å¨Ä¢ø
þÈí¸¢Â¡¾¡ø,«¿¢Â¡Á¡¸Á¡Ó¨Ä¦ÀÕ츢Ţð¼Ð.
ºð¼õ ´Øí¨¸ À¡Ð¸¡ì¸ §ÅñÊ ¸¡Åø ШÃ,
¿£¾¢ÁñÈí¸û ¸üÀÆ¢ò¾Åý, ¾£ÅÃÅ¡¾¢, ¦¸¡û¨Ç측Ãý
§À¡ñȦ¸¡ÊÂÁ¢Õ¸í¸¨Ç¾ñÊ츾í¸Ù¨¼ÂÀÄò¨¾
¦ºÖò¾ÓÊ¡Áø§À¡öÅ¢ð¼Ð.
μo¾ø¯Ã¢¨ÁþÕó¾¡ø²üÀÎõ¿ý¨Á
Å¢ÀÃõºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡ø.
¦¾ÕÅ¢ø ¿¢ñÚ Òñ¨¼¨Â ¸¡ðÊ Å¢ÀÃò¾¢üìÌ
«¨Æì¸Ü¼¡Ð. ¦À¡Ðþ¼ò¾¢ø Å¢ÀÃõ ¦ºöÂìܼ¡Ð.
º¢ÚÅý º¢ÚÁ¢¨Â ¨ÅòРŢÀÃõ ¦ºö ܼ¡Ð.
ÅÖì¸ð¼¡Â¡Á¡¸ ¡¨ÃÔõ Å¢ÀÃò¾¢ø ®ÎÀÎò¾ ܼ¡Ð.
º¢ÚÅ÷¸¨Ç Å¢Àâ «ÛÁ¾¢ì¸ ܼ¡Ð. Å¢ÀÃò¨¾
¦ÅÇ¢ôÀ¨¼Â¡¸ Å¢ÇõÀÃõ ¦ºöÂìܼ¡Ð. Å¢Àâ¨Â
Å¡Ê쨸¡Ç÷¸û ¡Õõ ¦¸¡Î¨Á ¦ºö ¯Ã¢¨Áø¨Ä.
Å¢Àâ ¸¡ñ¼õ ÀÂýÀÎòÐŨ¾ ÅÄ¢ÔÕò¾ §ÅñÎõ.
ÁüÈÀÊ Å¢ÀÃõ ¦ºöÅÐ ºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä ±ñÚ
þÕó¾¡ø±ôÀÊþÕìÌõ±ñڧ¡º¢òÐÀ¡Õí¸û.
Å¢Àâ¨Â Å£ðÊø Å¡¼¨¸ìÌ ¨Åò¾¢Õó¾¡ø Å£ðÎ
¯Ã¢¨Á¡ÇÕì̺𼠺¢ì¸ø ±Ð×õ ÅáбñÚ ¦¾Ã¢ó¾
À¢ý Å¡¼¨¸ìÌ Å¢ÎÅ¡÷¸û. Å¢ÀâìÌ ¾í¸, ¦¾¡Æ¢ø
¦ºö ¿øÄ Å£Î ¸¢¨¼òÐÅ¢Îõ. «Ð §À¡¸ ż¨¸ìÌ
ÌÊ¢ÕôÀÅý±ó¾ÀÂÁ¢ýȢŢÀâ¨ÂÅ£ðÎìÌÜðÊðÎ
ÅÃÄ¡õ. Å¢Àâ¼õ ÅÕÀÅÛìÌ Ä¡ˆ §À¡¼
§Åñʾ¢ø¨Ä.
±ó¾ ¦Àñ¨½ ÜðÊðÎ Åó¾¡Öõ Å£ðÎ ¯Ã¢¨Á¡Ç÷
¸ñΦ¸¡ûÇ Á¡ð¼¡÷. Å£ðÎ ¯Ã¢¨Á¡Ǩà ¦À¡Õò¾
Ũâø«ÅÕ¨¼Â¦À¡ñ¼¡ðÊ/À¢û¨Ç¸¨Ç¦¸Î측Áø
þÕó¾¡øºÃ¢.
þô¦À¡ØÐ ¾í¸¢ ¦¾¡Æ¢ø ¦ºö þ¼õ À¢ÃÉ
þø¨Ä ±ýÀ¾¡ø, Á¨ÈÓ¸Á¡¸ Å¢ÀÃõ ¦ºö¾ ¿¢¨ÃÂ
¦Àñ¸û ¦ÅÇ¢ôÀ¨¼Â¡¸ Å¢ÀÃò¾¢üìÌ ÅÕÅ¡÷¸û.
Å¢Àà Ţξ¢ ¿¼òÐÀÅ÷¸Ùõ ¦ÅÇ¢ôÀ¨¼Â¡¸
¦¾¡¼íÌÅ¡÷¸û. ÀÄ¡É Òò¾¸í¸Ç¢ø Å¢ÀâÔõ Å¢ÀÃ
Ţξ¢¿¼òÐÀÅ÷¸ÙõÅ¢ÇõÀÃõ¾ÕÅ¡÷¸û.Å¢ÀÃŢξ¢
¿¼òÐÀÅ÷¸ÙõÀÄ¡ÉÒò¾¸í¸Ç¢øÅ¢À⧾¨Å±ñÚ
(Classifieds) Å¢ÇõÀÃõ ¾ÕÅ¡÷¸û. þÉ¢ þÅ÷¸ÙìÌ
Á¡Á¡ì¸û (ҧáì¸÷¸û) §Åñʾ¢ø¨Ä. ºð¼ ÀÂò¾¢É¡ø
Á¡À¢Â¡ ÌõÀÄ¢ý À¡Ð¸¡ôÀ¢ø þÕì¸ §ÅñÊÂ
«Åº¢ÂÁ¢ø¨Ä.¡ÕìÌõÁ¡Óø¾Ã§ÅñÊ«ź¢ÂÁ¢ø¨Ä.
þô¦À¡ØÐþÕôÀЧÀ¡ø,Á¡Óø¦ºÄ×,Á¡À¢Â¡¦ºÄ×
ÓüÈ¢Öõ þøÄ¡Áø §À¡öÅ¢Îõ. ҧáì¸÷¸û ¦ºÄ×, Ä¡ˆ
¦ºÄ×̨ÈóЧÀ¡öÅ¢Îõ.þЧÀ¡¸§Å¨Äì̧À¡öÅ¢ðÎ
À¡÷𠨼õ Å¢Àâ¸û ¨¾Ã¢ÂÁ¡¸ §¾¡ñÚÅ¡÷¸û.
Å¢Àº¡ÃõÁĢš¸¢Å¢Îõ.
Å¢Àà þ¼í¸Ç¢ø ¾¢ÕÎÅÐ, À½õ ÀâôÀÐ,
ôÇ¡ì¦Á¢ø ¦ºöÅÐ, §À¡¨¾ ¦À¡ÕûÅ¢üÀÐ §À¡ñÈ ºð¼
Å¢§Ã¡¾ ¸¡Ã¢Âí¸¨Ç ¿¢Úò¾¢ Å¢¼ ÓÊÔõ. Å¢Àâ¸û
Å¡Ê쨸¡Ç÷¸¨Ç ºð¼ôÀÊ ¸¡ñ¼õ §À¡¼ ¦º¡øÄ¢
ÅÄ¢ÔÕòÐÅ¡÷¸û.
Å¢ÀÃò¾¢üìÌ Å¢ÇõÀÃõ ãÄõ ¦Àñ¸û
¸¢¨¼ôÀ¡÷¸¡û±ñÀ¾¡ø ¦Àñ¸¨Ç¸¼òÐÅÐ, º¢ÚÁ¢¸¨Ç
®ÎÀÎòÐÅÐ §À¡ñÈ ¾ÅÈ¡É ÅÆ¢¸¨Ç Ţξ¢¸û
¨¸Â¡ÇÁ¡ð¼¡÷¸û.§Å¨ÄÅ¡í¸¢¾ÕÅÐÁ¡¸×õº¢É¢Á¡Å¢ø
¿Ê츨ÅôÀÐÁ¡¸×õ ¦Àñ¸¨Ç ²Á¡üÈ¢«¨ÆòÐÅóÐ
Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø ÀÄÅó¾ ÀÎò¾ Á¡ð¼¡÷¸û. «É¡¨¾
º¢ÚÁ¢¸û, ²¨Æ ¦Àñ¸û, Å¢¾¨Å¸û, ¸½ÅÉ¡ø
¨¸Å¢¼ôÀð¼Å÷¸û §À¡ñÈ ÀÄ À¢ÃÉ¢ø þÕìÌõ
¦Àñ¸¨Ç , §À¡¨¾ìÌ «Ê¨Á¡츢§Â¡ ¸¼ò¾¢§Â¡ ÅóÐ
Å¢À澡ƢĢøÀÄÅó¾ÀÎò¾Á¡ð¼¡÷¸û.
þô¦À¡ØÐ ¦¾ÕÅ¢ø ¿¼ìÌõ Å¢ÀÃÓõ ̨ÃóÐ
Å¢Îõ.Å¢ÀÃò¾¢ø¾¡ýº¡¾¢/Á¾õ/¿¢Èõ/¦Á¡Æ¢§À¡ñÈ
§À¾Á¢ø¨Ä. þ¾É¡ø Å¢Àà ¦¾¡Æ¢ÖìÌ §À¡ðÊ
(Competetion) ¯ÕÅ¡Ìõ, «¾É¡ø «¾ý Å¢¨Ä ̨ÈÔõ.
Å¢Àà ¦¾¡Æ¢Ä¢ø þÕôÀÅ÷¸û ÀÄ Ò¾¢Â Ôì¾¢¸¨Ç
¸ñÎÀ¢ÊòÐ ¨¸Â¡ûÅ¡÷¸û. Å¢ÀÃò ¦¾¡Æ¢ø ¿ñÈ¡¸
¦ÀÕÌõ.
þô¦À¡ØРŢÀÃõ ¦ºöÅÐ ºð¼Å¢§Ã¡¾õ þø¨Ä
±ýÀ¾¡ø, «Ð ¿¼ôÀÐ «Ãº¡í¸ò¾¢ý ¸ðÎÀ¡ðÊø
ÅóÐÅ¢Îõ.þÉ¢«Ãº¡í¸ò¾¡ø²öðŠ §¿¡¨Â¸ðÎ ÀÎò¾
ÓÊÂõ, ŢƢôÒÉ÷× ²üÀÎò¾ ÓÊÂõ. ²öðŠ §¿¡ö
Å¢Àâ¨ÂÔõ/ Å¡Ê쨸¡¨ÃÔõ þ½õ ¸ñÎ À¢Ã¢ì¸
ÓÊÂõ.
¿¡ý ¦º¡øÅÐ ¿õÀ ÓÊ¡Áø þÕì¸Ä¡õ þ¾É¡ø
Å¢ÀÃõ ÁÄ¢× ¬¸¢Å¢Îõ. þó¾ ¦¾¡Æ¢ø ¦ÅÚõ À½õ
¦¸¡Æ¢ìÌõ¦¾¡Æ¢ÄøÄ,þÐÀĨÚƨÅìÌõ¦¾¡Æ¢ø.ÀÄ
¦Àñ¸û,Íñ½¡õÒݨÄ, ú¡ɦ¾¡Æ¢ü¨Ä §À¡ñÈ
¬À¡ò¾¡É þ¼ò¾¢ø §Å¨Ä ¦ºöŨ¾ ¸¡ðÊÖõ þó¾
¦¾¡Æ¢ÖìÌÅÕÅ¡÷¸û.À¢î¨º±ÎôÀÐ, ¾¢ÕÅЧÀ¡ñȨ¾
¸¡ðÊÖõþк¢È󾦾¡Æ¢ø.
ÅÕ¨Á¡ø ¾ü¦¸¡¨Ä ¦ºö ¿¢¨ÉìÌõ ¦Àñ¸û,
¾í¸Ç¢¼õ þÕìÌõ þ¨ÈÅý À¨¼ò¾ Òñ¨¼¨Â ¨ÅòÐ
À¢¨Æì¸ ÓÂøÅ¡÷¸û. ²ñ ¯¼ø °¨Á, ÌÕÎ, ¦ºÅ¢Î
§À¡ñÈ °ÉÓüÈ ¦Àñ¸û ܼ ÍÄÀÁ¡¸ Å¢Àà ¦ºöÂ
ÓÊÔõ, ¬É¡ø «Å÷¸û §ÅÚ §Å¨Ä ¦ºöÅÐ º¢ÃÁõ.
¸½Å¨É þÆó¾ ÀÊ측¾, §Å¨Ä þÆó¾ ¦Àñ¸û
¾ü¸¡Ä¢¸Á¡¸ ¾í¸û Åü¨ÈÔõ ÌÆ󨾸Ǣý Åü¨ÈÔõ
¸ØÅþ󾦾¡Æ¢¨Ä§¾÷ó¦¾Îì¸Ä¡õ.
²ñ ¸¼ý ¦¾¡ø¨Ä ÁüÚõ ̼õÀò¾¢ý ÅÕ¨Á¨Â
§À¡ì¸ ¸ÉÅ¦É Ü¼ Á¨ÉÅ¢ Å¢ÕõÀ¢É¡ø «Å¨Ç
Å¢ÀÃò¾¢üìÌõ «ÛôÀÄ¡õ. (Å¡í¸¢Â ¸¼¨É ¸ð¼¡Áø
²Á¡üÚŨ¾Å¢¼Å¢ÀÃõ¦ºöи¼ý«¨¼ôÀÐμnUo
§¸ÅÄÁ¢ø¨Ä). Å¢Àò¾¢ý ãÄõ ¯¼ø °ÉÓüÈ ¸ÉÅÛõ
Á¨ÉŢŢÕõÀ¢É¡ø«Å¨ÇÅ¢ÀÃò¾¢üìÌõ«ÛôÀÄ¡õ.
Å¢ÀÃÓõ ´Õ Ũ¸ §Å¨Äò¾¢Èý. «¾¢¸ ӾģÎõ
§Åñʾ¢ø¨Ä. þ¾üìÌ ¸øÅ¢ÂÈ¢× «Åº¢ÂÁ¢ø¨Ä.
ÑÛì¸õ(Skill)«Åº¢ÂÁ¢ø¨Ä.þ¾ýãÄõÀÄÕì̧ŨÄ
Å¡öôÒ ¦ÀÕÌõ. Á¢¸ô¦ÀÕõ ƒò¦¾¡¨¸ ¦¸¡ñ¼ ¿¡Î ¿õ
¿¡Î.«¨ÉÅ÷ìÌõ§Å¨Ä¦¸¡Îì¸ÓÊ¡Ð.
Å¢ÀÃõ ºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä ±ýÀ¡¾¡ø ¡Õõ ¸¡¾ø
±ñÈ §À¡÷¨Å¨Â ÀÂýÀÎò¾¢,«ôÀ¡Å¢ ¦Àñ¸¨Ç ²Á¡üÈ¢
Å¡ú¨¸Â¢ø ¡Õõ Å¢¨ÇÂ¡Ê Í¸õ ¸¡É §¾¨Å¢ø¨Ä.
¦Àñ¸Ç¢¼õ ¾ÅÈ¡¸ ¿¼ì¸ Á¡ð¼¡÷¸û. ²Á¡üÈ¢ μoAD,
ÁÂ츢μoAD,¸üÀÆ¢ôÒǫ̃È šöôÒ¯ûÇÐ.ÍÄÀÁ¡¸
Å¢¾Å¢¾Á¸ ¦Àñ¸û ¸¢¨¼ìÌõ §À¡Ð ±ÅÛõ ⊠±ÎòÐ
ÌÎõÀ¦Àñ¸¨ÇÅüÒÕò¾¢μi¸Á¡ð¼¡ý.
Á¡À¢Â¡¸ÙìÌ þô¦À¡ØÐ §Å¨Ä þø¨Ä þ¾É¡ø,
Á¡À¢Â¡¸Ç¢ý ±ñ½¢ì¨¸Ôõ ̨ÈóòÐ §À¡öÅ¢Îõ.
ºÓ¸ò¾¢ø ÌüÈÅ¡Ç¢¸Ç¢ý ±ñ½¢ì¨¸Ôõ ̨ÈóòÐ
§À¡öÅ¢Îõ.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡ø
ÀÄ¡É À¼ò¾¢ø ¿ÊôÀÐ ¸¨¾ ±ØÐÅÐ ºð¼
Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä. þÅü¨È Òò¾¸Á¡¸ «øÄÐ º¢Ê¡¸
«îº¢ÎÅÐ /Å¢üÀÐ /ÀÊôÀкð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä.¬½¡ø
«¨Å¸û ÀÄ¡É Òò¾¸õ ±ñÚ ÌÈ¢ôÀ¢ðÊÕì¸ §ÅñÎõ.
º¢ÚÅý º¢È¢Á¢¨Â ¨ÅòÐ ÀÄ¡É À¼õ ±Îì¸ Ü¼¡Ð.
«Åü¨È ¸¨¼¸Ç¢ø Å¢ÕõÀ¡¾ÅÉ¢¼õ ÅÖì¸ð¼Â¡Á¡¸
¦¸¡Îì¸Ü¼¡Ð,«Åü¨Èº¢ÚÅÂЯûÇÅ÷¸Ùì̬¨º
¸¡ðÊ Å¢ü¸ ܼ¡Ð. «¨ÉÅâý ¸ÅÉò¨¾ ¸ÅÕõÀÊ
¦ÅÇ¢À¨¼Â¡¸ ¸¡ðÎÅÐ (Display) ܼ¡Ð. Òò¾¸ò¨¾
¦ÅÇ¢ôÀ¨¼Â¡¸ Å¢ÇõÀÃõ ¦ºöÂìܼ¡Ð. ÁüÈÀÊ ÀÄ¡É
Òò¾¸õ ºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡ø±ôÀÊþÕìÌõ
±ñڧ¡º¢òÐÀ¡Õí¸û.
ÀÄ¡É À¼í¸û ¿Êì¸ º¢Ä ¦Àñ¸û ¨¾Ã¢Â¡Á¡¸
ÅÕÅ¡÷¸û. «Å÷¸ÙìÌ þÉ¢ ºð¼ ÀÂÁ¢ø¨Ä. «Å÷¸û
´Æ¢óÐ Å¡Æ §ÅñÊ «Åº¢ÂÁ¢ø¨Ä. ÀÄ¡É À¼í¸Ùõ
ÀÂóÐ ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ ±Îì¸ §Åñʾ¢ø¨Ä. Òò¾¸í¸û
º¢Êì¸Ùõ ÀÂóÐ ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ ¾Â¡Ã¢ì¸ §Åñʾ¢ø¨Ä.
þ¾É¡ø¿øľÃÁ¡ÉÀÄ¡ÉÀ¼í¸û¸¢¨¼ìÌõ.Òò¾¸í¸û
º¢Êì¸Ùõ ÀÂóÐ ¾¢ÕðξÉÁ¡¸ Å¢ü¸ §Åñʾ¢ø¨Ä.
Á¡Óø ¦¾¡ø¨Ä þø¨Ä. þ¾É¡ø ÀÄ¡É Òò¾¸í¸û
ÁĢš¸¢Å¢Îõ.
þô¦À¡ØÐ ÀÄ¡É Òò¾¸õ ÁüÚõ º¢Ê ¦¾¡Æ¢ø
¦ÀÕ¸¢Å¢Îõ.ÀÄ¡É¿¡Ç¢¾û(Daily)ܼ¦¾¡¼í¸ÀðÎÅ¢Îõ.
þ¾É¡ø ÀÄ¡É Òò¾¸õ ÁüÚõ º¢Ê ¦¾¡Æ¢ÖìÌ §À¡ðÊ
(Competetion) ¯ÕÅ¡Ìõ, «¾É¡ø «¾ý Å¢¨Ä ̨ÈÔõ.
ÀÄ¡É Òò¾¸õ ÁüÚõ º¢Ê ¦¾¡Æ¢Ä¢øþÕôÀÅ÷¸û ÀÄ Ò¾¢Â
Ôì¾¢¸¨Ç ¸ñÎÀ¢ÊòÐ ¨¸Â¡ýÎ ¾Ãò¨¾ ¯ÂòÐÅ¡÷¸û.
ÀÄ¡ÉÒò¾¸õÁüÚõº¢Ê¦¾¡Æ¢ø§ÁÖõ¿ñÈ¡¸¦ÀÕÌõ.
Òò¾¸ ¸¡¸ò¾¢ý ¾ÃÓõ «îº¢ý ¾ÃÓõ, À¼í¸Ç¢
¨ÄðÊí¾ÃÓõÓý§ÉâŢÎõ,Íò¾Á¡ÉÄ¡ˆ¸Ç¢øÀ¼õ
±Îì¸ ÀÎõ. À£î(Private Beach), À¡÷ì §À¡ñÈ «Æ¸¡É
þ¼í¸Ç¢ø±Îì¸ÀÎõ.«Æ¸¡ÉþÇõ¦Àñ¸Ç¢ý«õÁÉõ
¸¡ðº¢¸û¸¢¨¼ìÌõ.¿ÊôÀ¢ý¾ÃõÜÎõ.¸¡ðº¢¸Ç¢øͨÅ
ÜÎõ.þ¾É¡ø«îº¸õ,Ò¨¸À¼¦ÁÎò¾ø,§À¡ñÈÀįÀâ
¦¾¡Æ¢ø¸û¦ÀÕÌõ.
Òñ¨¼ À¡ì¸ ¬¨ºÔûÇÅý þÉ¢ ¿¢ƒ Òñ¨¼¨Â
À¡÷ì¸ ÓÂ÷ ¦ºöÂÁ¡ð¼¡ý. Å£ðÊø ÌÇ¢ìÌõ
§Å¨Ä측â, «ò¨¾, º¢ò¾¢ Òñ¨¼¸¨Ç ¾¢ÕðξÉÁ¡¸
À¡÷ì¸ ÓÂ÷ ¦ºöÂÁ¡ð¼¡ý. þ¾ý ãÄõ ÌüÈí¸¨Ç
̨ÈììÓÊÔõ.
¦¿ðÊøÀÄ¡ÉÅ¢ºÂõºð¼Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡ø
ÀÄ¡É ¦Åô¨ºð ±ñÚ ÌÈ¢ôÀ¢ðÎ ¦Åô¨ºð¨¼
¿¼òÐÅÐ ºð¼ Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä ±ñÈ¢Õó¾¡ø ±ôÀÊ
þÕìÌõ ±ñÚ §Â¡º¢òÐ À¡Õí¸û. ¿õ ¿¡ðʧĦÂ,
¦Åô¦º÷Å÷¸û / ¦Åô¨ºð ¦¾¡¼íÌÅ¡÷¸û. Å¢ÀÃõ
þý¼÷¦¿ð ÅƢ¡¸×õ ¿¼ìÌõ. ÀÄ¡É Å÷ò¾¸õ
¦ÅÇ¢ôÀ¨¼Â¡¸ þÕìÌõ. ÀÄ ÀÄ¡É ¸¨Ä¿÷¸û
§¾¡ñÚÅ¡÷¸û.
¦¿ðÊøμoÊÅ¢¸ûܼ¦¾¡¼í¸ÀÎõ.²ñμo¦Á¸¡
¦¾¡¼÷¸ûܼ§¾¡ñÚõ.μoÀðÊÁñÈí¸û¿¼ìÌõ,μo
¸ÕòиɢôÒ¸û¿¼ìÌõ.μA€¸Ç¢ý,Å¢Àâ¸Ç¢ý§ÀðÊ
ܼ¿¼ìÌõ.
¦ÅÇ¢¿¡Î¸ÙìÌõ¼¡Ä÷¸É측¸À½õ§À¡¸¡Ð.ÀÄ¡É
¨ºð¸û¿õ¾¡ö¦Á¡Æ¢Â¢øÀÄÅÕõ.¦º÷Å÷¸û¿¼ò¾,¨ºð
¿¼ò¾,«Åü¨È ÀáÁâì¸,À½õ ÀðÎÅ¡¼ì¸¨Ç¸ÅÉ¢ì¸
±ñڲáÇÁ¡É§Å¨ÄÅ¡öÒ¸û¦ÀÕÌõ.
ÀÄ¡É Å÷ò¾¸õ Á¢¸ ÁĢš¸¢Å¢Îõ. ÀÄ¡É Å÷ò¾¸õ
¿ñÈ¡¸ ¦ÀÕÌõ . þ¾É¡ø «Ð §ÁÖõ ÁĢš¸¢Å¢Îõ.
ÀÄÕì̧ŨÄÅ¡öôÒ¦ÀÕÌõ.
ÀÄ¡ÉŢ¡ÀÃõÌüÈÁ¢ø¨Ä±ñÈ¢Õó¾¡ø
ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢ø ºð¼ Å¢§Ã¡¾Á¢ø¨Ä ±ýÈ¡¸¢Å¢ð¼¡ø,
«ó¾ ¦¾¡Æ¢ø¸û ÁĢš¸¢Å¢Îõ. Å¢ÀâÔõ, ÀÄ¡É º¢ÊÔõ
Òò¾¸Óõ ÍÄÀÁ¡¸ ¸¢¨¼ìÌõ. ÀÄ¡É ¸¨ÄÉ÷¸û
¦ÀÕ¸¢Å¢ÎÅ¡÷¸û. ¦¾¡Æ¢ø §À¡ðÊ¡ø §ÁÖõ ÀÄ¡É
Å÷ò¾¸õ ÁĢšÌõ. Ţ¡ÀÃõ «¾¢¸Á¡Ìõ. þ¾É¡ø
ÀÄÕìÌõ §¿ÃÊ¡¸×õ Á¨ÈÓ¸Á¡¸×õ §Å¨Ä
Å¡öÀÇ¢ìÌõ.
«Ð ÁðÎÁ¡ Å¢ÀÃõ ÁüÚõ ÀÄ¡É Å÷ò¾¸õ ãÄõ
¦ÅǢ¢ø ÒÄíÌõ §¸¡Êì¸Éì¸¡É ¸ÕôÒ À½õ ¸É츢ø
ÅóÐÅ¢Îõ. ÀÄ¡É ¦¾¡Æ¢ø ãÄÁ¡¸×õ «ÃÍ §º¨Å Åâ
¦ÀÈÄ¡õ, Å¢üÀ¨É Åâ ¦ÀÈÄ¡õ ÅÕÁ¡É Åâ ¦ÀÈ¡Äõ.
þ¾É¡ø §ÁÖõ ¿ðÊý ¦À¡ÕÇ¡¾Ãõ «¾¢Ã¢ìÌõ. ÁüÈ
¦À¡Õû¸Ç¢ýÅ⨥̂Èì¸Ä¡õ.
ºð¼õ ´Øí¨¸ À¡Ð¸¡ì¸ §ÅñÊ ¸¡Åø ШÃ,
¿£¾¢ÁñÈí¸û þ½¢ þó¾ μA€¸¨Ç ¸ñÎ측Áø
¸üÀÆ¢ò¾Åý, ¾£ÅÃÅ¡¾¢, ¦¸¡û¨Ç측Ãý §À¡ñÈ ¦¸¡ÊÂ
Á¢Õ¸í¸¨Ç¾ñÊ츾í¸Ù¨¼ÂÀÄò¨¾ÀÂñÀÎò¾¡Äõ.
ºã¸Á¡üÈÁ¢øÄ¡¾¾¡ø²üÀÎõ¿ð¼õ
μo¾ø ¯Ã¢¨Á ¯ûÇ ¿¡Î ±ýÀÐ, μo¾¨Ä ºð¼Óõ
ºÓ¸Óõ²üÚ즸¡ûÅЬÌõ
ºÓ¸Á¡üȦÁýÀбñ½
1. ¸½Å¨É/Á¸¨ÉÅ¢Àâ¨ÂμoA¨¾«ÛÁ¾¢ôÀÐ
2. Å£ðÊøÀÄ¡ÉÀ¼õÀ¡ì¸/Òò¾¸õÀÊ츫ÛÁ¾¢ôÀÐ
3. Å¢ÕõÀ¢Â ±ó¾ ¦Àñ¨ÉÔõ/¬¨ÉÔõ Å£ðÎìÌ«¨ÆòÐ
ÅóÐμi¸«ÛÁ¾¢ôÀÐ
4. Á¸§Ç¡ /Á¨ÉÅ¢§Â¡Å¢ÕõÀ¢É¡øÅ¢ÀÃò¾¢üì̦ºøÄ
«ÛÁ¾¢ôÀÐ
¬É¡øþô¦À¡Øп¼ôÀбñ½
μA€¸¨Ç ºð¼õ ÌüÈÅ¡Ç¢ ±ñÀ¾¡ø, ºÓ¸Óõ
¾¢Õó¾¡Áø μA€¸¨Ç ¾ñÊ츢ÈÐ «øÄÐ ´Ðì̸¢ÈÐ.
þ¾É¡ø ¿õ ¿¡ðÊø μA€¸û ¿¢¨Ä Àâ¾Àò¾¢üÌȢ ¿¢¨Ä
¬¸¢Å¢ð¼Ð. Á¡ðÊ μA€¸û ºÓ¸ò¾¢ø Àð¼
«ÅÁ¡Éò¨¾Ôõ, ºð¼ò¾¡ø ¾ñÊì¸ À𼨾Ôõ À¡÷ò¾
ÁüÈÅ÷¸û, ÀÂò¾¢É¡§Ä¦Â ¸üÒ¼ý þÕóÐŢθ¢È¡÷¸û.
¬É¡ø«ôÀÊ ¸üÒ¼ýþÕó¾Å÷¸û ±ôÀÊþÕ츢ȡ÷¸û
±ñÚÀ¡÷§À¡õ.
ºã¸Á¡üÈÁ¢øÄ¡¾¾¡ø²üÀÎõ¿ð¼õ
Á½¾ÄÅ¢ø ¡զÁ ¸üÒ¼ý þÕì¸ ÓÊ¡Р±ñÚ
¿¡ñ²ü¸É¦Áþý¦É¡Õ ¸ðΨÈ¢øÜÈ¢Õ츢§Ãý.«Ð
§À¡¸ Áì¸û ÀÄ Fantacyþø Å¡úóÐ ¦¸¡ñÊÕ츢ȡ÷¸û.
´Õº¢Ä¦Ã¿¢ƒμA€¸û¬¸¢È¡÷¸û.
´Õ ÁÉ¢¾É¢ý «ÊôÀ¨¼ §¾¨Å ¯½×, þÕôÀ¢¼õ,
μoA¾üì̦Àñ¸û.þ¾üìÌÁðÎõμAC~¦ºÄצºö¾¡ø
§À¡Ðõ, þ¾üÌ «ÇÅ¡¸ ºõÀ¡¾¢ò¾¡ø §À¡Ðõ. ¬É¡ø
μoA¾¢üìÌ ÁĢš¸ ¦Àñ ¸¢¨¼ò¾¡Öõ μo¾¡ø ¾ñÊì¸
ÀΧšõ±ñÀ¾¡øμi¸¡ÁøÅ¢ðÎÅ¢ðάɡø Á½Å¢Ãì¾¢
«¨¼¸¢È¡÷¸û.þ¾É¡øº¢Ä÷ÌüÈšǢ¡¸Á¡Ú¸¢È¡÷¸û.
¸ü¨ÀþÆôÀ¾¢üìÌÀÂóÐÅ¡ØõÁì¸û,±Å¨Ç¡ÅÐ
μi¸§À¡¸ÀÂóбÅÇ¡Åоɡ¸Òñ¨¼¨ÂŢâòÐμi¸
Åà Á¡ð¼¡Ç¡ ±ñÚ ²í¸¢ Å¡ú¸¢È¡÷¸û. ±ôÀÊ¡ÅÐ
±Å¨Ç¡ÅиÅ÷óÐÅ¢¼ÓÊÔÁ¡±ñÚ±ñ½¢«¾¢¸Á¡¸
¦ºÄ× ¦ºö¸¢È¡÷¸û. ´Õ ¦Àñ ¾ý ܼ Åà §ÅñÎõ /
ÁÂí¸§ÅñÎõ /§Àº§ÅñÎõ /º¢Ã¢ì¸§ÅñÎõ «øÄÐ
À¡÷ì¸Å¡Ð §ÅñÎõ ±ñÀ¾÷측¸ «¾¢¸Á¡¸ ¦ºÄÅÄ¢òÐ
¾ýÀÄò¨¾¸¡ðθ¢È¡÷¸û.§¾¨ÅþøÄ¡¾¬¼õÀÃí¸¨Ç
Üðʦ¸¡ñ§¼§À¡¸¢È¡÷¸û.
¾¢ÕÁ¡ÉÁ¡ÉÅ÷¸Ùõ þôÀʾ¡ý ¦ºö¸¢È¡÷¸û.
«Îò¾ÅÉ¢ý ¦À¡ñ¼¡ðÊ ¿õ¨Á À¡÷òÐ º¢Ã¢ì¸ Á¡ð¼¡Ç¡
±ñÚ²íÌõ¬ñ¸û ¦ºöÔõ ¦ºÄ׸û«¾¢¸õ. ¦Àñ¸û
Óý «¾¢¸Á¡¸ ¦ºÄÅÄ¢òÐ ¾ý ÀÄò¨¾ ¸¡ðθ¢È¡÷¸û.
«ÐÁðÎÁøÄ±í§¸¾ý¦À¡ñ¼¡ðÊ«Îò¾ÅÉ¢¼õ§À¡ö
Å¢ÎÅ¡§Ç¡ ±ñÚ ÀÂóÐ «Å¨Ç ¾¢¨º ¾¢ÕôÀ «ÅÙìÌ
«¾¢¸Á¡¸ ¦ºÄ× ¦ºöÐ, Á¨ÉÅ¢¨Â ¦À¡ÕÇ¡¨ºÔ¼ý
þÕì¸ ¨ÅôÀ¡÷¸û. ¦Àñ¸Ùõ ±ÅÉ¡ÅÐ ¾ý¨É μi¸
«¨ÆôÀ¡É¡ ±ñÚ ²ì¸¾¢ø ºÃ¡Á¡Ã¢Â¡¸ ¦ºÄ×
¦ºö¸¢È¡÷¸û.
ÁüÈÅ÷¸¨ÇÁÂ츦ºöÔõ§¾¨ÅþøÄ¡¾¬¼õÀÃõ
1. Å¢¨Ä ¯Â÷ó¾ ¿¨¸ /¬¨¼ «É¢ÅÐ «øÄÐ «Åü¨È
ÀâºÇ¢ôÀÐ.(þ¾¢ø¯¾Å¡ì¸¨È¦À¡ÕÙõ¯ñÎ)
2. Å¢¨Ä¯Â÷ó¾¨À측÷¨Åò¾¢ÕôÀÐ
3. ÀÇ¢í̾¨ÈÀí¸Ç¡ì¸û¸ðÎÅÐ
4. «¾¢¸Á¡¸ ¦ºÄÅÄ¢òÐ ¾ý ÀÄò¨¾ ¸¡ðÎÅÐ. (².¸¡
ÌÇ¢÷À¡É «ÕóÐÅÐ, «Êì¸Ê ¦ºø§À¡É¢ø §ÀÍÅÐ /
¸¡ŠÊÄ¢§†¡ð¼Ä¢øº¡ôÀ¢ÎÅÐ)
5. º¢É¢Á¡À¡÷ìÜðʦºøÅÐ
6. ¾¡ÃÇÁ¡¸¿ñÀ÷¸Ùì̦ºÄצºöÅÐ.
7. À¢î¨º¸¡Ã÷¸ÙìÌšâÅÆíÌÅÐ.
þ¨Å «¨ÉòÐ ¦ºöÐ §¾¡øÅ¢ «¨¼Å¡÷¸û. À¢ÈÌ
Á½¨¾ §ÅÚ Àì¸õ ¾¢ÕôÀ º¢É¢Á¡, ÊÅ¢ ¸¨¾ Òò¾¸í¸û
ÀÂñÀÎòи¢È¡÷¸û. ¬É¡ø þ¨Å «¾¢¸¡Á¸ «Ã¢ô¨À
àñÎõ º¡¾Éí¸û.þ¾É¡ø §ÁÖõ ¦ºÄ×ÜÊ즸¡ñ¦¼
§À¡¸¢ÈÐ.
«¨ÉÅáÖõ þôÀÊ ¦ºÄ× ¦ºö ÓÊÔÁ¡. ÅÕÁ¡Éõ
§ÅñΧÁ. þ¾ý Å¢¨Ç× ÀÄ þ¨Ç¿÷¸û ¾ÅÈ¡É ÅƢ¢ø
ºõÀ¡Ã¢ì¸ À¡÷츢ȡ÷¸û. À½ §ÅÈ¢ ¸¡ÃÉÁ¡¸ ºõÀ¡Ã¢ì¸
¬¨ºôÀðÎ ²Á¡üÚ¸¡Ã÷¸Ç¢¼õ (Money Chain Business /
Finance) ¾í¸û À½ò¨¾Ôõ ¯¨Æô¨ÀÔõ þÆ츢ȡ÷¸û.
þôÀÊ ¦ºöÅÐ «ò¾¨ÉÔõ ¦¾ñ¼õ ±ñÚ
«ÛÀÅ¢ò¾ÛìÌÁðÎõ¾¡ý¦¾Ã¢Ôõ.
À¡Åõ ±ò¾¨É ¬¼õÀÃõ þÕó¾¡Öõ ±ó¾ ¦ÀñÛõ
¾¡É¡¸Òñ¨¼¨ÂŢâòÐμi¸ÅÃÁ¡ð¼¡û±ñÚ¿ñÈ¡¸
¦¾Ã¢Ôõ,þÕó¾¡Öõ´Õ¿ôÀ¡¨º.¾¡õ¦ºöÅÐÓð¼¡û¾Éõ
±ñÚ¿õÀÁÕ츢ȡ÷¸û.
¸üÀ¢Äì¸ §ÅñÎõ ±ñÚ ¯Ú¾¢Â¡¸ ÓΧÅÎòÐ
ÓÂüº¢¦ºö¾ÅýÁðΧÁμi¸ÓÊÔõ.«ÅÛì̬¼õÀÃõ
§¾¨Å§Âþø¨Ä.μi¸Ä¡õ±ñÚ±ñ½Á¢Õó¾¡ø±ôÀÊÔõ
̨Èó¾ ¦ºÄÅ¢ø μi¸ ±ÅÇ¡ÅÐ ¸¢¨¼ôÀ¡û. «¾¢§Ä¦Â
«Åý ¾¢Õô¾¢ ÀðÎ ¦¸¡ûÅ¡ý. «Åý §¾¨Å
â÷ò¾¢Â¡¸¢Å¢ð¼Ð.
¬É¡ø ¸üÀ¢Ä측¾ ¬ñ¸û ¦Àñ¸û «Ã¢ôÒ
Åó¾×¼ý«¨¾¾£÷ì¸ÓÊ¡Áø,¬É¡ø«¨¾§Â¿¢¨ÉòÐ
²í¸¢§Å¨Ä¢Öõ /¦¾¡Æ¢Öõ / ÀÊôÀ¢Öõ /¿¡ðοÄÉ¢Öõ
´Øí¸¡¸ ¸ÅÉÁ¢øÄ¡Áø þÕ츢ȡ÷¸û. þ¾É¡ø
±ý§¿ÃÓõÁ½«Øò¾òмýþÕ츢ȡ÷¸û.
«Ã¢¦ÀÎò¾ ¸¡Äò¾¢ø μi¸ ÅƢ¢øÄ¡¾¾¡Öõ,
Å¢¾Å¢¾Á¡¸ μi¸ ÅƢ¢øÄ¡¾¾¡Öõ «¨¾ ¿¢¨ÉòÐ ²í¸¢
¯üÀò¾¢¾¢ÈÉüÈþÇõºÓ¾¡Âò¨¾¾¡ýÅÇ÷óÐÅÕ¸¢ÈÐ.
¦Àñ¸Ç¢¼õ §Àº§Å¡, º¢Ã¢ì¸§Å¡, ¦ÅÇ¢§Â ±í¸¡ÅÐ
§À¡¸§Å¡ ÌÎÀí¸û ŢΞ¢ø¨Ä, ²ñ ¦Àñ¸¨Ç À¡÷ì¸
ܼ«ÛÁ¾¢ôÀ¾¢ø¨Ä.þ§¾¿¢¨Ä¨Á¾¡ý¦Àñ¸ÙìÌõ.
Å¢¨Ç× ÌÎõÀò¾¢ý Á£Ð ¦ÅÚÒ¼ý Å¡Øõ ÀÄ þ¨ÇÂ
¯ûÇí¸¨Ç ¦¸¡ñ¼ ¿¡¼¡¸ ¿õ ¿¡ÎþÕ츢ÈÐ.þÅ÷¸û
§À¡¸ §À¡¸ ºÓ¸ò¨¾ ¦ÅÚôÀ¡÷¸û, À¢ÈÌ ¾í¸¨Ç¦Â
¦ÅÚôÀ¡÷¸û. μoA¾¢üìÌ Ü¼ ¯Ã¢¨Á¢øÄ¡¾ ¿¡ðÊý
ÌÊÁ¸ý,«ó¾ ¿¡ð¨¼§Â ¦ÅÚôÀ¡ý.þ¨¾²üÚ¦¸¡ûÅÐ
¸ÊÉõ,«É¡øþо¡ý¯ñ¨Á.
ÀÄ ¾¢È¨Áº¡Ä¢¸û ¦ÅÇ¢¿¡Î §À¡Å¾üìÌ ¸¡ÃÉõ
«íÌûÇ ºõÀÇõ ÁðÎõ ¸¡ÃÉÁ¢ø¨Ä,μo¯Ã¢¨ÁÔõ ´Õ
¸¡ÃÉõ.
þǨÁ¢ø ÀüÈ¢ ¦¸¡ñ¼ þó¾ ¸¡Áò¾£¨Â Òñ¨¼
¦¸¡ÎòÐ «¨Éì¸ §ÅñÎõ. «¨¾ Å¢ðΠŢðÎ Òñ¨¼
«¨¼ÂÁÚòи¡Áò¾£¨ÂÅÇ÷ò¾¢¦¸¡ñ§¼§À¡¸¢ÈÐþó¾
ºÓ¸õ.
μi¸ ÅƢ¢øÄ¡¾¾¡Öõ «¨¾ ¿¢¨ÉòÐ ²í¸¢ Å¡Øõ
ÀÄâø ´Õ º¢Ä÷ ºÓ¸ ÌüÈí¸Ç¢ø ®ÎÀðΠŢθ¢ýÈÉ÷.
¬õ μo ¯Ã¢¨Á ¦¸¡Î측¾¾¢É¡ø ¾¡ý ÀÄ ÌüÈÅ¡Ç¢¸û
¯Õš̸¢È¡÷¸û.þó¾¾òÐÅò¨¾²ü¸ºÓ¸Óõºð¼Óõ
ÁÚòÐ ÅÕ¸¢ÈÐ. μi¸ ¦ÅÈ¢ ¯ûÇ þÇõ ¯ûÇí¸¨Ç
Òñ¨¼¸¢¨¼ì¸¡¾¡ø«ó¾ ¦ÅÈ¢«Å÷¸¨ÇÌüÈšǢ¡¸
Á¡üȢŢθ¢ÈÐ.
μo¯Ã¢¨ÁþøÄ¡¾¿¡Î¸Ç¢û¾¡ý
º¢Ú ÌüÈí¸û ¦ÀÕÌõ. / ¸ÄÅÃí¸û «Êì¸Ê ÅÕõ /
¾£Å¢ÃÅ¡¾¢ §¾¡ñÚÅ¡÷¸û. / ¸ÕôÒ À½õ / Á¡Óø
¾¨ÄŢâò¾¡Îõ / ¯üÀò¾¢ ¾¢Èý þøÄ¡¾ šâ͸û
§¾¡ñÚõ/¦ÅðʦºÄ׫¾¢¸Ã¢ìÌõ
¦Àñ¸Ç¢ýÒñ¨¼¨Â¸¡ðÊþý¨Èþ¨Ç¿÷¸¨Ç±¨¾
§ÅñÎÁ¡É¡Öõ¦ºö¨Åì¸ÓÊÔõ¿¢¨Ä¯ÕÅ¡¸¢
Å¢ð¼Ð.
ºã¸Á¡È¢É¡ø²üÀÎõ¿ñ¨Á
´Õ ¬ñ μAy ±ñÚ ¦¾Ã¢óÐõ «Åý Á¨ÉÅ¢
«Å§É¡Î ºó§¾¡ºÁ¡¸ Å¡úÅÐ. ´Õ ¦Àñ ¸üÀ¢Ä¡¾Åû
±ñÚ ¦¾Ã¢óÐõ «Åû ¸ÉÅý «Å§É¡Î ºó§¾¡ºÁ¡¸
Å¡úÅÐ. μA€¸ÙìÌ ¦Àñ ¦¸¡ÎôÀÐ, μA¨É ¾¢ÕÁÉõ
¦ºöºõÁ¾¢ôÀÐ.
ºÓ¸ò¾¢ø¸üÒ±ýÀЦÀ¡ö±ñÚ¯½÷óЫ¨¾´Õ
¦ÀâÂÅ¢ºÂ¡Á¡¸Õ¾¡ÁøþÕó¾¡ø,ÀÄÁ¡üÈí¸û¿¼ìÌõ.
«Ã¢ôÒ Åó¾×¼ý«¨¾ Å¢ÕõÒõ ¦ÀñÉ¢¼§Á¡«øÄÐ
Å¢À⢼§Á¡¾£÷òÐÅ¢ÎÅ¡ý.«§¾§À¡Ä¾¡ý¦Àñ¸Ùõ
±ÅÉ¡ÅÐ ´ÕÅÉ¢¼õ ¾£÷òРŢÎÅ¡û. À¢ÈÌ ÀÊôÀ¢Öõ,
¦¾¡Æ¢Ä¢Öõ, §Å¨Ä¢Öõ / ¿¡ðÎ ¿ÄÉ¢Öõ ¸Å½õ ¦ºÖò¾
ÓÊÔõ.þ¾É¡ø¿øįüÀò¾¢¾¢Èý¦¸¡ñ¼ºÓ¾¡Â¡Á¡¸
¿¡ÎÁ¡Úõ.ÌüÈÅ¡Ç¢¸Ùõ§¾¡ñÈÁ¡ð¼¡÷¸û.
þô§À¡ØЫ¨Ę̀Ȭ¨¼¸¡ðÎõº¢É¢Á¡ì¸û,ÊÅ¢
¸û«¾¢¸Á¡¸À¡÷ì¸Á¡ð¼¡÷¸û,þ¾É¡øÀ½õÁ¢îºÁ¡Ìõ.
«¨È «õÁÉò¨¾ ¸¡ðÊ ¸¡Í ÅÆ¢ìÌõ ´Õ º¢Ä ¦ÅðÊ
Üð¼õ¸¡É¡Áø§À¡öÅ¢Îõ.¸¡Äô§À¡ì¸¢øÀÄ¡ÉŢ¡ÀçÁ
̨ÈóÐÅ¢Îõ.
«Æ¸¢Â ¦Àñ¸¨Ç ¸¡ðÊ þ¨Ç¿÷¸¨Ç ²Á¡üÈ
ÓÊ¡Ð.ÌÎõÀò¾¢ýÁ£ÐÀüÚ«¾¢¸Á¡Ìõ,À¢È̾ý¯¼ø
¬§Ã¡ì¸¢Âò¨¾ ÀüÈ¢ ¸ÅÉõ ¦ºÖòÐÅ¡÷¸û. ºÓ¾¡Âò¾¢ý
Á£Ð ´Õ Á¾¢ôÒ §¾¡ñÚõ. ¿¡ðÎ ÀüÚ «¾¢¸Ã¢ìÌõ. ÀÄ
¾¢È¨Áº¡Ä¢ ¿¡ð¨¼ Å¢ðÎ ¦ÅÇ¢§Â ¦ºøÄ Á¡ð¼¡÷¸û.
þí§¸¦Â¯¨ÆôÀ¡÷¸û.§ÁÖõ¿¡ÎÓñ§ÉÚõ.
§¾¨Å þøľ ¬¼õÀà ¦ºÄ׸û ¦ºöŨ¾
̨ÈôÀ¡÷¸û, À½ò¾¢ü¸¡¸ §ÅÈ¢ À¢ÊòÐ «¨ÄŨ¾
̨ÈôÀ¡÷¸û, ÀÄÌüÈí¸ų̂ÈÔõ.´Õ º¢Äâ¼õ ÁðÎõ
ÒÄíÌõÀ½õÀÃÅÄ¡Ìõ,¿¢¨È§ŨÄÅ¡öÒ¸û¦ÀÕÌõ.
Á¡Óø ¸ÕôÒ À½õ ̨ÈÔõ. Á¡À¢Â¡ì¸Ç¢ý §Å¨Ä
̨ÈÔõ. ÀÄ ÌüÈÅ¡Ç¢¸û ¯ÕÅ¡ÌŨ¾ ¿¡õ ¾ÎòÐ
Å¢¼¡Ä¡õ.¿¡ðÊý¯üÀò¾¢¾¢Èý¦ÀÕÌõ.
μo¯Ã¢¨ÁþÕìÌõ¿¡Î¸Ç¢û¾¡ý
º¢ÚÌüÈí¸û«¾¢¸Á¡¸þÕ측Ð. ¸ÄÅÃí¸û«Êì¸Ê
ÅáÐ/¾£Å¢ÃÅ¡¾¢§¾¡ñÚÁ¡ð¼¡÷¸û.¸ÕôÒÀ½õ/Á¡Óø
þÕ¸¡Ð¯üÀò¾¢¾¢Èý«¾¢¸Á¡¸þÕìÌõ.
¯Ä¸ò¾¢ø¯ûǾ¢È¨Áº¡Ä¢¸¨ÇþØòЧÀ¡ð¼μo
¯Ã¢¨ÁÔûÇ¿¡Î¸ûÁðÎõ¾¡ýÅøÄú¡¸þÕìÌõ.
²ñºð¼õÁ¡ÈÅ¢ø¨Ä
μo¯Ã¢¨Á¢øÄ¡¾¿¡Î¸Ç¢ý¯ûǾ£¨Á¸¨ÇÔõ/μo
¯Ã¢¨ÁÔûÇ ¿¡Î¸Ç¢ý ¯ûÇ ¿ñ¨Á¸¨ÇÔõ þó¾ ÀòÐ
Àì¸í¸Ç¢øÅ¢Çì¸ÓÊ¡Ð.
º¡¾÷É ±ÉìÌ ¦¾Ã¢ó¾þó¾ Å¢ºÂí¸û, ²ñ ¿¡ð¨¼
þó¾¨É ÅÕ¼í¸Ç¡ì ¬ñÎ Åó¾¢Õó¾
¬ðº¢Â¡ÇÕ¸ÙìÌõ, «¾¢Ã¢¸¡Ã¢¸ÙìÌ ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. ¿õ
¿¡ðÊø,ÀÄÅøÖ¿÷¸û,Á§É¡¾òÐÅ¿¢ÒÉ÷¸û,¦À¡ÕÇ¡¾Ã
¿¢ÒÉ÷¸û, ¬ñÁ£¸Å¡¾¢¸û, ÁÉ¢¾ ¯Ã¢¨Á §À¡Ã¡Ç¢¸û
þÕ츢ȡ÷¸û.¬É¡Öõ ²ñ μo ¯Ã¢¨Á¨Â ¦¸¡ñÎ ÅÃ
ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.
ºÓ¸ò¨¾¸ñÎÀÂÁ¡?
þø¨Ä, «Ãº¡í¸õ ¿¢¨Éò¾¡ø ºÓ¸ò¨¾ Á¡üÈ¢
Å¢¼Ä¡õ. ´Õ ¸¡Äò¾¢ø þ§¾ ºÓ¸ò¾¢ø¾¡ý ¾£ñ¼¡¨Á /
¦ÀñÉʨÁ /¯¼ý¸ð¨¼²Ú¾ø§À¡ñȨŸûþÕó¾Ð.
þÅü¨È μA‘òЫÃÍ ºð¼õ ¦¸¡ñÎ Åó¾Ð.¬ÃõÀò¾¢ø
þó¾ºð¼í¸¨ÇºÓ¸õ²üÚ즸¡ûûÅ¢ø¨Ä,À¢ÈÌþñÚ
ºÓ¾Â¡õ ¾¢Õó¾¢ þó¾ ºð¼í¸¨Ç ¾í¸û Å¡ú¨¸
ӨȢ¦Ä§Â²üÚ즸¡ñ¼¡÷¸û.
«Ð §À¡Ä ¾¡ý«ÃÍӾĢøμo¯Ã¢¨Á¨Â ¦¸¡ñÎ
Åó¾¡ø ӾĢø ÀÄ ¦À¡öÂ¡É ±¾¢÷ôÒ¸û ÅÕõ, À¢ÈÌ
ºÓ¾Â¡õ¾¢Õó¾¢Á¡È¢Å¢Îõ.
¬¨¸Â¡ø ºÓ¾Âò¨¾ ¸ñÎ ÀÂôÀ¼ §Åñʾ¢ø¨Ä.
þ¾üìÌ ¿¡Ïõ ¸üÒûÇÅû ±ñÚ ¸¡ð¼ ¦Àñ¸û ¦Àñ
¯Ã¢¨Á «¨ÁôÒ¸û ãÄõ º¢Ä ¿¡ð¸û ÁðÎõ¾¡ý
§À¡Ã¡ÎÅ¡÷¸û. À¢È̱øÄ¡õ«¼í¸¢Å¢Îõ.þó¾ §Åºí¸û
¿£Ê측Ð. ¬É¡Öõ ²ñ μo ¯Ã¢¨Á¨Â ¦¸¡ñÎ ÅÃ
ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.þ¦¾¡
μo ¯Ã¢¨Á Åó¾¡ø §¸¡Êì¸É측¸ À½õ
ºõÀ¡¾¢ìÌõ´Õº¢ÄÕìÌÅÕÁ¡ÉõšáÐ.
¡÷«Å÷¸û
1. Á¡ÓøÅ¡íÌÀÅ÷¸û.
2. Á¡À¢Â¡ì¸û/§À¡¨¾¦À¡ÕûŢ¡Àâ¸û.
3. Å¢Àþø÷¸û/¦Àñ¸¼òÐÀÅ÷¸û.
4. Àġɦ¾¡Æ¢Ä¢øþÕìÌõÅøĨÁÀ¨¼ò¾Å÷¸û.
5. «¨Ę̀ȫõÁÉõ¸¡ðÎõº¢É¢Á¡ì¸û/ÊÅ¢¸û
6. «¨Ę̀È¡ýSexDetail¦¸¡ñÎûÇÀò¾¢Ã¢ì¨¸¸û.
7. §¾¨ÅþøÄ¡¾¬¼õÀæÀ¡ÕûÅ¢üÀÅ÷¸û
8. §À¡Ä¢ÁÕóиûÅ¢üÀÅ÷¸û
9. º¢¨¸«Äí¸¡Ã¦À¡Õû¾Â¡Ã¢ìÌõ¿¢ÚÅí¸û.
μo ¯Ã¢¨Á Åó¾¡ø §¸¡Êì¸É측¸ À½õ
ºõÀ¡¾¢ìÌõ þÅ÷¸ÙìÌ ÅÕÁ¡Éõ šáР±ñÀ¾¡ø
þÅ÷¸û¾í¸û¦ºøš측øμo¯Ã¢¨Á¾ÎôÀ¡÷¸û.
þó¾ ÍÂÉÄÅ¡¾¢¸Ç¡ø¾¡ý μo ¯Ã¢¨Á ÁÚì¸
Àθ¢ÈÐ. þÅ÷¸Ç¢¼õ §¸¡Ê §¸¡Ê¡¸ À½Á¢Õ츢ÈÐ.
þÅ÷¸Ç¢¼õ «Ãº¢Âø «¾¢¸¡Ã Å÷¸ò¾¢üìÌû ¿øÄ
¦ºøÅ¡ìÌþÕ츢ÈÐ.þÅ÷¸Ç¢ýÀÄò¨¾Á£È¢μo¯Ã¢¨Á
Áì¸ÙìÌÅÆí¸«Ãº¡í¸ò¾¡øÓÊ¡Ð.
μo ¯Ã¢¨Á þøľ ¿¡Î¸û ãÄÁ¡¸ ÅÇ÷ó¾ ¿¡ðÊø
¯ûÇ ÀÄ¡É þý¼÷¦¿ð ¿¼òÐÀÅ÷¸Ùõ / «¨È
«õÁÉò¨¾ ¸¡ðÎõ ÊÅ¢¸û / À¡… (Fashion) ¦¾¡Æ¢Ä¢ø
¯ûÇÅ÷¸û/«Äí¸¡Ã¦À¡ÕûŢ¡À¡Ã¢¸û /§¾¨Åþøľ
¬¼õÀæÀ¡ÕûŢ¡À¡Ã¢¸û§¸¡Êì¸É¸¡¸ºõÀ¡¾¢¸¢ñÈÉ.
þÅ÷¸Ùõ ±ôÀÊ¡ÅÐ ¿¡õ μo¯Ã¢¨Á ¦ÀÕŨ¾ ¿¢Úò¾¢
Å¢ÎÅ¡÷¸û.
μo ¯Ã¢¨Á ¦ÀüÚ Å¢ð¼¡ø ¿õ ¿¡Î Óý¦ÉüÈõ
«¨¼óÐ ÅøÄÃÍ ¿¡Î¬¸¢Å¢Îõ. ¿õ ¿¡ðÊý Óý¦ÉüÈõ
º¢Ä ÅÇ÷ó¾ ¿¡Î¸ÙìÌ À¢Ê측Ð.¬¨¸Â¡ø ¿õ ¿¡ðÊø
«Å÷¸ûμo¯Ã¢¨ÁÅÕŨ¾¾ÎòÐÅ¢ÎÅ¡÷¸û.
þò¾¨É ÀÄõ ¦À¡Õó¾¢ÂÅ÷¸Ç¢¼Á¢Ã¢óÐ ¿õ ¿¡ðÎìÌ
μo¯Ã¢¨Á¦ÀÈÓÊ¡Ð.
´Õ¸¡Äò¾¢øμo¯Ã¢¨ÁþÕ󾿡ÎþÐ.¸¡ÁÝò¾¢Ãõ
±ñÏõ¯Ä¸¢§Ä§ÂÁ¢¸¦ÀâÂÀġɸ¡Å¢ÂõÀ¨¼ò¾¿¡Î.
¿ÁÐ ÒáÉí¸Ç¢ø ܼ μo ¯Ã¢¨Á ¾ÅÚ ±ñÚ
¦º¡øÄÅ¢ø¨Ä. ÀÄ Á¨ÉÅ¢¸û ¨Åò¾¢Õó¾ ¸¡Ä¦ÁøÄ¡õ
¯ñÎ.ÀĸÉŧɡÎÅ¡úó¾¦Àñ¸Ùõ¿õ¿¡ðÊø¯ñÎ.
²ñ Á¡¸¡À¡Ãò¾¢ø ܼ ¾¢¦Ã¡ùÀ¾¢ ³óÐ ¸½Åý
¨Åò¾¢Õó¾¡û. þý¨ÃìÌõ º¢Ä þ¼í¸Ç¢ø ¯ûÇÐ.
Å¢À⸨ÇÔõ ¬¼ø Áí¨¸Ôõ ¦¾öÅ¡Á¡¸ º¢ò¾Ã¢ìÌõ
§¸¡Â¢ø¸Ùõ¯ñÎ.
¿õ Áì¸Ç¢ý þó¾ ;ó¾¢ÃÁ¡É / ºó§¾¡ºÁ¡É
Å¡ú¨¸¨Â À¡÷òÐ ¦À¡È¡¨Á «¨¼ó¾ À¢Ã¢ðÊŠ «ÃÍ
«ò¾¨É μo ¯Ã¢¨Á¸¨ÇÔõ ÀÈ¢òРŢð¼Ð.
;ó¾¢ÃÁ¨¼óÐÀÄÅÕ¼í¸û¬¸¢ÔõþýÛõ¿¡õþÄó¾
μo¯Ã¢¨Á¦ÀÈÓÊ¡¾Ýø¿¢¨Ä¢ø¯û§Ç¡õ.
¿ÁìÌ μo ¯Ã¢¨Á ¦ÀüÚ ¾Ã ´Õ Á¸¡ý À¢Èì¸
§ÅñÎõ±ñÚ¿¡õ¬ñ¼Å¨ÉŽí̧šÁ¡¸.
쁀±îºÃ¢ì¨¸
¿¡ñ ºð¼ò¾¢ø μiIo ¯Ã¢¨Á §ÅñÎõ ±ñÚ¾¡ý
ÜÚ¸¢§Ãñ. ±ó¾ ¸½ÅÛìÌõ Á¨ÉÅ¢ ¾ñ¨½ ¾Å¢È
þý¦É¡Õ ¬¨É μi¸ ܼ¡Ð ±ñÚ¾¡ý ¬¨ºÀÎÅ¡ý.
±ó¾ Á¨ÉÅ¢Ôõ ¸½Åý ¾ñ¨½ ¾Å¢È þý¦É¡Õ μi¸
ܼ¡Ð ±ñÚ¾¡ý ¬¨ºÀÎÅ¡û. ¸½Åý/Á¨ÉÅ¢ ¸üÒ
þÆóРŢð¼¡ý ±ñÚ «Å÷¸û ШÉÅÕìÌ
¦¾È¢óÐÅ¢ð¼¡ø̼õÀò¾¢øâºø¸ûÅóÐŢš¸ÃòÐÌܼ
¦¸¡ñÎ §À¡ö Å¢Îõ. ÌÎõÀò¾¢ý ±¾¢÷¸¡Äõ À¡¾¢ì¸ ÀÎõ
±ýÀ¨¾Ôõ ¿¢¨ÉÅ¢ø ¨Åò¾¢Õì¸ §ÅñÎõ. ÌÎõÀò¨¾
¸¡ôÀ¡üÚõ¦À¡ÕôÒõ¿õÁ¢¼õ¯ûÇÐ.
´ù¦Å¡ÕÅÕõ ÌÎõÀò¾¢ý ±¾¢÷¸¡Äò¨¾, ¿¢¨ÉòÐ
¾¡Á¡¸§Å¸üÒ¼ýþÕ츧ÅñΧÁ¾Å¢Ãºð¼õÀÂÓÕò¾¢
þÕì¸ ¨Åì¸Ü¼¡Ð. ºð¼õ ´ÕÅý Íñ½¢ Òñ¨¼
Å¢ºÂò¾¢ø¾¨Ä¢¼ìܼ¡Ð.
¬¨¸Â¡ø¿ÁìÌμo¯Ã¢¨Á§ÅñÎõ.
μo¯Ã¢¨Á¿¡ðÎìÌ¿øÄÐ.
μo¯Ã¢¨ÁºÓ¾¡Â¾¢üÌ¿øÄÐ
μo¯Ã¢¨Á¾¡ý
¯ñ¨Á¡ɦÀñÛâ¨Á¯ñ¨Á¡É;ó¾¢Ãõ
þп¡ñÀÄ¿¡û¬ÆÁ¡¸º¢ó¾¢òбؾ¢Â¸Õò¾ì¸û.
þ¨¾¿£í¸û²üÈ¡Öõ,²ü¸¡Å¢ð¼¡Öõ,±ñ Á½¾¢ø±Ø¾
§ÅñΦÁýÚ §¾¡ñÈ¢ÂÐ. ±Ø¾¢Å¢ð§¼ñ. þó¾
¸ÕòÐì¸¨Ç ÀüÈ¢ ¯í¸û Å¢Á÷ºÉí¸¨Ç ¬ÅÖ¼ý
±¾¢÷À¡÷츢§Ãý.
±Éì̧¾¡ñÚŨ¾þýÛõ±ØЧÅý,±Éì̧¿Ãõ
¸¢¨¼ìÌõ §À¡§¾øÄ¡õ ±ØЧÅý. ±ý ¸ÕòÐì¸¨Ç Â¡÷
²ü츢ȡ÷¸¨Ç ±ýÀ¨¾ ÀüÈ¢ ±ÉìÌ ¸Å¨Ä þø¨Ä,
þôÀÊ ±ØО¡ø ±ÉìÌ Á½õ ¾¢Õô¾¢ «¨¼¸¢ÈÐ.
«¾É¡ø±Ø¾¢ì¦¸¡ñ§¼þÕô§Àý.
TamilSexPayanSaravanan-tsxpayan@yahoo.com

நித்யா…

நித்யா…

என் பெயர் ரவி.. எம்.பி.பி.எஸ் படித்துவிட்டு ஒரு தனியார் மருத்துவ மனையில் எம்.டி க்கான பயிற்சிக் காலத்தில் இருந்தேன். என்னைப் போல இன்னும் 5 பேர் இங்குப் பொது மருத்துவத் துறையில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்களில் 4 பேர் பகலிலும் 2 பேர் இரவிலும் பணியிலிருப்போம். இரவில் ஐ.சி.சி.யு விற்கு 1 மணி நேரத்திற்கு 1 முறை சென்றுப் பார்க்க வேண்டும். மற்றபடி நர்ஸ்கள் அன்றாட நடவடிக்கைகளைக் கவணித்துக் கொள்வார்கள். நாங்கள் எங்களுக்கு ஒதுக்கப் பட்ட அறையில் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருப்போம். எங்களுக்கு இரவுப் பணியின் போது ஓய்விற்காக ஒதுக்கப் பட்ட அறையில் 2 தனித் தனி கட்டிலும் 1 மேசை 2 நாற்காலிகள் இருக்கும். ஒரு சின்ன குளிர் பதனப் பெட்டி உள்ளது. ஏ.சி வசதியும் உண்டு.
எங்கள் பிரிவில் 6 பேரில் 2 பெண்கள்.. இரவுப் பணி சுழற்சி முறையில் வருவதால் சில சமயத்தில் எங்களில் ஒரு ஆனும் ஒரு பெண் மருத்துவரும் பணியில் இருப்போம். ஆண் பெண் வித்தியாசம் எங்கள் தொழிலில் குறைந்து விட்டதாலும் இரவு முழுதுமே படித்துக் கொண்டிருப்பதாலும் இது ஒரு பெரிய விசயமாகப் பட்டதில்லை.
எங்களில் நானும் நித்யாவும் நல்ல நெருங்கிய நன்பர்கள். பெரும்பாலும் மருத்துவமனையிலும் நூலகத்திலும் சேர்ந்தே இருப்போம். நாங்கள் படித்ததும் ஒரே பள்ளி. எம்.பி.பி.எஸ் மட்டும் நான் சென்னையிலும் அவள் கோவையிலும் படித்தோம். எம்.டி க்கான பயிற்சிக் காலத்தில் மீண்டும் இருவரும் சென்னையில் உள்ள ஒரு நட்சத்திர அந்தஸ்துடைய மருத்துவ மனையில் சேர்ந்ததும் இருவருமே சந்தோசப் பட்டோம்.. அதிலிருந்தே இருவரும் நெருங்கிய நன்பர்கள் ஆனோம்.
நாங்கள் 2 பேருமே கோவையைச் சேர்ந்தவர்கள். என் அப்பா அங்கே ஆடிட்டராக இருக்கிறார். நித்யாவின் அப்பா ஒரு பெரியத் தொழிற்சாலை வைத்திருக்கிறார். 2 பேரும் எல்.கே.ஜி யிலிருந்து பழக்கம். ஆனால் எங்கள் நட்பில் சென்ற வாரம் வரை எந்தக் கலங்கமும் இல்லை.. போன வாரம் ஒரு நாள் அன்று நானும் நித்யாவும் நைட் டூட்டி.வழக்கம் போல இருவரும் படித்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஆபத்தான நிலையில் ஒரு நோயாளி ஐ.சி.சி.யு விற்கு வந்ததால் நான் போனில் எங்கள் சீ·ப் டாக்டரிடம் சிகிச்சைப் பற்றி கலந்து ஆலோசித்துக் கொண்டே சிகிச்சையையும் கவணித்தேன். அனிதா மட்டும் தனியாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். சிகிச்சை முடித்து வருவதற்கு இரவு 3 மணி ஆகிவிட்டது. அப்போது தணிமைக் காரணமாக நித்யா தன்னையறியாமல் புத்தகங்கள் விரித்தப்படி இருக்க கட்டிலில் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது துப்பட்டா விலகி ஒரு புறமாகப் படுத்திருந்ததால் காய்கள் லேசாக வெளியே பிதுங்கித் தெரிந்தது. அவளது இடது மார்பில் க்ளிவேஜ்க்குப் பக்கத்தில் ஒரு மச்சம் தெரிந்தது. நான் என்னையுமறியாமல் அவளை உத்துப் பார்த்து ரசிக்கத் துவங்கினேன்.என் ஜட்டிக்குள் தண்டுப் புடைப்பதை என்னால் கட்டுப் புடுத்த முடியவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் மனம் உறுத்த படிப்பில் கவணம் செலுத்தத் துவங்கினேன். அவளையும் எழுப்பலாமா என யோசித்தேன்.அவள் அருகில் சென்றப் போது சற்றுத் தயக்கமாக இருந்தது.
எத்தனையோ முறை நாங்கள் சேர்ந்துப் படிக்கும் போது ஒருவருக்குத் தூக்கம் வந்தால் 1/2 மணிநேரம் அல்லது 1 மணி நேரம் தூங்குவோம் பிறகு மற்றவர் தூங்குபவரை எழுப்பிவிட்டு அவர் கொஞ்ச நேரம் தூங்குவோம். இன்று அவளை எழுப்பிவிட தயக்கமாக இருப்பதை நினைக்கக் கக்ஷ்டமாக இருந்தது. ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் நித்யா மேல் வந்தது என நினைத்தப்படியே என் கட்டிலுக்குப் போய் அமர்ந்தேன். என் எண்ணங்கள் சரியா தவறா என மனதில் விவாதம் நடைபெற்றது.. இது காதலா அல்லதுக் காமமா? எதுவாக இருந்தாலும் இந்த வயதில் இது வருவது இயற்கைதானே இது போன்ற எண்ணங்களுக்கு நான் ரீயாக்ட் செய்தால் தானே தவறு. மிக நாகரீகமாக எனக்குள்ளே எண்ணங்களைப் புதைத்து விட்டு சாதாரணமாகத் தானே இருக்கிறேன் என எண்ணியப் படி உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போது நித்யா எழுந்ததைக் கவணிக்கவில்லை. அவள் என்னை அந்த நிலயில் பார்த்துவிட்டு குழ்ப்பத்துடன் ரவி.. என்னக் கண்ணத் திறந்துக்கொண்டே தூங்குற என்றதும் டக்கென்று விழித்துக் கொண்ட நான் கொஞ்சம் வழியலுடன் “என்னமோ கற்பனைக் குதிரை ஓட ஆரம்பித்துவிட்டது ” என்றேன். அப்போது நேரம் காலை 4 ஆனதைப் பார்த்த அவள்.. “ஐயய்யோ 4 ஆகிடுச்சா.. ரவி ஏன் என்னை எழுப்பவில்லை.. இன்று மதியம் நான் செமினார் எடுக்கனும் இன்னும் தயார் செய்யலை” என்றாள். அதற்கு பதில் சொல்லமுடியாமல் குற்ற உணர்வில் தடுமாறினேன்.
என் முகத்தைப் பார்த்து ஒன்றுமேப் புறியாமல் அவள் குழப்பத்துடன் “ரவி என்னச்சு உனக்கு.. ஏன் இப்படி பிஹேவ் பண்ணுற” என்றாள். நான் ஏதோ எனக்குள் தெளிவடைஞ்சவன் போல.. “சாரி நித்யா.. என் மேல தான் தப்பு” என ஆரம்பித்து நடந்த அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன். ஏன் அவளிடம் மறைக்காமல் அப்படியே சொன்னேன் என்றும் தெரியவில்லை. நான் சொன்னதைக் கேட்டதும் என்ன பதில் சொல்வது என்றேத் தெரியாமல் சற்றுக் குழம்பிய நித்யா பின் என்னிடம்.. இட்ஸ் ஓ.கே ரவி மனதைக்குழப்பிக் கொள்ளாதே. இப்போதைக்கு இதைப் பற்றிப் பேச எனக்கு நேரமில்லை. நான் என் ஹாஸ்டலுக்குப் போய் குளிச்சிட்டு செமினாருக்குப் ப்ரிப்பேர் பன்னனும். இன்னைக்கு நைட் பேசிக்கலாம்.. நான் இப்பக் கிளம்பறேன். எனக் கிளம்பினாள்.
நான் காலைப் பணி மானவர் 6 மணிக்குதான் வருவார் என்பதால் எழுந்து ஐ.சி.சி.யு வில் அந்த நோயாளி எப்படி இருக்கார் எனப் பார்க்கச் சென்றேன்.
அன்று இரவு என்னதான் நித்யாவிடம் நடந்ததை சொல்லி சாரி கேட்டுவிட்டாலும் அவளைத் தனிமையில் பார்க்க தைரியம் இல்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். சரியாக 8 மணிக்கு வந்தவள் ஏன் இன்று செமினாருக்கு வரவில்லை எனக் கேட்டாள். நான் மதியம் தூங்கி விட்டதால் வரமுடியவில்லை என்றேன். வாரத்தில் 2 நாடகள் மதியம் 3 மணிக்கு எங்களில் ஒருவர் எதாவது ஒரு தலைப்பில் செமினார் எடுக்க வேண்டும் அப்போது மற்ற துறை சார்ந்த மானவர்களும் மருதுவர்களும் அங்கு வருவார்கள்.. இது எங்கள் இறுதித் தேர்வுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருப்பதாலும் எங்களுக்கு படிப்பில் ஏற்படும் சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ள நல்ல வாய்ப்பாக இருப்பதாலும் நாங்கள் அனைவரும் தவராமல் கலந்துக் கொள்ளுவோம். இது வரையில் நான் எடுத்த செமினாருக்கு நித்யாவும் அவளது செமினாருக்கு நானும் எங்களால் இயன்ற அளவு உதவி செய்து வந்திருக்கிறோம். இது தான் முதல் முறை நான் இல்லாமல் அவள் தனியாக சமாளித்தது.
“ரவி நேற்றய நிகழ்ச்சிக்கும் நீ வராததிற்கும் சம்மந்தம் இல்லையே..”எனத் தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.
“நித்து என்னால உறுதியா இல்லைன்னு சொல்ல முடியல.. என் எண்ணங்கள் தப்பா.. ஒரு ஆன் ஒரு பெண்ணால் ஈர்க்கப் படுவது மணித இயல்புதானே.. இது நாள் வரை எனக்கு இந்த மாதிரி எண்ணம் தோன்றியது இல்லை ஆனால் உன் மீது எனக்கிருக்கும் ஈர்ப்பை நேற்றுதான் உணர்ந்திருகிறேனோ என்னவோ தெரியல.. ஆரம்பத்தில் எனக்குத் தயக்கமா இருந்தது.. ஆனால் இப்ப நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்.. யெஸ்.. நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்.. எனதுக் காதல் மிக மிக இயல்பானது.. எந்த எதிர் பார்ப்பும் இல்லாதது..உன்னை நன்குப் புறிந்துக் கொண்டப் பிறகு வந்திருக்கு. எனக்கு என்னவோ நீ தான் எனக்கு எல்லா விதத்திலும் பொருத்தமானவள் எனத் தோண்றுகிறது. ஆனால் நீ கட்டாயம் என் லவ் வை ஏற்றுக் கொள்ளனும்னு இல்லை..பட் என் காதல் தவறு என் நீ நினத்தால் அதற்கான காரணத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.. அப்புறம் எனக்கு 1 வாரம் டைம் தரவேண்டும்.. என்னை நான் மாற்றிக் கொள்ள.. அதன் பிறகு நாம் நன்பர்களாக இருக்கலாம் ” என்றேன்.
அதற்கு அவள், ” ரவி இந்த மாதிரிப் பேச இப்ப என்ன அவசியம் வந்திருக்கு.. எனக்கு நம் தொழில் முக்கியம். நான் கட்டாயமாகக் காசுக்காகப் படிக்கவில்லை. மருத்துவத் துறையில் எவ்வளவோ சாதிக்க வேண்டியுள்ளது.. இப்ப என்னால் காதல் பற்றி நினக்க முடியாது.. நம்மில் யாருக்கு முதலில் கல்யானப் பேச்சு வருகிறதோ அப்ப மற்றொருவரைக் கலந்து முடிவெடுப்போம். இருவருக்கும் சம்மதமென்றால் பன்னிக்கொள்வோம் இல்லாவிட்டால் யாருடம் அமைகிறதோ அவங்களை கல்யானம் செய்துக் கொண்டு ·பிரன்ட்ஸாகவே இருந்து விடுவோம்” என்றாள்..
“நோ நித்தி இந்த மாதிரியெல்லாம் கால்குலேட் பன்னி வருவது இல்லைக் காதல்.. உனக்கு வேண்டுமென்றால் கொஞ்சம் டைம் எடுத்துக்கோ.. யோசிச்சு எனக்கு உன் முடிவை அடுத்த வாரம் சொல்லு” என்றேன்.
என் பேச்சில் கோபப் பட்டவளாக நித்யா, “என்ன நீ எதுக்கெடுத்தாலும் டைம் எடுத்துக்கிட்டு யோசின்னு சொல்லுற.. அப்ப 1 வாரத்தில் இதில் உள்ள நன்மை தீமை களை யோசிச்சு நன்மை அதிகமென்றால் யெஸ் என்றும் தீமை அதிகமென்றால் நோ என்றும் சொல்ல இது என்ன பிசினஸா.. லவ்.. ஆராய்ச்சி செய்து முடிவெடுக்க வியாபாரமில்லை. இந்த நேரத்தில் எனக்கு காதலைவிட படிப்பே முக்கியம். வாழ்க்கையில் என் லட்சிய்த்தை எட்ட எனக்கு ஒரு பேக் கிரவுண்ட் வேண்டும் அடிப்படைக் கல்வி வேண்டும்..இது காதலுக்கான தருணமில்லை இதுதான் என் தயக்கம்.. அதுக்காக உன்னைப் பிடிக்கலை, காதலிக்கவில்லை என நான் சொல்ல வரல்ல.. எனக்கும் உன்னப் பிடிச்சிருக்கு என் மனதளவல் காதலிக்கிறேன்.. ஆனால் உன்னை மாதிரி உடனே காதலை ப்ரப்போஸ் செய்ய முடியாது.. அது என்னோட அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும். என்னோட கோல அடைவதில் ஒரு தடையாகவேக் கூட இருக்கும்” என்றாள்.
நான் அதற்கு ” தேங்க்ஸ் நித்யா.. இப்பக் கோபத்திலாவது உன் மனசச் சொன்னியே.. இதுப் போதும் நீ என்னைக் காதலிக்கிறங்கிற உண்மை மட்டும் போதும்.. இனிமேல் நான் 10 வருடம் வேண்டுமென்றாலும் காத்திருப்பேன். ஆனால் கல்யானமென்றால் அது உன்கூட மட்டும் தான் நீயும் எனக்கு இதேப் போல ஒரு உறுதித் தரணும். அந்த நம்பிக்கைப் போதும் எவ்வளவு நாள் வேனும்னாலும் காத்திருப்பேன். நித்தி நம்ம காதல்னால நம் லட்சியம் தடைப் படாது.. இன்றைய செமினார எடுத்துக்க.. இதுவே நாம் 2 பேரும் சேர்ந்து தயார் செய்திருந்தால் இன்னும் உனக்கு எவ்வளது ஈசியா இருந்திருக்கும். இன்னும் நல்லா ப்ரசண்ட் செய்திருக்கலாலில்லையா.. நாம் 2 பேருமே ஒரே துறையில் இருக்கோம் ஒருத்தருக்கு ஒருவர் பக்க பலமா இருக்கலாமே” என்றேன்.
“ரவி .. எப்படியோ என் மனதின் ஆசைய வெளியே சொல்ல வச்சுட்ட.. ஓ.கே நானும் காதலுடன் காத்திருக்கத் தயார். 6 வருடமாகக் காத்திருந்தவளுக்கு இன்னும் கொஞ்ச நாள் முடியாமலாப் போகும்” என்றாள் . அவள் 6 வருடம் என்றதும் என்ன 6 வருடமா என்றேன். ” ஆமாம் ரவி நீ எம்.எம்.சி ல் எம்.பி.பி.எஸ் சேர்ந்தப் போது என் வீட்டிற்கு வந்தாயே அப்பவே காதல் உறுவாகிடுச்சு ஆனால் அதை வெளிப்படுத்த அது சந்தர்ப்பம் இல்லை என்பதால் நான் இத்தனை நாள் எனக்குள்ளே அடைக் காத்திருந்தேன்” என்றாள்.
அதைக் கேட்டதும் உணர்ச்சி வசப் பட்ட நிலையில் அவளைக் கட்டி அவள் கண்ணங்களிலும் கண்களிலும் முத்தமிட்டேன். ” நித்தி நான் இவ்வள்வு அதிர்ஸ்டசாலியா..என்னை இவ்வள்வு நாள் மனதில் காதலித்தாயா.. தேங்க்ஸ்.. நீ என்னைத் தப்பா எடுத்துக்கிட்டாலும் சரி எனக்கு தினம் ஒரு முறையாவது உன் கிஸ் வேனும் ஒரே ஒரு கிஸ் ஆனால் தினம் வேனும் அப்பத்தான் என்னால அடுத்த நாள் காலை உயிருடன் எழ முடியும்” என்று சொல்லி அவள் உதடுகளைக் கவ்வினேன்.
நினைவெல்லாம் நித்யா பாகம் 2(இறுதி)
நித்யா எப்போதும் நவீன சிந்தனை உள்ளவள். கவச்சியாக உடை உடுத்த மாட்டாள். ஒல்லியான அதே நேரம் உறுதியானத் தேகம். மருத்துவமனைக்கு வரும் போது எப்போதும் சல்வார் கம்மீஸ் அணிந்த்து மேலே டாக்டர் கோட் அணிந்திருப்பாள். மற்ற நேரங்களில் ஜீன்ஸ்ம் 1/2 கை காட்டன் சர்ட்ம் அணிந்திருப்பாள். இரவில் ஹாஸ்டலில் இருக்கும் போது மட்டும் நைட்டி அணிவாள்.பின்புற வட்டக் கோளங்கள் இரண்டும் கால்களின் மேல் பகுதியில் சிக்கெனப் பொருந்தியிருக்கும்.
அன்றிலிருந்து அவளுக்கு உதவும் நேரங்களை நான் மிகவும் ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். என் ஆவலைக் கட்டுப்படுத்தி அவள் மூலமாகவே எல்லைத் தாண்டும் நேரத்தை எதிர்ப் பார்த்துக் காத்திருந்தேன்.வேலை நேரத்தில் எதற்காகவாவதுக் குணியும் போது கண்ணில் படும் ப்ரா கிளர்ச்சியை உண்டாக்கினாலும் அதற்கு மேல் எதுவும் செய்யாமல் காத்திருந்தேன்.
இடையில் ஒரு நோயாளிக்கு சிகிச்சையளிக்கும் போது எனதுக் கைகள் அவளது மார்பை லேசாகத் தேய்த்தது. எனது கை முட்டி அவளது மென்மையானக் கனியின் மீதுப் பட்டது.ஆனால் நிச்சயமாக வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை. அது நித்யாவிற்கும் புரிந்தது.லேசான புன்னகையுடன் சிகிச்சையைத் தொடர்ந்தாள்.. ஆனால் அருகில் நின்ற எனக்குத் தம்பியின் துடிப்பை அடக்க முடியவில்லை. எங்கே சீ·ப் பார்த்துவிடுவாரோ என கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன்.
இன்னொரு நாள் ஒரு நோயாளியின் கால்களிலிருந்து சீழ் பயங்கரமாக வந்தது. நான் அதை பஞ்சு வைத்துத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்கு ஒரு நர்ஸ் உதவினாள். ஆனால் அதன் நாற்றம் தாங்க முடியாமல் அந்த நர்ஸ் சற்றேக் கிடைத்த சந்தர்பத்தில் உள்ளே சென்றுவிட்டாள். ஒரு சிறிய உதவிக்காக நான் அந்த நர்ஸை அழைக்க அவள் உள்ளே ஏதொ முனுமுனுத்ததை நித்தி பார்த்து விட்டாள். எதுவும் தெரியாததைப் போல அங்கு வந்து என்ன சிஸ்டர் எனக் கேட்கவும், எங்கள் உறவுப் பற்றித் தெறியாத நர்ஸ் ” இங்கப் பாரும்மா இந்த ரவி செய்வதை.. ஏதோ சோசியல் சர்வீஸ் போல.. அந்த நோயாளிக்கு சீழ் பிடித்து ஒரே நாற்றம். பேசாம யாராவது க்ளினிங் பையனை வைத்துத் துடைக்கலாம்.. ஆனால் தானேதான் செய்வேன் என்று வீம்புக்கு சொல்லிவிட்டுத் துடைக்கிரார். பக்கத்திலேயே போகமுடியவில்லை” என்றாள். அந்த நேரத்தில் நான் மீண்டும் அந்த நர்ஸை அழைக்க அவளுக்குப் பதில் நித்யா அங்கு வந்தாள். அப்பொது நான் துடைக்கும் போது ஏற்பட்ட வலியில் அந்த நோயாளி கால்களை ஆட்டியதால் துடைதெடுத்த சீழ் மற்றும் பஞ்சு எல்லாம் என் மேலேக் கொட்டி அந்த நாற்றத்தையும் பொருட்படுதாது நித்யாவிடம் கொஞ்சம் கட்டு கட்டும் துணியும் இறுதியாக சுத்தம் செய்ய சாவ்லான் கலந்த டிஸ்டில்ட் வாட்டரும் கேட்டேன். என்னை அந்த நிலையில் பார்த்த நித்யா, கொஞ்சமும் அருவருப்புப் பார்க்காமல்பொறுமையாக கீழே அமர்ந்து அந்த வயதான் நோயாளிக்கு அவர் காலிலிருந்து வடியும் சீழைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து நெகிழ்ந்துப் போனாள். இருவரும் அந்த சிகிச்சையை முடித்ததும் நித்யாவிடம் என் ட்ரஸை சுத்தம் செய்துவிட்டு வருவதாகச் சொல்லி கோட்டைக் கழற்றியபடி ரெஸ்ட் ரூமிற்குள் சென்றேன். உடையையும் உடலையும் கழுவி விட்டு ஒரு டவலை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு உடை மாற்றுவத்ற்காக பாத் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.
அங்கே அரையில் அமர்ந்திருந்த நித்யா உணர்ச்சி வசப்பட்ட நிலையில் என்னைத் தாவிக் கட்டிக் கொண்டாள். ரவி உண்மையில் நீதான் எனக்கு ஏத்த ஜோடி.. அந்த நர்ஸ் மற்றும் சுற்றியுள்ள நோயாளிகள் அருவருப்படைந்தப் போதிலும் கொஞ்சம் கூட முகம் சுழிக்காமல் சிகிச்சையை தொடர்ந்தாயே இந்த சின்சியாரிட்டி ஒன்றேப் போதும்.. என் லட்சியப் பயனத்திற்கு ஏற்றத் துனை நீ தான். இன்றுதான் உன் உண்மையான குனத்தைத் தெரிந்துக் கொண்டேன். இதுப் போதும் எனக்கு.. இன்றைய சந்தோசத்தைக் கொண்டாட வேண்டும் ரவி.. நாம் எங்காவது ஹோட்டல் போகலாம் என்றாள். எனக்கும் சந்தோசமெ.. உடனே நைட் டூட்டிக்கு வரும் சக மானவர் ராஜேஸ¤க்கு போன் செய்து கொஞ்சம் சீக்கிரத்தில் வரச் சொன்னேன். அவன் 6.30க் கெல்லாம் வந்தான். பின் நித்யாவை அழைத்துக் கொண்டு வெள்யேறினேன்.
“நித்யா குளித்தால் தான் என்னால் ஹோட்டலுக்கு வரமுடியும் ஒரு 10 நிமிடம் என் அபார்ட்மென்ட் போய் குளிச்சுட்டு பிறகு ஹோட்டல் போகலாம்” என்றேன். அவளும் சம்மதிக்க நானும் நித்யாவும் என் வீட்ட்ற்குச் சென்றோம். அது நானும் ராஜேஸ¤ம் தங்கியிருக்கும் வாடகை வீடு. ஓரளவிற்கு சுத்தமாக இருக்கும். போரூரில் எங்கள் மருதுவமனக்கு அருகிலேயே உள்ளது. இதற்கு முன்னாள் பல முறை நித்யா அங்கு வந்திருந்தாலும் நாங்கள் காதலிக்க ஆரம்பித்தப் பின் இதுதான் முதல் முறை. உள்ளே வரும் போது வலதுக் காலை எடுத்து வைத்து வரச் சொன்னேன். அதற்கு அவள் என்ன பயங்கரப் பில்டப் என்றாள்.. நான் அவளிடம் ” என்ன இருந்தாலும் இது உன் புகுந்த வீடு மாதிரி .. முதன் முதலாக நம்மக் கல்யானத்துக்குப் பிறகு வர அதான்.. வலதுக் காலை எடுத்து வைத்து வரச் சொன்னேன்” என்றேன். அதை ரசித்தப் படியே உள்ளே வந்தாள். அவளை ஹாலில் அமரச் சொல்லிவிட்டு குளிக்கச் சென்றேன். 2 நிமிடத்தில் பாத்ரூம் கதவைத் தட்டிய நித்தி கா·பி வேனுமா என்றாள். நான் கா·பித் தூள் தீர்ந்து விட்டது அதன்னல் டீ போடும் படி சொன்னேன். பதிலுக்கு ஏதோக் கேட்டாள்..
டக்கென்று குளியலரைக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து அவளிடம் என்னக் கேட்டாய் காதில் விழவில்லை என்றேன். அப்போது என் உடலில் ஆடை எதுவும் இல்லை. என் குரும்பை ரசித்த நித்தி ” டேய் உதப் படுவே ஒழுங்கா உள்ளேப் போய் குளி என்றவாரே என்னை முதுகில் கை வைத்து உள்ளேத் தள்ளிவிட்டாள். அவளிடமிருந்து சற்று விலகி அவள் புறமாகத் திரும்பி அவளைக் கட்டிக் கொண்டேன். அவள் என்னிடமிருந்து விலக முயற்சிக்கவில்லை. அவளை அப்படியேத் தூக்கி க்ஷவருக்கு அடியில் கட்டிப் பிடித்தப்படி நிறுத்தினேன். “யேய் ராஸ்கல் என் வாட்ச், என் மொபைல் எனக் கத்தியவளை சுவற்றொடு நிக்க வைத்து சத்தமெழுப்பிய அவள் வாயை என் உதடுகளால் மூடினேன். அப்படியே அடங்கி என்னுள் கட்டுண்டு வசமிழந்து நின்றாள்.அவள் துப்பட்டாவை விலக்கினேன்.
முதல் முதலாக அவளதுக் காய்களை என் கைகள் பற்றியது. அவள் சிலிர்த்து இன்னும் என்னை இருக்கிக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது மூச்சுக் காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது. அவள் உடலிலிருந்து வந்த மெல்லிய நறுமனம் என்னைத் திக்கு முக்காட வைத்தது. சற்றே நடுக்கத்துடன் அவள் சல்வார் டாப்ஸைக் கழற்ற முயற்சித்தேன். முதலில் ஒத்துழைக்க மற்த்தவள் 2 நிமிடங்களில் அவளாகவே மேலாடையைக் கழற்றினாள். உள்ளெ சந்தனக் கலரில் ப்ரா அனிந்திருந்தாள்.. 10 விநாடிகளில் அதையும் கழற்றினேன்.
ரவி.. ப்ப்ளீஈஸ்ஸ்ஸ்ஸ் வேனாம்..ப்ப்ளீஈஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என முனகினாள். அவளது இடதுப் புற காயை என் கைகளால் மெல்லக் கசக்க்கிக் கொண்டே வலதுப் புறக் காய்களை வாயினால் கவ்வினேன். இன்ப வலியில் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸாஆஆ என்றாள். இன்னொரு கையால் கீழுடுப்பைக் கழற்றினேன்.கையோடு பேன்டிஸையும் கழற்றினேன். இப்போது நித்யா என் முன்னால் ஆடை இல்லாமல்.
ஐ லவ் யூ நித்தி… ஐ லவ் யூ ஐ லவ் யூ உன்னை ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன் கவலைப் படாதே சும்மா விளையாட்டிற்குத் தான் ட்ரெஸைக் கழற்றினேன்.. கவலைப் படாதே.. ஆனால் ஐ லவ் யூ.. இது மட்டும் விளயாட்டு இல்லை என்றேன்.
இப்போது என் கைகள் அவளது குண்டிகளைப் பற்றியது.. சப்பாத்தி மாவுப் பிசைவதுப் போல பிசைந்தேன். அவள் தன் ஓரு காலைத் தூக்கி என் இடுப்பைக் கட்டிக் கொண்டாள். அவளை அப்படியேத் தூக்கி பெட் ரூமிற்குச் சென்று பெட்டில் போட்டேன்.டக்கென சுதாரித்துக் கொண்டு அவள் கட்டிலின் மேல் ஏறி நின்று ரவி வேனாம் ப்ளீஸ் என் ட்ரெஸ எடுத்துக் கொடு என்றாள். நின்றுக் கொன்டிருந்தவளின் புன்டை என் முகத்திற்கு நேராகத் தெரிய அவளை என் அருகில் இழுத்துக் கட்டிக் கொன்டேன். இப்போது எனது முகம் அவள் புன்டையில் நன்குப் பட்டது.. உணர்ச்சியில் அவளது உள் உறுப்புக்கள் துடிக்க ஆரம்பித்தது. அவளை இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கி என் உதடுகளால் புன்டையில் முத்தமிட்டேன். பின் நாக்கால் மன்மத மேட்டை நக்கினேன்.இன்பத்தில் தினறிய நித்தி என் தோள்களின் மேல் ஒரு காலைத் தூக்கிப் போட்டாள்.இதனால் அவள் புன்டை இன்னும் கொஞ்சம் விறிந்துக் கொடுக்க என் நாக்கை கூறாக்கி அதனுள் விட்டேன். மிக மிக வேகமாக உள்ளே வெளியே என ஆட்டினேன். அப்படியே கட்டிலில் துவண்டு விழுந்த நித்யா என்னையும் இழுத்து அவள் மேலேப் போட்டுக் கொண்டு என் தடியைக் கைப்பற்றினாள்.
என் திடகாத்திரமான கைகளால் அவள் முலையை நசுக்கினேன். என் கைகளை மெல்லப் பின் புறம் நகர்த்திச் சென்று அவள் குண்டிகளைப் பிடித்தேன். “ரவி எனக்குப் பயமாக இருக்கு என்றாள். ” பயப்படாதே நித்யா.. உன்னை முழுதுமாக அறிய அனுமதிடா.. நீயும் சந்தோசத்தை அனுபவி” என்றேன். என் இதழ்களால் அவள் வாயைப் பொத்தினேன். என் விரல்களை முன் பகுதிக்கு நகர்த்தி அவள் புன்டையைத் தடவினேன். அவள் இன்பத்தில் முனக ஆரம்பித்தாள்..” நித்தி நல்லா அனுபவி.. உன்னை முழுதுமாகக் கொடு பதிலுக்கு என்னை அப்படியே எடுத்துக்க” என்றேன். ரவி என்னால் தாங்க முடியலை..ப்ளீஸ் போதும் இன்னொரு நாள் வச்சுக்கலாம்..ப்ளீஸ்” என்றாள் . ஆனால் என்னை விலக்க வில்லை.
“ஓ.கே நித்தி இன்னும் 5 நிமிடம்.. அப்புறம் ஹோட்டலுக்குப் போகலாம்.. அதுவரை இல்லைன்னு சொல்லாமல் உன்னைக் கொடு” என்றேன். அவள் உடல் முழுதும் நன்றாகத் தேய்த்தேன். முதுகில் முகத்தால் தடவினேன். அவளுக்கு மேல் மூச்சு வாங்கியது.. உடல் முழுதும் வேர்த்துக் கொட்டியது. அவள் முலைகளக் கவ்வி சப்பினேன். என் கைகள் அவள் மன்மத மேட்டை அழுத்தித் தடவியது.அவள் தன் கைகளால் என் கையை அழுத்திப் பிடித்துக் கொன்டாள். கண்களை இருக்க மூடிக் கொன்டாள். அவள் உதடுகள் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. உச்சத்தை நோக்கி செல்கிறாள் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. என் விரல்களால் அவளது புன்டை உதடுகளைத் தடவினேன். மெல்ல ஒரு விரலை உள்ளே விட்டேன். “ரவி.. வேண்டாம் ப்ளீஸ்.. என்னாலத் தாங்க் முடியாது ” எனக் கத்தினாள். மெதுவாக விரலை அசைக்கவும் தன் கால்களை நன்கு இருக்கிக் கொண்டாள். அப்போது இன்னொரு விரலையும் மெல்ல நிழைத்தேன். அவள் புன்டை உள் பக்கம் வேக வேக மாகத் துடித்தது.மெல்ல கைவிரல்களை ஆட்டியபடி என் உதடுகளால் முத்தமிட்டேன். அவள் தன் இடுப்பை வேகமாக ஆட்ட ஆரம்பித்தாள். அவளது முனகல் இப்போது சத்தமாக மாறியது.
அவள் கால்களை சற்று விரித்து அதன் நடுவில் முட்டிப்போட்டு அமர்ந்தேன்.. அவள் இடுப்பை ஆட்டிய விதம் என்னை மறக்கடிக்க எனது பூலை மெதுவாகப் புன்டை வாசலில் வைத்து அழுத்தினேன். சலக் கென்று உள் வாங்கியது. அவள் தன் இரு கால்களாலும் என் இடுப்பைக் கட்டிக்கொள்ள நான் சீராக இயங்க ஆரம்பித்தேன். 3 நிமிடங்களில் இருவருமே உச்சத்தை அடைந்தோம்.
அவள் எங்கள் தவறை நினத்து அழ ஆரம்பிக்க.. நான் அவளுக்கு வார்த்தைகளால் ஆறுதல் சொல்லாமல் அவளை வாறிக் கட்டிக் கொண்டேன். மெதுவாக அவள் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தேன்.
“நித்தி நீ அழுவது என்னை ரொம்பக் கக்ஷ்டப்படுத்துது.. என் மேல் நம்பிக்கை இல்லாமல் தானே அழுகிறாய்.. நான் வேனா உனக்கு சத்தியம் செய்துத் தருகிறேன்.. நீ யாக என்னை மறுபடிக் கேட்கும்வரை உன்னைத் தொட மாட்டேன். சரியா” என்றவாறு அவள் முகத்தை கைகளில் ஏந்தினேன்.
“டேய் நீ எனக்கு எப்பவுமே வேனும்.. நம்ம கல்யானம் செய்துக்கிட்டு சந்தோசமா வாழலாம். இரண்டுப் பேருமே மேலப் படிக்கலாம். பின்னால 2 குழந்தைகள் பெத்துக்கனும் அப்புறம் ஒரு சின்ன ஹாஸ்பிடல் கட்டனும். மக்களை ஏமாத்தாம நல்ல சிகிச்சைத் தரனும் அப்புறம்……” என் சொல்லிக் கிட்டுப் போனவளை இழுத்து அனத்துக் கட்டி அவள் உதடுகளில் ஒரு இருக்கமான முத்தம் கொடுத்தேன்…
அன்று ஆரம்பித்த எங்கள் வாழ்க்கை சுமுகமாக எந்த இடையூறும் இல்லாது இன்பமாகச் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கள் வீட்டாரின் அனுமதியுடன் விரைவில் திருமனம் நடக்க இருக்கிறது.. அப்புறமென்ன.. எங்கல் லட்சியப் பாதையில் நடக்க வேண்டியதுத் தான்.